บุพเพ...นางร้ายอาละวาด
บทที่1 ตอนจบนิยายที่ขาดหายไป
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่1 ตอนจบนิยายที่ขาดหายไป

 

พราวฟ้า เด็กต่างจัดหวัดที่ดิ้นรนสอบชิงทุนเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชื่อดัง ร่างบางในชุดนักศึกษาปีหนึ่งเดินตรงเข้ามาสู่ตัวหน้าร้านหนังสือนิยาย

 

ตั้งแต่เด็กจนโต เด็กสาวต่างจังหวัด หน้าไม่สวย มีสิวเต็มขึ้นหน้าแถมรูปร่างเตี้ย ไม่มีอะไรดี ผิวดำคล้ำตามประสาเด็กชาวบ้านต่างจังหวัด เธอเป็นคนหนอนหนังสือมากโดยเฉพาะนิยายรัก พระเอกแสนดีทะนุถนอมนางเอก ทำให้เธอรู้สึกดี ผู้ชายแบบนี้มีแค่ในนิยายเท่านั้น

 

ส่วนโลกแห่งความจริง พวกผู้ชายในมหาวิทยาลัยกลับล้อเลียนเธอหาว่าเป็นหมูตุ่น ทีแรกเด็กสาวรู้สึกเสียใจแต่ตอนนี้เธอทำใจชินแล้ว

 

พราวฟ้าไม่เคยคิดจะมีแฟนหรือเคยคิดเรื่องความรัก เธออยากมุ่งมั่งตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของตัวเองข้างหน้า สมัยนี้ผู้หญิงเป็นโสดขึ้นคานทองตั้งเยอะจะตายไป

 

“วันนี้จะอ่านเรื่องอะไรดีนะ”

 

เหมือนมีอะไรมาดลใจแก่พราวฟ้าก้าวเดินตรงไปยังมุมสุดท้ายของชั้นหนังสือ ทั้งที่เธอไม่เคยคิดจะมาทางมุมโซนท้ายสุดเลยสักครั้ง

 

“ชั้นนี้มีแต่พวกหนังสือนิยายเก่าๆ ทั้งนั้นเลย”

 

พลันสายตาหวานเหลือบเห็นปกสันสีทอง เป็นหนังสือเก่าที่มีรูปปกเรียบๆ ไม่ได้ดึงดูดพวกนักอ่านนิยายอย่างเธอมาก แต่ทำไมถึงสะดุดชื่อเรื่องที่ดึงดูด น่าอ่าน

 

'บุพเพ...นางร้ายอาละวาด'

 

“เก่ามาก แต่ก็น่าอ่าน” โดยปกติพวกหนังสือนิยายเก่าจะถูกห่อหุ้มเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี แต่นี่ซ่อนอยู่ใต้หลืบมุมสุด ยังมีหยากไย่เกาะรุงรังอีก เก่ามากจริงๆ

 

 

 

สุดท้ายพราวฟ้าโดนนิยายเรื่องนี้ตกจึงต้องซื้อกลับไปอ่านต่อที่หอพักนักศึกษา ซึ่งเธอไม่ได้อ่านคำโปรยด้านหลังเลยสักนิด

 

“อ่านก่อนดีกว่าแล้วค่อยไปอาบน้ำ ทำกับข้าวกิน”

 

ด้วยความที่ใจร้อน ร่างบางในชุดนักศึกษาสาวหยิบจัดนิยายใหม่อยู่ในสภาพเก่ามาเปิดที่หุ้มปกเอาไว้รีบกระโดดนอนอ่าน สายนักอ่านอย่างเธออ่านรวดเดียวจบในเวลาแป๊บเดียว

 

“โอ้โห เปิดออกมาก็พบว่าพระเอกแต่งงานกับนางร้ายแล้วเหรอ มันจะโหดร้ายไปไหนเนี่ย แล้วนางเอก เอิงเอยของฉันล่ะ”

 

พราวฟ้าใช้เวลาอ่านนิยายเรื่องนี้ไม่นาน เพียงเธอจะเปิดอ่านต่อกลับพบว่าหน้าตอนจบของนิยายขาดหายไปเสียแล้ว ลองสังเกตดูดีๆ พบว่ามีร่องรอยการฉีกขาดจากใครบางคนก่อนหน้านั้น แสดงว่าต้องมีใครไม่ให้รู้ถึงตอนจบของนิยายเรื่องนี้

 

“ได้ยังไงกัน พราวล่ะเซ็ง ทีนี้พราวรดา นางร้ายจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย แล้วพระเอกกับนางเอกจะได้สมหวังไหม ใครมาฉีกหน้าตอนจบไปเนี่ย”

 

ชื่อนางร้ายกลับคล้ายคลึงกับชื่อของเธอ พราวฟ้า พราวรดา แต่คนอย่างพราวฟ้าไม่รักผู้ชายจนขาดสติอย่างนางร้ายเรื่องนี้ที่ออกอาละวาดตบตีผู้หญิงคนอื่น โดยเฉพาะเอิงเอย นางเอกแสนดีของเรื่อง

 

