email-icon facebook-icon Twitter-icon

มาจอยกันเถอะ! ทักทายได้ทุกเมื่อ เราชอบคุยมากกกกกก (ก.ไก่ แปดล้านตัว!!) และก็ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนกันนะจ้ะ ^___^

ชื่อตอน : อัศวิน 2......100%

คำค้น : อัศวิน, สายลม, ดราฟ, จุน, ปอม, วิป, นิยายวาย, BlueGusten

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2562 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
อัศวิน 2......100%
แบบอักษร

CHAPTER 

-2- 

 

“อ้าวไอ้ลมไมทำหน้าเหมือนหมาอมอึงี้วะ” นั่นไงครับคำแรก…คำแรกที่ไอ้จุนมันใช้ทักผม! 

“มึงเคยเห็นหน้าหมาอมอึเหรอไอ้หอก!” ผมว่ามันกลับก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างคิดหนัก 

ก็จะไม่ให้ผมเป็นอย่างงี้ได้ยังไง ในเมื่อสามวันที่ผ่านมาผมต้องอดทนโดนไอ้วินมันกวนไม่เลิก ทั้งโดนมันถาม โดนให้ออกไปเขียนคำตอบแบบฝึกหัดหน้าห้อง พอเขียนผิดก็โดนมันเย้ยจนเพื่อนที่ติวด้วยกันหัวเราะเยาะผมกันเป็นแถว 

แม่ง! ไม่น่าหลวมตัวเข้าติวตั้งแต่วันแรกเลยว่ะ!! 

“กูพูดเล่นไม่ได้เลยนะเว้ย ว่าแต่เป็นไรเนี่ยกูเห็นมึงจากสนามบอลทำไมวันนี้ดูหงอยจังวะ”  ไอ้จุนวางลูกบอลในมือลงบนโต๊ะม้าหินก่อนมันจะหย่อนก้นตามลงมา 

ผมเพิ่งเห็นว่าวันนี้มันใส่ชุดกีฬาแถมยังเหงื่อท่วมตัว เออว่ะวิญญาณนักกีฬาทีมชาติเข้าสิงเหรอแม่ง!! ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมันซ้อมกับคนอื่นเขาทั้งที่มันถูกคัดให้เป็นนักบอลของคณะตั้งแต่เมื่อต้นเทอมแล้วแท้ๆ 

“กูเครียด! กูเบื่อ! กูไม่อยากไปติวอิ๊งห่าเหวนั่นแล้วว่ะ” ผมระบายความอัดอั้นออกไป 

“อ้าวไอ้นี่! แล้วถ้าเกิดมึงติดเอฟขึ้นมาล่ะ” ไอ้จุนท้วง 

“ก็นั่นแหละที่ทำให้กูเครียด” 

“เอาน่า กูว่ามึงลองอดทนดูใหม่อีกไม่กี่วันเอง” ไอ้จุนตบไหล่ผมเหมือนให้กำลังใจแต่ผมถดไหล่หนี 

“ไม่กี่วันของมึงนี่มันตั้งสองอาทิตย์นะเว้ย!” 

“เชี่ยลมมึงก็คิดซะว่าหาความรู้ใส่ตัวสิวะ มึงทำไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอวิชานี้?” 

“เออ! มึงไม่ต้องย้ำกูมากหรอกกูไม่ได้เก่งเหมือนมึงนี่” 

“อ้าว! กัดกูอีกละ ก็แม่กูส่งไปอยู่ต่างประเทศกับพี่ตอนประถมนี่หว่ามันเลยเหมือนบุญติดสมองกลับมาบ้างแค่นั้น” ผมรู้ดีว่าไอ้จุนมันพยายามทำให้ผมไม่เครียด แต่ตอนนี้ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย 

“พอเหอะว่ะ กูว่ากูต้องพูดเรื่องนี้กับไอ้วิปละ” 

“นินทาอะไรกู” ไอ้วิปที่จู่ๆ ก็โผล่มาเดินผ่านไอ้จุนก่อนกระโดดขึ้นนั่งบนโต๊ะเฉย 

“เชี่ยวิปมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงกูตกใจหมด!” ไอ้จุนตะโกนว่าให้ 

“ทำใจอ่อนเป็นเด็กๆ ไปได้!” 

