ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2559 18:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 4
แบบอักษร

 

 

“เฮ้ย!!!

ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อมือของคนที่คิดว่าหลับนั้นคว้าเข้าที่ข้อมือผม

“จะทำอะไร” ตาคมค่อยๆเปิดขึ้นทีละนิดทำให้เห็นถึงนัยน์ตาที่เป็นสีฟ้า หือ คนต่างชาติเหรอทำไมสภาพเหมือนคนข้างถนนเลยวะ ผมคิดพลางกวาดสายตามองชุดซอมซ่อตามตัวแต่พอสังเกตดูดีๆก็พบว่าเป็นของแบรนด์เนมทั้งนั้น

“ฉันถามว่าจะทำอะไร” ผมเลื่อนสายตาไปสบตากับคนถาม

“คุณไม่สบายผมเลยจะเช็ดตัวให้ เดี๋ยวอาการคุณจะแย่มากกว่านี้” มือใหญ่ค่อยๆคลายออกเมื่อได้รับคำตอบ ดวงตาคมปิดลงอีกครั้ง

“คุณชื่ออะไร” ผมถาม อีกคนเงียบไปนานจนนึกว่าหลับไปแล้วแต่สุดท้ายก็มีเสียงตอบมา

จิน” ผมพยักหน้าเอื้อมมือไปที่กระดุมเสื้ออีกครั้ง ค่อยๆไล่ปลดลงมาทีละเม็ดจนสุด แหวกสาบเสื้อออกทำให้เห็นแผงอกกว้างกับกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวกันสวย ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัยเพราะถ้าเป็นคนเร่ร่อนจริงมันก็ไม่ควรจะดูดีขนาดนี้ มีได้แบบนี้คงต้องออกกำลังกายมาอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง ที่ผมรู้เพราะผมก็ออกกำลังมานานแต่มีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ผมมองหน้าจินอีกครั้งมันคุ้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่ก็นึกไม่ออก คงต้องรอถามพรุ่งนี้ ผมหันมาถอดเสื้อผ้าอีกครั้งจนร่างหนาเปลือยเปล่า พยายามไม่มองที่กลางลำตัวของอีกคน ไล่เช็ดตัวไปเลื่อยๆจนเสร็จ ผมเดินไปหยิบกางเกงเลมาใส่ให้เพราะไม่มีเสื้อผ้าตัวใหญ่ จัดการห่มผ้าจนถึงลำคอ

“คุณๆ ลุกขึ้นมากินยาก่อน” ผมเขย่าร่างหนาเบาๆแล้วช่วยประคองคนที่นอนตาปรือให้ลุกขึ้นนั่ง

ยื่นยาลดไข้ให้สองเม็ดพร้อมน้ำ จินกินอย่างว่าง่ายแล้วยื่นแก้วเปล่ามาคืนให้ก่อนล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

“พักผ่อนเถอะคุณ ไข้จะได้ลด” ผมหยิบของออกมาจากห้อง จัดการอาบน้ำตัวเองพร้อมนอนแต่ก็ห่วงคนป่วยเลยเข้ามาดูอีกครั้งพบว่าร่างใหญ่นั้นสั่นเล็กน้อยจึงปรับอุณหภูมิแอร์ให้ ยกมือจะสัมผัสที่หน้าผากแต่ยังไม่ทันโดนมือใหญ่ก็คว้าเข้าที่ข้อมือแล้วกระชากเข้าหาตัว ผมที่ไม่ทันตั้งตัวจึงทำให้เซล้มไปนอนอยู่ข้างๆคนป่วย แขนแกร่งตวัดทับมาที่เอวออกแรงกอดซะแน่นทำให้ขยับตัวแทบไม่ได้

“เฮ้ย! คุณทำอะไรเนี่ย ปล่อยผมนะ” ผมดิ้นไปมา

“หนะ..หนาว” ไอร้อนที่แผ่ออกมาทำให้ผมหยุดนิ่ง

“แต่ผมอึดอัดนะคุณ”

ไม่เสียงตอบกลับ ดิ้นก็ไม่หลุด เฮ้ออออ ผมนอนคิดนู่นคิดนี่ไปมาสุดท้ายก็เผลอหลับไปไม่รู้ตัวซะงั้น

 

  

 

7:28 น.

    เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นมาทีละนิดเพื่อปรับแสง อ่าาาา เช้าแล้วเหรอเนี่ย ผมกะพริบตาถี่ๆมองภาพตรงหน้าอย่างแปลกใจ เขยิบหัวออกเล็กน้อยเพื่อจะมองให้ชัดขึ้นแต่เมื่อเห็นภาพชัดก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ แผงอกเปลือยเปล่าที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าโดยมีแขนเรียวของผมพาดอยู่ โอ๊ย!ไอ้โซ่ มานอนกอดกับอีตานี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ผมค่อยๆเงยหน้าเพื่อมองอีกคนก่อนจะต้องตกใจอีกรอบเมื่ออีกคนที่ว่านอนมองผมอยู่ก่อนแล้ว เดี๋ยวนะ ทำไมหน้ามันร้อนๆ -///-

“ไง ตื่นแล้วเหรอ ถ้าตื่นแล้วช่วยลุกออกไปทีแขนผมเป็นตะคริวหมดแล้วเนี่ย”

“อะ...” ผมลุกขึ้นพรวดเหมือนติดสปริงหันไปจะพูดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน

“ฉันหล่อมากเลยเหรอตาค้างเชียว” ดวงตาคมที่เป็นประกายนั่นทำให้ผมเบ้ปากแม้จะอดยอมรับไม่ได้ก็เถอะว่าหน้าตาของจินนั้นดูดีมากถึงมากที่สุด โครงหน้าที่ได้รูป คิ้วเข้มเฉียงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมสีฟ้าหางตาที่ชี้ทำให้ดูเหมือนดุ จมูกโด่งรูปหยดน้ำสวยกับปากสีเนื้ออมชมพูดูน่าจูบ เอ๊ะ น่าจูบเหรอ อ๊ากกกกกกก ไอ้โซ่!มึงเป็นผู้ชายนะ ผมส่ายหัวไปมาไล่ความคิดแปลกๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นนาฬิกาซึ่งเป็นเวลาแปดโมงแล้ว ตายล่ะเซน!

  ผมรีบลุกออกจากเตียงออกไปนอกห้องเห็นโพสอิสแปะอยู่ที่ประตูหน้าห้องเซน มันเขียนไว้ว่า เซนไปเรียนแล้วตอนเย็นค่อยไปรับนะฮะ ผมถอนหายใจหันไปเห็นร่างสูงเดินตามออกมาจากห้องนั่งลงบนโซฟา ผมเดินไปหาเขานั่งลงข้างๆ

“คุณเป็นยังไงบ้างหายปวดหัวหรือยัง”  เอื้อมมือไปแตะหน้าผากจินเล็กน้อยพบว่าตัวก็ไม่ร้อน

“ก็ไม่ปวดหัวแล้ว ฉันเป็นพวกป่วยยากแต่หายเร็วน่ะ”

“ก็ดีแฮะ ว่าแต่...คุณเป็นใครน่ะ”

 

 

________________________________

ลงเพิ่มให้แล้วน้าาาาา ช่วงนี้ไรท์เปิดเทอมแล้วอาจลงช้าบ้างนะ

ความคิดเห็น