ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตามหาเจ้าของเกียร์ 100%

ชื่อตอน : ตามหาเจ้าของเกียร์ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ต.ค. 2559 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามหาเจ้าของเกียร์ 100%
แบบอักษร

1

 

[ ASSAKORN ]

 

 

 

 

            “อื้ม…” ผมครางออกมาเบาๆในยามเช้าตรู่(สำหรับผมอ่ะนะ)แล้วขยี้ตาของผมไปมาเบาๆ

            ผมค่อยๆลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางชาร์จแบตอยู่บนโต๊ะทำงานของผม ผมหยิบขึ้นมาดูปรากฏว่าตอนนี้เป็นเวลา 12:50 แต่ เห้ย! วันนี้ผมมีเรียนบ่ายหนิ แย่แล้วว! ผมต้องรีบแต่งตัวไปมหาลัยให้เร็วโคตรๆ

            อ่อ! ลืมแนะนำตัวเลย ผมชื่อ นายอัศกรณ์ กาญจน์ทิพย์ อยู่คณะศิลปกรรมศาสตร์ ปี 1 ชื่อเล่นของผมก็ชื่อว่า ศร ครับ

            ผมใช้เวลาในการแต่งตัวไม่นานก็วิ่งแจ้นออกจากห้องพร้อมกับโทรศัพท์และกระเป๋ากีฬาของผมที่ยัดไปด้วยหนังสือ เสื้อกีฬา ส่วนลูกบาส เห้ย! ลืมหยิบลูกบาสออกมาอีก ผมเลยรีบวิ่งกลับไปที่หอของผมอีกรอบนึงที่อยู่ด้านหลังของมหาลัย นี่ถ้าไม่ติดว่าหอของผมใกล้กับมหาลัยนะ ผมคงจะทิ้งลูกบาสไว้ที่หอแล้วรีบไปมหาลัย

            ผมกลับมาถึงที่หอในเวลาแค่แป๊ปเดียวแค่นั้น แล้วรีบไขกุญแจห้อง ทันทีที่ไขเสร็จผมก็เปิดไปหยิบลูกบาสออกมาจากใต้โต๊ะทำงาน

            ระหว่างที่ผมก้มไปหยิบลูกบาสใต้โต๊ะนั้น สายตาของผมก็สะดุดเข้ากับเกียร์ที่เป็นฟันเฟืองเล็กๆ มีสนิมเกาะเล็กๆน้อยๆ ผมคิดว่าเกียร์ชิ้นนี้น่าจะเป็นของรุ่นพี่วิศวะฯ แน่นอน เพราะก่อนที่ผมจะย้ายมาอยู่หอนี้ ได้ยินว่ามีรุ่นพี่ที่เรียนวิศวะฯ มหาลัยเดียวกับผมได้ย้ายออกไปก่อน แล้วผมก็เสียบเข้ามาอยู่ต่อทันที สงสัยพี่เขาคงจะลืมไว้ที่ห้องนี้ละมั้ง ถ้าถึงเวลาเดี๋ยวเขาก็มาหาเองแหละ

            ผมเดินออกจากห้องแล้วล็อคห้องดังเดิม แล้ววิ่งกลับไปที่มหาลัย ซึ่งในเวลาประมาณนี้แดดประเทศไทยนี่ร้อนใช้ได้เลย สงสัยผมคงได้ดำขึ้นแหงๆ

            กว่าผมจะมาถึงมหาลัย ซึ่งต้องเข้าทางหน้ามหาลัย ก็กินเวลาไปเกือบ 20 นาที แล้วผมก็ต้องไปให้ถึง คณะศิลปกรรมศาสตร์ภายใน 5 นาที แล้วไปห้องเรียนอีก 5 นาที เห้อ! รู้งี้เมื่อคืนไม่น่าเล่นโซเชี่ยลดึกเล๊ย

            ไอ้ศร!” จู่ๆก็มีคนมาเรียกชื่อของผม ผมเลยหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นเพื่อนของผมมากัน เพื่อนของผมมีแค่ 2 คน ที่สนิทด้วยกัน มี รามกับธาม ที่สนิทด้วยกันได้ก็เพราะพวกมันเป็นคนเข้าหาผมก่อน ส่วนผมหน่ะหรอ? ผมเข้าหาคนไม่เก่งครับ ถึงจะมีเพื่อนเล่นบาสด้วย ก็มีแค่ 2 คนนี้แหละครับ เล่นบาสก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากมาย เล่นเอาสนุกก็แค่นั้น

            ว่าไง ราม ธามบางทีผมก็อยากจะพูดไม่เพราะมั้งนะ แต่ป๊ากับม๊าสอนไว้อ่ะดิ ว่าอย่าพูดไม่เพราะ แต่คนอื่นพูดหยาบใส่ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ผมไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นสักหน่อย