“ใจอ่อนพ่อง! เกิดกูช็อคตายไปจะทำยังไง?!” 

“ตายจริงก็ดีน่ะสิ กูจะอาสาเป็นเจ้าภาพเลี้ยงของหวานเลยอะหรือมึงอยากให้กูเลี้ยงกระเพาะปลาดีวะ” 

“แม่งโคตรปากหมา! กูยังไม่ตายให้มึงสะใจง่ายๆ หรอกเว้ยถ้าไม่ได้ฟันหญิงจนครบพัน” 

“พูดมาได้นะมึง 

ฟันหญิงจนครบพัน 

กูขอให้เอดส์แดกมึงตายก่อนถึงวันนั้นเหอะ!” 

“พอเลยพวกมึง วันนี้กูปวดหัวว่ะอย่าพิ่งเถียงกันจะได้มั้ย” ผมห้ามเมื่อเสียงของพวกมันทำให้หัวผมเต้นตุบๆ จนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว 

“เออๆ แล้วที่มึงบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับกูน่ะเรื่องไรวะ?” ไอ้วิปหันมาถามผมก่อนมันจะขยับแว่นที่สวมอยู่เหมือนรอคำตอบ 

“กูจะบอกมึงว่าพรุ่งนี้มึงไปติวคนเดียวเลยนะกูขอลาขาด” ผมว่าก่อนจะโบกมือให้มันไหวๆ 

“เฮ้ย! ได้ไงวะ พวกปีสามบอกแล้วไงว่าอย่าออกกลางคันไม่งั้นไม่ผ่านตัวกิจกรรมนะเว้ย” 

“ตัวกิจกรรมห่าไรกูไม่สนใจทั้งนั้นกูไม่อยากติวกับมัน! กับพี่รหัสของมึงน่ะเข้าใจมั้ย?!” ผมตะโกนว่า 

“เป็นเชี่ยอะไรของมึง! พี่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมึงสักหน่อย หัดหักห้ามความโกรธความเกลียดของมึงบ้างเหอะว่ะเดี๋ยวก็ไม่รอดปีหนึ่งกันพอดี” 

“ช่างแม่งสิ กูคิดจะซิ่วอยู่แล้ว!” ผมเผลอหลุดปากก่อนไอ้สองคนที่เหลือจะมองผมตาไม่กะพริบ 

“หมายความว่าไงวะ?” ไอ้จุนตีสีหน้าเรียบถามด้วยเสียงจริงจัง 

แม่งเอ้ย! หลุดออกมาไม่ดูเวล่ำเวลาเล้ย!!! 

“ความจริงกูกะจะบอกเรื่องนี้กับพวกมึงอยู่แล้ว แต่ยังหาโอกาสไม่ได้” ผมยอมรับ 

“นี่มึงพูดจริง?” ไอ้วิปถามเหมือนยังไม่เชื่อ 

“เออจริง กูปรึกษาพ่อกูแล้วด้วยกูว่ากูจะอยู่คณะนี้แค่ปีเดียวว่ะ” 

“เชี่ยลม…มึงแม่งทำกูพูดไม่ออกเลยว่ะ” ไอ้จุนสบถก่อนมันจะมองผมด้วยสายตาผิดหวังเคล้าตำหนิ 

กูไม่ได้อยากให้มึงมองกูแบบนี้นะเว้ย แต่กูกำลังหาทางที่ดีให้ตัวเองอยู่กูผิดตรงไหนวะ?!…ก็ได้แต่นึกว่าให้มันในใจ ก่อนไอ้วิปจะโผงออกมาอีกหลังจากที่มันถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

“ถ้ามึงอยากซิ่วเพราะต้องเรียนอิ๊งกูว่ามึงคิดผิดแล้วว่ะ ไม่ว่ามึงจะไปเรียนคณะไหนมึงก็ยังต้องเรียนมันอยู่ดีเพราะมันเป็นวิชาพื้นฐาน” 

“กูไม่ได้จะซิ่วเพราะต้องเรียนอิ๊ง” 

“งั้นที่มึงอยากซิ่วก็เพราะพี่รหัสกู?” 

