ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2559 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 6
แบบอักษร

 

 

 

    เสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากจะสัมผัสกันผมก็ได้สติขึ้นมารีบเบี่ยงหน้าหลบแล้วมุดรอดใต้วงแขนแกร่งออกมา ปากก็ตะโกนพูด

“ดะ... เดี๋ยวผมออกไปซื้ออาหารก่อนนะ สะ ส่วนเรื่องอยู่ด้วยกันผมจะถามเซนก่อน” เสียงหัวเราะแผ่วๆที่ดังไล่หลังทำให้ผมรีบหยิบกระเป๋าเงินกับคีย์การ์ดวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว อ๊ากกกกกก หน้าจะระเบิดแล้ว

 

   ดวงตาคมมองตามคนที่วิ่งออกไป ปากสีชมพูซีดยกยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่แดงจัดด้วยความเขิน เขาเดินไปนั่งรอที่โซฟาพลางนึกถึงเรื่องที่บอกกับโซ่ไป จินโกหก ไม่สิ เขาไม่เรียกว่าโกหกแค่บอกไม่หมดก็เท่านั้น ความจริงเรื่องที่ดินอะไรนั่นมันจบไปแล้ว ลูกน้องเขาจัดการเสร็จตั้งแต่เมื่อวานรวมถึงหัวหน้าใหญ่ของพวกมันด้วย จินไม่ใช่คนใจเย็นนักเมื่อมีคนมาทำร้ายเขามีเหรอที่เขาจะไม่เอาคืน

     เรื่องไปนั่งตากฝนนั่นก็แค่จะหาเรื่องมาอยู่กับอีกคนเท่านั้น แน่นอนว่าจินเคยเห็นโซ่มาก่อนแต่โซ่คงไม่รู้จักเขาและเขาต้องได้อยู่ที่นี่แน่นอน!

 

 

“ให้เค้าอยู่ที่นี่ก็ได้หนิฮะ แค่เดือนเดียวเอง” ผมไปรับโซ่ตอนเลิกเรียนเมื่อมาถึงห้องก็ถามเรื่องของจินทันทีแต่คำตอบที่ได้ทำเอาผมงง ทำไมยอมง่ายจัง

“ทำไมต้องให้เขาอยู่ด้วยล่ะ” จริงๆแล้วผมจะให้จินอยู่ด้วยนั่นแหละที่ถามก็แค่อยากรู้เท่านั้นว่าเซนคิดยังไง

“ก็..สงสารเค้าหนิฮะ เค้ากำลังลำบากให้เค้าอยู่ด้วยนะฮะ” เป็นเด็กดีแฮะ

“งั้นคุณก็อยู่ได้” หันไปบอกร่างสูงที่นั่งยิ้มอยู่ สมใจสินะ

“มื้อเย็นไปกินข้างนอกแล้วกันจะได้ไปซื้อเสื้อผ้าให้คุณด้วย” ผมบอก จินมีเสื้อผ้าแค่ชุดเดียวคือชุดที่เมื่อเช้าแวะซื้อมาให้ถ้าจะอยู่ด้วยกันคงต้องซื้อเพิ่ม

  ระหว่างที่ผมขับรถไปห้าง เสียงพูดคุยระหว่างเซนกับจินก็ดังอยู่ตลอกทาง ผมยิ้มอย่างน้อยเซนก็ดูร่าเริงขึ้น

“ในเมื่อโซ่รับเซนมาอยู่ด้วยทำไมไม่เรียกโซ่ว่าแม่ล่ะ” คำถามนี้ทำเอาผมชะงัก

“พี่โซ่เป็นผู้ชายนี่ฮะ อีกอย่างถ้าพี่โซ่เป็นแม่ใครจะเป็นพ่อล่ะ” รถที่ติดไฟแดงพอดีทำให้ผมหันไปมองเซนได้ ในตาคู่เล็กดูสั่นไหวน้อยๆ

“ถ้าโซ่ยอมเป็นแม่เดี๋ยวฉันเป็นพ่อให้ก็ได้” ผมหน้าเหวอหันไปมองจินพบว่าดวงตาคมมีแววกรุ้มกริ่มแปลกๆ

“ได้เหรอฮะ” ผมกัดปากอย่างคิดหนัก สายตาที่เซนส่งมามันดูมีความหวังอยู่มาก โอ๊ยยยย แล้วแบบนี้ใครมันจะปฏิเสธลงล่ะ!

“กะ...ก็ได้”

“เย่~” ร่างเล็กยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ รอยยิ้มนั้นทำให้ผมยิ้มตามอย่างห้ามไม่ได้

“ไฟเขียวแล้ว” เสียงทุ้มบอก ผมหันไปสนใจท้องถนนอีกครั้งเลยไม่เห็นว่าปากหนากำลังยกยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่

 

“อยากกินอะไร” ผมถามเซน นิ้วเล็กชี้ไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่น

“ร้านนั้นฮะ” ผมจูงมือเซนเข้าไปในร้านโดยมีร่างสูงเดินตามเข้ามา เมื่อได้ที่นั่งผมเอาเมนูให้เซนเลือก

“แม่เลือกให้เซนหน่อยสิฮะ” พนักงานที่มารับออเดอร์ยิ้มน้อยๆทำเอาผมพูดไม่ออกเลยได้แต่จิ้มเมนูที่มากินประจำ เลือกเสร็จก็เดินไปเข้าห้องน้ำทันที มันเขินจริงๆนะโดนเรียกว่า แม่ เนี่ย

“สงบไว้ไอ้โซ่ เพื่อความสุขของเซน” ผมยืนหลับตาพูดกับตัวเองอยู่หน้ากระจกแต่เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้ผมลืมตาเหลือบมองผ่านกระจกก็เห็นว่าคือ จิน

“คุณทิ้งเซนไว้คนเดียวเหรอ”

“ฉันฝากพนักงานไว้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก” จินตอบกลับมา ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนอยู่ด้านหลัง

“เป็นอะไร ไม่ชอบที่โดนรียกว่า แม่ เหรอ” ผมหมุนตัวไปหาจิน

“เพราะใครล่ะ แล้วอีกอย่างไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก มันก็แค่..ไม่ชิน” อ่าาา พอคิดก็รู้สึกหน้าร้อนๆแฮะ

“เอาน่า แถมนายยังมีฉันเป็นสามีเลยนะไม่ดีใจเหรอ” จินพูดแล้วยักคิ้ว

“สามีอะไร” ผมขมวดคิ้ว

“ก็ พ่อ ไง อ่าา งั้นฉันขอทำหน้าที่สามีหน่อยละกัน”

“ทำอะ อื้ออออออ!!!

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น