            นี่มึงเพราะกับกูมาตั้งนานแล้วนะ หยาบมั้งก็ได้เหอะธามพูดบอกผม

            ก็อยากลองดูนะ แต่ไม่ดีกว่า ถ้าป๊ากับม๊ารู้เข้าเดี๋ยวโดนว่าหูชาแน่

            “นี่มหาลัยนะเว้ย! ไม่ใช่บ้านรามพูดขึ้น มันก็จริงนั่นแหละ แต่ทำไงได้หล่ะ มันติดเป็นนิสัยของผมไปแล้วอ่ะดิ

            ไว้ค่อยสอนเราหล่ะกัน ขึ้นห้องเรียนเถอะ สายแล้วผมพูดบอกเพื่อนๆ เพื่อนก็ว่าง่ายตามครับ ผมกับเพื่อนเดินไปที่ตึกศิลปกรรมศาสตร์ ก็เห็นพวกรุ่นพี่วิศวะฯกลุ่มหนึ่ง มายืนอยู่ที่หน้าตึกศิลปกรรมศาสตร์

            “พี่วิศวะฯ เค้ามาทำอะไรกันหน้าตึกเราอ่ะ?” ผมหันไปถามเพื่อนของผมที่ตอนนี้ก็ส่ายหน้าให้ผมเป็นคำตอบ

            ผมไม่สนใจเลยเดินเข้าไปที่ตึกศิลปกรรมศาสตร์ แต่พวกรุ่นพี่วิศวะก็มาขวางทางผมไว้

            อะไรกันเนี่ยพี่ ผมจะไปเข้าเรียนผมพูดบอกพี่เขา

            น้องใช่คนที่ย้ายไปอยู่หอเมื่ออาทิตย์ที่แล้วป่ะ?” พี่เขาถามผมมางี้ แต่ทำไมพี่เขาถึงรู้หล่ะว่าผมย้ายไปที่หอหลังมหาลัยเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

            พี่รู้ได้ไงครับ?”

            ใช่จริงๆด้วย! พวกมึงก็เจอน้องเขาแล้วเว้ย!” พี่ที่อยู่ตรงหน้าผมพูดขึ้นก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อนของเขาที่อยู่ห่างจากพวกผมไม่ไกลนัก

            ผ่านไปไม่ถึงนาทีตอนนี้พวกผม 3 คนก็ถูกล้อมรอบไปด้วยรุ่นพี่วิศวะฯเยอะแยะไปหมด

            น้องคนนี้น่ารักดีอ่ะแกร ใครอ่ะ?” จู่ๆก็มีพี่ผู้ชายอ้วนๆพูดขึ้น แต่ท่าทางของเขาเหมือนออกจะสาวไปหน่อยแหะ

            ก็…”

            “พี่..ผมสายแล้ว ขอตัวนะ ผมยกนาฬิกาข้อมือมาดูก็เห็นว่าตอนนี้ บ่ายโมง 5 นาที ผมกับเพื่อนเลยวิ่งออกจากตรงนั้นแล้วฝ่าวงล้อมขึ้นไปที่ห้องเรียน พวกพี่วิศวะฯที่อยู่ด้านล่างก็พากันงงก่อนจะแยกย้ายไปที่คณะของตัวเอง

            ผมกับเพื่อนวิ่งมาจนถึงหน้าห้องเรียนซึ่งตอนนี้ครูได้ทำการสอนไปเรียบร้อยแล้ว ผมกับเพื่อนๆได้แค่ขออนุญาตครูเข้าห้องเรียน แต่ดูเหมือนว่าครูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยไม่ว่าอะไรพวกผมที่มาสายเลยแม้แต่นิดเดียว

            วันนี้ครูดูอารมณ์ดีเนอะ ว่าไหมราม ธาม ผมหันไปถามเพื่อนของผมที่นั่งลงตามๆกัน เพื่อนของผมก็พยักหน้าให้ ก่อนที่จะเพ่งไปกับเรื่องการเรียนในวันนี้

            ……

            วันนี้เห็นเขาว่าจะมีงานเฟรชชี่ ครูเลยสอนแค่คาบเดียวแล้วปล่อยให้พวกผมไปช่วยงานกิจกรรมเฟรชชี่ที่กำลังจะถึงในเดือนหน้าซึ่งตอนนี้ก็กลางๆเดือนแล้วหล่ะครับ ผมกับเพื่อนๆเดินไปหาสายรหัสของตัวเอง พอถึงสายรหัสของตัวเองก็แยกย้ายไปสายของตัวเองกันจนหมด