“!!” 

“เหตุผลนี้ยิ่งโง่ใหญ่” ไอ้วิปว่า 

“แต่กูคิดดีแล้ว” ผมเถียง 

“มึงคิดง่ายไป ถ้ามึงไม่ชอบพี่วินงั้นกูขอถามมึงกลับหน่อยว่าอะไรที่พี่รหัสกูทำให้มึงไม่พอใจ” 

“…” 

“เอ้าตอบกูมาดิ!” ไอ้วิปรบเร้าก่อนผมที่ถูกทั้งมันและไอ้จุนนั่งจ้องจะเป็นฝ่ายถอนหายใจออกไปในที่สุด 

“พวกมึงอย่ารู้เลย กูไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาว่ะ” 

“อ้าว! แล้วกูจะรู้ได้ไงว่ามึงเป็นห่าไร เอาตรงๆ นะตอนนี้กูแม่งไม่เข้าใจมึงเลยว่ะ” ไอ้วิปว่าพลันไอ้จุนก็เสริมขึ้นมาอีกคน 

“เออกูก็ไม่เข้าใจ อนาคตมึงเลยนะเว้ย คิดดีๆ เสียเวลาไปหนึ่งปีมึงอาจพลาดโอกาสอะไรไปก็ได้นะ” ผมปรายตามองมันทั้งคู่พลางทึ้งหัวตัวเอง 

“มึงสองคนพอเหอะว่ะ กูแม่ง…โอ้ยเครียดโว้ยยยย!” ผมสบถก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้นข้างหลัง 

“เครียดอะไรขนาดนั้น” 

“อ้าวพี่ดราฟหวัดดีครับ” ไอ้วิปไหว้พี่รหัสปีสามของผมก่อนไอ้จุนกับผมจะไหว้ตาม 

“เออหวัดดีๆ ว่าไงลมมึงเครียดเรื่องไรของมึง” พี่ดราฟทักทายเสร็จก็วกเข้าถามผมทันที 

“ไม่มีอะไร!...” 

“ไอ้ลมมันจะซิ่วน่ะพี่” ไอ้วิปโผงตัดหน้าผม 

“เฮ้ย! จริงดิ?” พี่ดราฟถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นักแต่ผมจะทำไงได้ล่ะเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็ยอมรับแม่งซะเลย 

“ก็…ก็คิดว่าคงจะยังงั้นแหละครับ” 

“ทำไม? เฮ้ยเรื่องนี้เรื่องใหญ่นะเว้ย” พี่ดราฟรีบนั่งลง 

“ใช่พี่ ผมเองก็ว่าเรื่องใหญ่” ไอ้จุนว่าก่อนบรรยากาศภายในโต๊ะจะเงียบลงทันที โดยที่สายตาทุกคู่ยังจับจ้องมาที่ผมไม่ปล่อย จนจู่ๆ พี่ดราฟก็กวักมือเรียกใครอีกคนที่เดินมาข้างหลังพวกผมพอดี 

“เฮ้ยไอ้วิน! ไอ้ปอม! ทางนี้หน่อยว่ะมีน้องอยากซิ่ว” 

เย็ดแม่ง! พี่จะเรียกมันมาทำไมมมม!!! 

“ใครวะ?” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นก่อนผมจะเห็นว่าเป็นพี่ปอมสายเทคเดียวกับไอ้จุนที่กำลังยกมือไหว้เขากลับ 

“น้องรหัสกู” สิ้นเสียงของพี่ดราฟผมก็แทบอยากจะหนีออกจากตรงนี้เพราะไม่ใช่แค่คำถามของพี่ปอมที่ดังตามมาแต่เป็นไอ้วิน! ไอ้วินแม่งจ้องผมอย่างกับอยากจะฆ่าให้ตายกันไปข้าง 

“ทำไมถึงอยากซิ่วล่ะคณะนี้ไม่ดีตรงไหน” ผมโคตรรู้สึกผิดกับคำถามนี้ของพี่ปอมเลยว่ะ 

“เอ่อคือ…” 

“เพราะกู?” ไอ้วินโผงตัด 

ผมเงยหน้าสบตากับมันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปทางอื่นทั้งที่ยังไม่ได้ตอบอะไรออกไป 

“ว่าไงลมทำไมถึงอยากซิ่ว” 

“ผมแค่คิดว่าคณะนี้มันไม่เหมาะกับผม” ผมตอบคำถามพี่ปอมก่อนที่คนข้างๆ เขาจะตวาดกลับมา 

“เหอะ! เหตุผลแม่งโคตรโง่ ถ้ามึงคิดแบบนี้ก็ไม่มีคณะไหนเหมาะกับมึงหรอกเว้ย!!” 