“ทำไมง่วงนอนผิดปกติจังเลย สงสัยคงเหนื่อยที่ทำกิจกรรมมาทั้งวัน”

 

พราวฟ้าไม่ทันที่จะปิดหนังสือชื่อเรื่องบุพเพ...นางร้ายอาละวาด ความรู้สึกวินเวียนศีรษะตีกลับจึงครองสติเอาไว้ไม่อยู่ทำให้มือเล็กเผลอปล่อยหนังสือกางเอาไว้ตรงหน้าสุดท้ายของเรื่อง

 

แสงสีทองจากปาฏิหาริย์จากตัวหนังสือชื่อเรื่องเปล่งออกมาพร้อมพาวิญญาณสาวของพราวฟ้าที่เป็นโรคไหลตายนำพาสู่หาเนื้อคู่ที่แท้จริงที่เขาคนนั้นต่างรอคอยมาแสนนาน

 

บุพเพ...นางร้ายอาละวาด

 

 

__________

 

 

“คุณหนูคะ คุณหนูรู้สึกตัวแล้ว”

 

น้ำเสียงจากผู้หญิงจากที่ไหนไม่รู้เข้ามาเขย่าตัวเธอเบาๆ ทำเอาใบหน้าดวงกมลลืมตาปรือขึ้นมาช้าๆ

 

“โอ๊ย ปวดหัว”

 

เพียงพราวฟ้ารู้สึกตัวขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้าง บนห้องนอนหรูหราที่คนยากจนอย่างเธอไม่มีโอกาสมีวาสนาเอื้อมถึง

 

“คุณพราวเป็นยังไงบ้างคะ กุ้งแอบใจหายวูบที่เห็นคุณพราวช็อคจนหมดสติลงล้มไปหน้าบันไดบ้าน ตกลงคุณพราวทะเลาะอะไรกันกับคุณอาชาหรือคะ”

 

อะไร? ใครช็อคหมดสติตกล้มหัวฟาดพื้นบนหน้าบันได แล้วใครทะเลาะกับใคร อาชาคือใคร?

 

“.....”

 

พราวฟ้าหันมองรอบตัวก่อนจะหันมองร่างหญิงสาวในชุดฟอร์มคนใช้กำลังนั่งพับเพียบ สายตาหวานเบิกตากว้างเมื่อเห็นแขนของตัวเองขาวเนียน ขาวแทบมองเห็นเส้นเลือดได้

 

“เป็นไปได้ยังไง ในเมื่อผิวธรรมชาติของพราวเป็นสีดำแดงนี่น่า ทำไมถึง....” พราวฟ้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอจำได้ว่ายังอ่านนิยายเรื่องนั้นที่หน้าตอนจบฉีกขาดหายไปลึกลับ หลังจากนั้นก็หมดสติ

 

“คุณหนูพราว”

 

“ที่นี่มันที่ไหนกัน พี่พอจะรู้บ้างไหม”

 

“คุณหนูตกบันไดหัวฟาดพื้นจนสมองเลอะเลือน ลืมไปเสียหมดเลยหรือคะ ห้องของคุณหนูพราวรดา คุณหนูจำห้องนอนตัวเองไม่ได้หรือคะ”

 

“พราวรดา ทำไมชื่อนี้มันคุ้นๆ หรือว่า...”

 

ไม่จริง ต้องไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดคิดเอาไว้แน่ พอได้คิดได้ดังนั้น ร่างระหงสูงเพรียว หน้าตาสวยงดงามราวกับนางในวรรณคดี เรือนผมนุ่มส่งกลิ่นหอมชวนให้ใครได้ดมกลิ่นต้องหลงใหลทุกครั้ง รีบเข้ามาส่องหน้าตาตัวเองในกระจกที่ผิดเปลี่ยนไปจากเดิม

 

“พราวรดา นางร้ายในเรื่องบุพเพ...นางร้ายอาละวาด ทำไมเธอถึงมีใบหน้าคล้ายคลึงกับเราราวกับฝาแฝด แต่ถึงยังไงเธอก็สวยกว่าเราอยู่ดี ไม่น่าเป็นนางร้ายเลย”

 

พราวฟ้าบ่นพึมพำ เธอคงฝันไปแน่เลยที่ได้มาอยู่ในร่างสวยงดงามราวนางฟ้า นางสวรรค์หล่นมาจากฟ้า ถ้าเป็นความฝันก็คงเป็นความฝันดีไม่น้อย

 

“เมื่อกี้คุณหนูพราวบ่นว่าอะไรนะคะ” คนใช้คนสนิทเพียงคนเดียวที่รับใช้นางร้ายอาละวาดตบตีคนงานผู้หญิงในไร่ฟาร์มม้าของสามีแต่ง

 

“ในฝัน พูดได้ด้วยเหรอ อะเมซิ่งมาก” พราวฟ้าลองหยิกแขนตัวเองให้ตัวเองตื่นจากความฝันบ้าๆ แต่หยิกแขนยังไงก็เจ็บจี๊ดอยู่ดี

 

“โอ๊ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ยัยพราว”

 

