ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2559 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 5
แบบอักษร

 

 

 

“ก็ดีแฮะ ว่าแต่...คุณเป็นใครน่ะ” อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย

“...”

“ทำไมถึงไปนั่งที่ป้ายรถเมล์ในสภาพแบบนั้น” ผมถามอีกครั้ง พยายามบังคับสายตาตัวเองให้อยู่ที่ใบหน้าไม่ใช่แผ่นอกเปลือยเปล่าที่น่าดึงดูดนั่น อ่าาา สวยชะมัด ไม่ๆๆๆๆ

“ว่าไง” ผมกระตุ้นอีก

“ฉัน...ถูกตามฆ่าอยู่น่ะ”

“ฮะ! ทำไมถึงถูกตามฆ่าล่ะ คุณไปทำอะไรไว้” ผมทำหน้าตกใจ จินมีสีหน้ายุ่งยากเหมือนไม่ค่อยอยากเล่าเท่าไหร่นักแต่สุดท้ายก็เล่า

“ก็...” ปากหนาขยับไปมาเล่าเรื่องตัวเองไปเรื่อยๆจนสรุปได้ว่า จินเป็นนักธุรกิจคนหนึ่งเป็นธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมและเขาไปถูกใจที่ดินแห่งหนึ่งเข้าทำให้ต้องการจะซื้อมาสร้างโรงแรมเพิ่มเพื่อขยายสาขาแต่ทว่าที่ดินแห่งนั้นก็มีคนต้องการจะซื้อเหมือนกันเลยมีเรื่องกันอยู่หลายรอบ ครั้งล่าสุดนี้เขาถูกลอบทำร้ายมีการปะทะกันอย่างรุนแรงจินหนีออกมาเพราะอีกฝ่ายมีพวกเยอะกว่าทำให้เขามีสภาพอย่างที่เห็น

“แล้วทำไมคุณไม่กลับบ้านไปล่ะ”

“ฉันไม่คุ้นทางแถวนี้แล้วอีกอย่างโทรศัพท์กับกระเป๋าเงินก็หาย” เข้าใจละ

 “งั้นฉันขอยืมโทรศัพท์หน่อย” ผมพยักหน้ายื่นโทรศัพท์ส่งให้อีกฝ่าย จินลุกขึ้นออกไปทางระเบียงเพื่อคุยโทรศัพท์ ผมจึงแยกตัวไปอาบน้ำให้เรียบร้อย เดินออกมาเห็นจินทำหน้ายิ้มๆแต่พอเห็นผมเท่านั้นแหละหุบยิ้มเชียว อะไรวะ

“เป็นไงมั่งคุณ” ผมเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นว่ามีอะไรกินบ้าง ปากก็ตะโกนถาม

“ลูกน้องบอกว่าฉันยังกลับไปตอนนี้ไม่ได้ ต้องรอให้เรื่องที่ดินมันลงตัวก่อนระหว่างนี้ให้ซ่อนตัวไปซักพัก” เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาใกล้มากซะจนผมชะงักค่อยๆหันหน้ากลับไปก็เห็นร่างใหญ่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแถมก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งๆนั่นติดหน้าผาก ลมหายใจที่เป่ารดอยู่ทำให้ผมก้มหน้าหดคอหนี

“หระ...เหรอ แล้ว เอ่อ ทำไมคุณต้องเข้ามาใกล้ผมด้วยเนี่ย!” ผมผลักคนตรงหน้าออก รู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ร้อนฉ่าของตัวเอง เสียงหัวเราะหึๆดังขึ้นผมจึงตวัดสายตาไปจ้องหน้าจินเขม็ง

“หัวเราะอะไรคุณ” ผมถามเสียงแข็ง

“เปล่าซักหน่อย” ดวงตาสีฟ้าที่เป็นประกายนั่นทำให้รู้ว่าเขากำลังสนุก เฮ้อออออ ผมถอนหายใจออกมายาวๆให้ตัวเองมีสติขึ้นแล้วกลับเข้าประเด็นเดิม

“แล้วคุณไม่มีอำนาจอะไรเลยรึไงถึงต้องซ่อนตัวเนี่ย”

“ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่น่ะให้ลูกน้องจัดการไปน่ะดีแล้ว” จินตอบสบายๆ

“แล้วคุณจะไปอยู่ที่ไหน”

“ก็อยู่กับนายไง”

“อ๋อ ห๊ะ อะไรนะ!!! จะบ้าเหรอคุณ!” ผมส่ายหน้ารัวๆไม่มีทางอ่ะให้มาอยู่ด้วยกันเนี่ยนะ!

 “ฉันก็แค่มาขออยู่ด้วยเท่านั้นเองไม่นานหรอกแค่เดือนหรือสองเดือน ไม่คิดจะช่วยเหลือมนุษย์ตาฟ้าๆอย่างฉันหน่อยเหรอ” ร่างใหญ่สืบเท้าเข้ามาใกล้ทำให้ผมเดินถอยหลังมาเรื่อยๆจนหลังติดกำแพงแต่จินก็ยังไม่หยุดเดินเข้ามาเอาแขนยันกำแพงไว้ทั้งสองข้างโดยมีผมยืนอยู่ตรงกลางแถมยังก้มหน้ามาซะชิด

“ท่ะ...ทำไมไม่แจ้งความ” ผมก้มหน้าลงมองแผงอกอีกฝ่ายที่ตอนนี้ก็ยังไม่ใส่เสื้อเหมือนเดิม

“ตำรวจทำอะไรพวกนั้นไม่ได้หรอก นะ ไม่นานก็เสร็จแล้ว” ผมเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่ฟังเหมือนสองแง่สองง่ามนั่นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อปลายจมูกสัมผัสกับจมูกของอีกฝ่าย ผมมองเข้าไปในดวงตาแพรวพราวนั่นมันมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด รู้สึกได้ว่าหน้าของจินเอียงเล็กน้อยและเข้ามาใกล้มากขึ้นจนริมฝีปากจะสัมผัสกันอยู่แล้ว!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น