            ผมเดินเข้าไปหาพี่ภพซึ่งเป็นพี่รหัสของผมที่อยู่ปี 3 ซึ่งเขากำลังออกแบบเวทีที่จะใช้ประกวดดาวเดือน

            พี่ภพ สวัสดีครับ ผมยกมือไหว้พี่เขาก่อนที่พี่จะหันมาหาผมแล้วยิ้มแห้งๆให้ ผมสังเกตพี่เขาเริ่มเห็นว่าเหงื่อตกเต็มใบหน้า ผมจึงเดินไปที่ร้านค้าเพื่อจะซื้อน้ำเปล่าเย็นๆให้พี่เขาสักขวดนึง

            ผมเดินมาถึงร้านค้าก็เห็นกลุ่มพี่วิศวะฯเมื่อเช้านี้ยื่นจ่ายค่าน้ำที่พวกเขาซื้อกัน แต่ทำไมเขาถึงมาซื้อที่นี่หล่ะ ตรงนี้ยิ่งไม่ค่อยมีคนเดินผ่านอยู่ด้วย ยกเว้นคณะผมอ่ะนะ

            ผมไม่สนใจพวกพี่เขาเดินเข้าไปหยิบน้ำมาขวดนึงแล้วเดินไปคิดเงิน โดยที่พวกพี่กลุ่มนั้นเขาก็มองผม แต่ผมไม่ได้มองพวกเขา พอผมได้น้ำที่ต้องการมาแล้วก็เดินออกจากร้านไปแล้วเดินกลับไปทางเดิมเพื่อที่จะเอาน้ำไปให้พี่ภพที่ตอนนี้คงกำลังเหนื่อยสุดๆ

            แปะ

          “อย่า!” ผมรีบสะบัดมือให้พ้นจากไหล่ของผมทันที ผมเป็นคนที่ไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาโดนตัวของผม ยิ่งผมไม่รู้จักผมจะไม่กล้าเข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ

            สะบัดออกทำไมเนี่ย นี่พวกพี่เอง จำได้ไหม เมื่อเช้าที่เจอกันหน้าตึกสินกำอ่ะ

            “จำได้ แต่..อย่าเข้ามานะ!” ผมพูดบอกพี่เขาไปพร้อมกับห้ามพวกพี่เขาเพราะเขาพยายามที่จะแตะตัวผมอีกครั้งนึง

            เห้ยๆ! พี่ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อยแค่จะคุยด้วย พี่เขาบอกผมมางี้

            มีอะไรหล่ะครับ แต่..อย่าเข้ามาใกล้ผมนะ ผมพูดบอกพี่เขาไป

            โอเคๆ น้องย้ายไปอยู่ที่หอหลังมหาลัยใช่ไหม? แล้วน้องเห็นเกียร์ของพี่ป่ะ? ที่เป็นฟันเฟืองมีสนิมเกาะแล้วก็มีสายสีดำอ่ะ

            “ก็พึ่งจะเห็นเมื่อเช้านี้ครับ พี่มีอะไรกับเกียร์อันนั้นหรอครับผมพูดตามความจริงออกไป ทำให้พวกพี่เขาดีใจกันยกใหญ่เลยทีเดียว

           คือเกียร์อันนั้นมันเป็นของพี่หน่ะ พี่ย้ายออกจากหอหลังมหาลัยมา แต่พี่ลืมไว้ที่ห้องพี่ลองกลับไปที่หอหลายรอบแล้ว แต่ไม่มีคนอยู่ พี่ก็เลยไปถามเจ้าของหอ เขาก็บอกว่าอยู่มหาลัยเดียวกับพวกพี่แล้วก็เรียนอยู่ที่คณะสินกำนี่แหละ พี่เลยมาตามหาหลายวันแหละแต่ไม่เจอสักที

            “ผมเชื่อคำพูดพี่ได้หรอครับ?” ผมถามพี่เขาออกไปเพราะผมเป็นคนไม่มั่นใจในคนอื่นสักเท่าไหร่ บางทีเขาอาจจะโกหกผมอยู่ก็ได้

            เชื่อได้ดิ น้องลองดูเกียร์ที่น้องเก็บได้ดิ มันจะสลักสายรหัสของพี่เอาไว้ สายรหัสของพี่ 0095”

            “หืม? สายรหัสเดียวกับผมหนิผมพูดบอกพี่เขาไปเพราะสายรหัสในคณะสินกำของผมก็ 0095 เหมือนกัน

            อ้าวเห้ย! เจอเด็กคณะอื่นสายรหัสเดียวกับไอ้ทศเว้ย หิ้ว!” ผมงงตาแตกเลยว่าทำไมพวกพี่เขาต้องดีใจอะไรกันขนาดนั้นด้วย