พราวฟ้าที่อยู่ในร่างนางร้ายของนิยายที่เธออ่านรีบวิ่งพรวดพราดออกไปจากห้อง โดยที่ยังสวมใส่ชุดนอนเบาบางเซ็กซี่อยู่ กุ้ง สาวคนใช้สนิทที่จงรักภักดีต่อพราวรดาออกไปตามนายสาวของตน

 

 

 

หญิงสาววิ่งออกจากห้องแอบตกตะลึง พบว่าตัวเองอยู่ข้างบนของบ้านหลังใหญ่โต เธอวิ่งอ้อมทางด้านหลังกลับชนกับคนตัวสูงของใครคนหนึ่งเข้า

 

อาชารับร่างเย้ายวนของภรรยาสาวตัวดีที่เขาสุดแสนเกลียดชังรั้งอยู่ภายในอ้อมอก สองสายตาสบประสานต่อกันราวดั่งพรหมลิขิตบันดาลให้พวกเขาสองคนมาเจอกัน

 

“ปล่อยนะ” ถึงแม้ว่าจะเจอหนุ่มหล่อหน้าตาเข้มดุดัน พราวฟ้าดึงสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว

 

'ทำไมฝันดีขนาดนี้ มีหนุ่มหล่อเข้มมารับประคองต่อหน้าต่อตา'

 

“นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เองที่จงใจแต่งตัวมายั่วฉันถึงที่ ฉันเองก็ไม่ได้อยากแตะต้องผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอด้วยซ้ำ พราวรดา”

 

อาชาปล่อยร่างสวยงามสุดเย้ายวนออกจากตัว ทำให้หญิงสาวล้มลงไปกับพื้นเต็มแรง สายตาคมกริบเกลียดชังภรรยาที่แม่เขาบังคับให้แต่ง ทำตัวน่ารังเกียจสิ้นดี

 

“โอ๊ย เจ็บก้น” 'ทำไมผู้ชายในความฝันเราต้องโหดขนาดนี้'

 

“ล้มแค่นี้ทำมาเป็นสำออย ผู้หญิงร้ายอย่างเธอที่คิดเลว ทำชั่ว อิจฉาริษยาคนอื่น แค่นี้ไม่ระคายผิวนังหน้าหนาของเธอด้วยซ้ำ”

 

'ทำไมผู้ชายปากเสียคนนี้ถึงได้ด่าฉันว่าทำเลว คิดชั่วล่ะ ฉันไปทำอะไรตอนไหนกัน'

 

พราวฟ้าเริ่มเอะใจว่านี้คงไม่ใช่ความฝัน เธอเข้ามาสู่โลกในนิยาย โลกที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นจริง นิยายเป็นแค่เรื่องแต่งของคนเขียนจิตนาการล้ำเลิศ ไม่อยากจะเชื่อ

 

'ถ้าฉันมาอยู่ในร่างของพราวรดา นางร้ายของเรื่องนี้จริงก็คงจะดีสิ หมั่นไส้พระเอกปากเสียมานานแล้ว ขอด่าสักชุดหน่อยเถอะ'

 

เมื่อคิดได้ตามใจนึก พราวฟ้าตัดสินใจหยัดตัวลุกขึ้นด้วยตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องง้อผู้ชายดีแต่ปากมาช่วย เป็นนางร้ายในนิยายก็ดี ตอนจบจะได้อยู่ตัวคนเดียวอย่างมีความสุขเหมือนกับเธอ

 

“นี่คุณ อย่ามากล่าวหาฉันลอยๆ แบบนั้น ฉันทำผิด คิดชั่ว ตรงไหนไม่ทราบ กล่าวหาแต่คนอื่น แต่กลับไม่ดูตัวเองว่าปากเสียมากขนาดไหน”

 

“นี่เธอกล้าด่าฉันเหรอ พราวรดา”

 

อาชาอึ้ง ไม่เคยเห็นภรรยาแต่งของตัวเองที่ไม่ต้องการกล้าขึ้นเสียง ด่ากับเขาผู้เป็นสามีสักคำ ส่วนมากมีแต่อ่อย ให้ท่าเขาจนแทบจะรำคาญเต็มทน

 

“เออ! และฉันก็จะด่าคุณอีก ผู้ชายอะไร รู้ว่าตัวเองมีเมียแล้ว ถึงเป็นเมียแต่งที่ถูกแม่คุณบังคับก็ตาม กลับไปสนใจผู้หญิงคนอื่น คุณนั่นแหละที่เป็นผู้ชายที่แย่มาก ต่อให้คุณรวยล้นฟ้าหรือหล่อมากขนาดไหน คุณก็ไม่ใช่สเปกของฉันอยู่ดี”

 

“พราวรดา มันจะมากเกินไปแล้ว!”

 

 

 

 

 

 

ฮัลโหล แอดหงส์หยกเองค้า มีสองนามปากกานะคะที่แต่งนิยายลง รัศมีสีทองอักษร/ไรท์หยก นิยายรัก-อีโรติก ยังไงก็ขอฝากนิยายแอดทั้งสองนามปากกาและสนับสนุนเค้าแบบนี้ตลอดน้า รักทุกคน

 

   จากใจไรท์หยก/รัศมีสีทองอักษร😍😗

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น