“เฮ้ยไอ้วินใจเย็นก่อนว่ะ ฟังน้องมันก่อน” พี่ดราฟพูดห้ามพลันก็หันมาถามผมอีก 

“ว่าไงลม” 

“ผม…” ผมไม่รู้จะบอกพวกพี่ยังไงเพราะเหตุผลของผมคือไอ้ที่ยืนว่าให้ปาวๆ อยู่เนี่ยแหละ! 

“มึงมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้!” ไอ้วินว่าให้เมื่อผมไม่ยอมตอบอะไรออกไป 

“ผมบอกไปหมดแล้ว! พวกพี่ไม่ต้องพยายามหาเหตุผลอะไรจากผมอีกทั้งนั้นแหละเพราะถึงยังไงผมก็จะซิ่วผมคิดดีแล้ว!!” 

“แม่ง!!!” ไอ้วินคว้าข้อมือผมและกระชากให้เดินตามมันไป 

“เชี่ยวิน!!/พี่วิน!!” คนอื่นๆ เรียกมันไว้ก่อนผมที่เพิ่งได้สติจะพยายามสะบัดมือให้หลุด 

“ปล่อยนะเว้ย!!” ผมบิดข้อมือตัวเอง 

“ห่าวินมึงจะลากลมมันไปไหน?!” พี่ดราฟตะโกนถาม พี่มันเหมือนจะลุกเดินตามมาแต่ไอ้คนที่เดินนำหน้าผมอยู่ตอนนี้หันกลับไปว่าให้ซะก่อน 

“พวกมึงไม่ต้องตามมากูขอเคลียร์กับมันหน่อย!!” ไม่ว่าเปล่าไอ้วินมันยังบีบข้อมือของผมแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บเข้าไปถึงกระดูก 

ผมบิดข้อมือตัวเองจนสุดแรงแต่ก็ไม่เห็นว่าไอ้คนที่เอาแต่ลากมันจะสะทกสะท้านเลยสักนิดไอ้วินยังคงเดินไปเรื่อยๆ โดยมีผมที่พยายามรั้งเท้าตัวเองไว้อีกทางแต่สุดท้ายก็ต้านแรงของมันไม่ได้อยู่ดี 

“กูเจ็บไอ้วิน!” ผมว่าเมื่อมันลากผมมาจนถึงด้านหลังตึกสาขาเครื่องกล 

“ไอ้วิน!!!” 

“ไอ้!...โอ้ย! กูเจ็บนะเว้ย!!” ไอ้วินมันเหวี่ยงผมจนหลังกระแทกเข้ากับผนังตึกเต็มๆ 

เชี่ยเอ้ย!...หลังกู!!! 

“บอกกูมาว่าเพราะกูใช่มั้ยมึงถึงอยากซิ่วนักน่ะหา!!” มันกราดคำถามใส่ผมทันที 

“ทำไมกูต้องบอกมึง!” ผมเถียงพลันลูบข้อมือที่มันเพิ่งปล่อยให้เป็นอิสระเพื่อทุเลาความเจ็บ 

“เพราะกูเป็นรุ่นพี่และนี่คือคำสั่ง!” ไอ้วินตะโกนว่า 

“แต่กูไม่เคยมองว่ามึงเป็นรุ่นพี่ฉะนั้นมึงก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งกู!” 

“สายลม!!” ผมหลับตาปี๋เมื่อจู่ๆ มันก็เงื้อหมัดขึ้นราวกับเตรียมจะชกเข้าหน้าผมฉาดใหญ่ แต่แล้วสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีต่อมา 

“อื้ออออ!!” ไอ้วินกระแทกปากของมันลงบนปากของผม ผมเบิกตาและรีบผลักมันออกก่อนจะตามด้วย 

ผัวะ! 