            ทำไมหรอครับพี่ สายรหัสเดียวกันแล้วเป็นอะไรหรอครับ?” ผมถามเขาไปด้วยความที่ผมเป็นเด็กใสๆ

            คืองี้ค่ะน้อง…” พี่ผู้หญิงในกลุ่มของพี่ทศมั้งได้ยินเขาเรียกเมื่อกี้ อีทศหน่ะนางบอกว่าถ้านางเจอเกียร์ของนาง แล้วคนที่เก็บเกียร์ของนางได้ สายรหัสเดียวกับมัน มันจะตามจีบคนๆนั้นให้ได้เป็นผัวค่ะ น้องขา

            ทันทีที่พี่เขาพูดจบคนในกลุ่มของพี่เขาก็พากันหัวเราะยกใหญ่

       งั้นหรอครับ? แล้วจีบนี่ยังไงหรอครับ เหมือนตั้งวงจีบในวิชานาฏศิลป์ที่ผมเคยเรียนตอนอยู่มัธยมป่ะครับ?” ผมถามพวกพี่เขาไป แต่ดูเหมือนว่าพวกพี่เขาจะเหวอกันเป็นส่วนใหญ่ ทำไมหล่ะครับ ผมไม่รู้จักคำว่าจีบหนิ แล้วจีบมันคืออะไรหล่ะ ถ้าไม่ใช่ตั้งวง แล้วก็ทำท่าจีบอ่า

            น้องค่ะ พี่จะสอนนะค่ะ จีบก็คือ การเดินเข้าไปหาคนที่ตัวเองไม่รู้จักหรือว่ารู้จักอยู่แล้วขอจีบ จีบในที่นี้หมายถึงขอโอกาสให้เขาได้เข้ามาลองเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา โดยจะจีบไปเรื่อยๆ แต่ถ้าจะจีบมันต้องเกิดจากความที่น้องชอบคนนั้นมากๆ มากจนอยากได้เป็นแฟน โดยมันเริ่มจากการกระทำ ไปเที่ยวกันนู่นนี่ หรือว่าความรู้สึกที่มีให้กันอ่ะค่ะน้อง ถ้าเขาชอบเราก็บอกไปเลยว่าเป็นแฟนกันนะ คบกันนะไรงี้ แต่ว่าถ้าเขาไม่ยอมก็ต่อยที่ท้องแล้วลากเข้าห้องไปจับกดค่ะ แค่นั้น สบายๆ

            อีกะหรี่!”จู่ๆคำหยาบก็ดังขึ้น ทำให้ผมหันไปตามเสียงก็เห็นพี่ตุ๊ดร่างยักษ์เมื่อเช้าว่าพี่ผู้หญิงคนนั้น

            กูชื่อเชอรี่ค่ะ ไม่ได้ชื่อกะหรี่!” พี่คนที่ชื่อเชอรี่ท้วงขึ้นมา

            มึงก็ไปสอนน้อง ว่าแต่น้องหยิบเกียร์ขึ้นมาดูได้ยังพี่ทศเขาถามผมอีกรอบทำให้ผมต้องหยิบเกียร์ชิ้นนั้นที่เก็บได้เมื่อเช้าขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นหมาเลย 0095 จริงๆ

            ใช่0095จริงๆด้วยพี่ผมพูดบอกพี่เขา

            นั่นไง! ไอ้ทศมึงทำตามสัญญาด้วยนะเว้ย!” เพื่อนในกลุ่มของเขาพากันบอกพี่ทศที่ตอนนี้กำลังยืนกังวลอยู่

            ส่วนเรื่องจีบผมคงต้องให้พี่มาเป็นโค้ชเรื่องนี้ให้ผมแล้วหล่ะ

 

 

 

ตอนที่ 1 ชอบกันไหมเอ่ย? ถ้าชอบก็บอกไรท์ด้วยน้า! พอดีไรท์ลองเขียนนิยายเรื่องนี้มาเป็นเรื่องที่เยอะแล้วอ่ะจำไม่ได้ แล้วแอคเคาท์ก็เริ่มเลอะเลือน จำรหัสผ่านไม่ได้มั้ง จำอีเมลไม่ได้มั้งไรงี้ นิยายที่เคยลงสะสมไว้ก็ดันหายหมดเข้าไปอัพต่อไม่ได้ แล้วไรท์ก็หวังว่าแอคเคาท์นี้ไรท์คงจะไม่ลืมนะ เพราะจะเปิดเทอมแล้วด้วย พอเรียนหนักๆความรู้ก็เข้าไปทดแทนอีเมล รหัสผ่าน ต่างๆนาๆหายหมด อย่าว่าไรท์แก่เลยนะ ไรท์ยังไม่อยากแก่สักเท่าไหร่ ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้ด้วยนะจ้ะ จุ้บๆ

ความคิดเห็น