“ทำเหี้ยอะไรของมึง!” ผมต่อยเข้าหน้าซีกซ้ายของมันอย่างจัง ไอ้วินเซไปข้างหลังก่อนผมจะใช้มือเช็ดปากตัวเอง แต่ไม่ทันไรมันก็ตรงเข้ามาล็อคตัวผมไว้แล้วปิดปากลงมาอีก 

ไอ้หอก!!! 

ผมพยายามผลักมันออกเป็นครั้งที่สอง แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้มันจะไม่ยอมง่ายๆ ไอ้วินรวบเอวผมเอาไว้แน่นพอๆ กับมืออีกข้างของมันที่จับท้ายทอยของผมเอาไว้ไม่ให้หันหนี กลิ่นเลือดที่โดนปิดปากด้วยปากของมันเมื่อกี้คาวคละคลุ้งไปทั่ว ก่อนมันจะขยับปากที่แต่เดิมเป็นเพียงแค่การทาบลงมาเฉยๆ ไปทั่วริมฝีปากของผมที่ปิดแน่นอย่างย่ามใจ 

“เชี่ยวินหยุดนะเว้ย!!!” 

“อั่ก!” ไอ้วินส่งเสียงออกมาเมื่อผมส่งเท้างามๆ เข้าท้องมันไปเต็มแรง 

ผมจ้องมันราวกับอยากจะฆ่าให้ตายเสียตรงนั้น ก่อนมันที่ดูจะไม่สะทกสะท้านกับลูกถีบของผมจะเดินเข้ามาโดยที่ผมก็เอาแต่ถอยหลังจนติดผนังตึกไปอีกรอบ 

“ถ้ายังอยากโดนปากกูกระแทกก็ลองอวดดีอีกทีสิ!!” มันจ้องผมเขม็ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับเสยผมขึ้น 

คิดว่ามึงเท่?! 

“กูจะถามอีกครั้งว่าเพราะกูใช่มั้ยมึงถึงอยากซิ่ว” ไอ้วินถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเค้นออกมาให้เป็นปกติ 

“ลม…” 

“มันเรื่องของกู!” 

“แม่ง!!!” ผมถูกมันจับจูบอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไอ้วินไม่ใช่แค่จูบแต่มันยังเอื้อมมือลงมาบีบก้นของผมจนผมรีบผลักมันออกไปอีกหน 

“ไอ้เลว!!!” ผมว่าก่อนไอ้วินจะตะคอกกลับ 

“เออกูมันเลว!!” 

“…” 

“มึงตัดสินกูไปแล้วนี่ เพราะถ้ามึงยังไม่ตอบกูดีๆ กูก็จะจูบมึงอยู่อย่างนี้ ดูสิว่าใครมันจะแน่กว่ากัน!” ผมมองคนตรงหน้าด้วยความโกรธสุดๆ 

มันจะเอาอะไรกับการที่ผมคิดอยากจะซิ่วนักหนา ลำพังตัวมันเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าผมไม่ญาติดีด้วยแล้วที่ทำอยู่ตอนนี้มันเพราะอะไรกัน!! 

“บอกกูมา” ผมยังคงไม่ตอบ เอาแต่จ้องมันกลับจนไอ้วินตรงเข้ามาคว้าต้นแขนของผมเอาไว้และลงแรงบีบมันอีกหน 

“โอ้ย! กูเจ็บ!!” 

“ก็บอกมาสิวะ!” 

“กูไม่มีอะไรจะบอกใครทั้งนั้น! ไม่ว่าคนถามจะเป็นพี่ดราฟ พี่ปอมหรือมึงกูก็ยังจะตอบเหมือนเดิม!!” 

“…” ไอ้วินมันนิ่งไป 

“ได้คำตอบแล้วก็ปล่อยกูซะที!” ผมว่า 

“มึงตอบไม่ตรงคำถาม” จู่ๆ ไอ้วินก็โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูจนผมต้องรีบหดคอหนี “กูถามว่าเพราะกูใช่มั้ยที่ทำให้มึงอยากซิ่ว มึงก็แค่บอกมาว่าใช่หรือไม่ใช่” 

“…” 

“ว่าไง?” ผมเงยหน้าขึ้นจ้องตามันอีกครั้งก่อนจะดันอกมันออก 

“แล้วมึงคิดว่าไง?” 

“…” 

“มึงคิดว่าทุกวันนี้กูมีความสุขที่เห็นคนเคยหักหลังกันงั้นเหรอ” ผมพูดเรื่องที่มันเคยทำเอาไว้ออกไปจนไอ้วินหน้าเจื่อนลงทันที 

“ลมเรื่องนั้น...” 

“ตอนนั้นมึงเป็นคนแย่งความสุขของกูไป!” 

“!!” 

“หยุดยุ่งเรื่องของกูซะทีกูจะทำอะไรจะไปที่ไหนมันก็เรื่องของกู!” ผมกะจะเดินหนีแต่ก็ถูกมันดึงแขนเอาไว้อีก 

“แต่มึงก็รู้ว่าที่กูทำไปทั้งหมดเพราะกูหวังดี” พูดออกมาหน้าด้านๆ ผมมองไอ้วินเหมือนอยากจะฉีกเนื้อมันออกเป็นชิ้นๆ 

“หวังดี? คำนี้ของมึงแม่งโครตเหี้ยเลยว่ะ หยุดพูดให้ตัวมึงดูดีทั้งที่ใจมึงไม่ได้สูงไปกว่าการกระทำสักเท่าไหร่เลย กูสมเพช!” ว่าเสร็จผมก็สะบัดแขนออกจากมันที่กำลังนิ่งอึ้งราวกับไม่คิดว่าผมจะพูดแบบนี้ออกไป 

“คิดเหรอว่าแค่ซิ่วแล้วมึงจะหนีกูพ้น?!” เสียงไอ้วินดังไล่มาในขณะที่ผมเพิ่งจะก้าวเท้าเดินออกจากตรงที่มันยืนอยู่ได้เพียงแค่ห้าก้าวเท่านั้น 

“กูขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าถ้ามึงซิ่วไปมอไหนกูก็จะตามไปที่นั่น” 

“!!” 

“ซิ่วอีกกูก็จะตามอีกจนกว่ามึงกับกูจะตายกันไปข้าง!” ผมหันกลับไปจ้องมันอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ใบหน้าและแววตาของมันดูจริงจังเหมือนกับว่าคำพูดเมื่อกี้ไม่ใช่สักแต่พูดออกมาพล่อยๆ แต่มันหมายความว่า… 

ไอ้วินแม่งเอาจริง! 

“มึงแม่งบ้า! เหี้ย! เลววว!! ” ผมด่ามันออกไป 

แต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ซึมซาบคำด่าของผมเลยสักนิด เพราะนอกจากมันจะไม่โมโหเลือดขึ้นหน้าเหมือนเมื่อกี้แล้วมันยังแสยะยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยันอีกต่างหาก 

“หึ! แล้วมาดูกันว่าถ้ากูบ้า! เหี้ย! และเลวจริงๆ จะเป็นยังไง!” 

ไอ้วินตะไลลลลลลล!!! 

End of Sailom’s Part 

 

 

Image 

ผองเพื่อนของทั้งสองฝ่ายค่ะ 

 

​​ดราฟ >> Cr.Pic Jeong Yong hwa​ (C.N.BLUE)

จุน >>  Cr.Pic เจมมี่เจมส์

ปอม >>  Cr.Pic HOYA (Infinite)

วิป >>  Cr. Pic: Min Hyuk (C.N.BLUE)

น้องลมไม่ยอมไอ้พี่วินเลยค่ะ แค่บทสองก็ฉะกันขนาดนี้ละ 

แล้วงี้จะคืนดีกันยังไงละเนี่ย!!! 

มาต่อให้แล้วนะ ใจเย็นๆ กันนาาาาา 

กิ่งเร่งมืออยู่จะพยายามมาให้บ่อยเพื่อให้นักอ่านทุกคนได้ติดตามกันนะคะ 

เอาใจช่วยเราโดยการเม้นท์ + กดถูกใจให้กันด้วยนะคะ ^^ 

ความคิดเห็น