สวัสดี ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะคะ

ตอนที่27 พร้อมรึยัง

ชื่อตอน : ตอนที่27 พร้อมรึยัง

คำค้น : พ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงสุดสวาท พ่อเมธ น้องอิง โคแก่ หญ้าอ่อน NC เด็กสาว ต่างวัย น่ารัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 22:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่27 พร้อมรึยัง
แบบอักษร

ตอนที่27


เช้าวันถัดมา ร่างเล็กหน้ากระจกบานใหญ่หันซ้ายมองขวาอย่างสำรวจ เมื่อเห็นว่าตัวเองแต่งกายเรียบร้อยดีแล้ว ร่างเล็กนั้นจึงเปิดประตูออกจากห้องไป เดินลงบันไดมายังชั้นล่าง แล้วตรงไปที่ห้องรับประทานอาหาร เพื่อทานมื้อเช้าพร้อมกับพ่อเมธ เมื่อไปถึง สายตาคู่สวยแลเห็นร่างสูงที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอเธออยู่ก่อนแล้ว


“ วันนี้มีอะไรทานบ้างคะ ” อิงอัปสรเอ่ยถามออกไป เมื่อทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ใกล้ๆ กับที่พ่อเลี้ยงหนุ่มนั่งอยู่

เมื่อได้ยินเสียงหวานที่เอ่ยถาม เมธวัจน์จึงพับเก็บหนังสือพิมพ์วางไว้บนโต๊ะเยื้องออกไปทางขวามือ แล้วหันมาพูดกับเมียตัวน้อยที่นั่งอยู่ทางซ้าย


“ มาแล้วเหรอคะ วันนี้มีหลายอย่างเลย ดูสิ มีแต่ของชอบของน้องอิงทั้งนั้น ” พูดพลางเปิดฝาครอบที่ครอบปิดอาหารไว้ออก เผยให้เห็นกับข้าวหน้าตาน่าทานหลายอย่าง สาวใช้สองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล รีบเข้ามาตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานที่วางอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง อีกคนก็รินน้ำเปล่าจากเหยือกใส่แก้วให้อย่างเตรียมพร้อม เมื่อหมดหน้าที่ก็ถอยฉากออกไปยืนรอยังที่เดิม เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเจ้านายทั้งสองที่นั่งทานอาหารด้วยกัน


“ หนักตั้งแต่มื้อเช้าเลยนะคะ” อิงอัปสรพูดพลางลงมือกินอาหารที่พ่อเมธตักมาใส่ในจานให้


“ คุณพ่อว่าอิ่มท้องไว้ก่อนดีกว่านะ ร่างกายของเราจะได้มีเรี่ยวมีแรง น้องอิงจะได้มีสมาธิในการเรียนมากขึ้น ”


“ อย่างนี้ น้องอิงว่าคงจะอิ่มจนไม่มีสมาธิเรียนซะมากกว่า ” เด็กสาวบ่นออกมาเบาๆ แล้วรีบกินอาหารอย่างเร็ว แน่ละ อีกฝ่ายตั้งใจเอาอาหารที่เธอชอบมาเอาใจซะขนาดนี้ เธอจะทนเฉยได้ยังไง ฉะนั้นต้องกินให้เรียบ 


เมธวัจน์อมยิ้ม มองคนที่บ่นแต่ก็ก้มหน้าก้มตากินไม่หยุดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มลงมือเอาอาหารลงท้องตัวเองบ้าง ผ่านไปไม่นานนัก อาหารบนโต๊ะก็หายเกลี้ยงลงไปนอนอยู่ในกระเพาะ อิงอัปสรยกน้ำขึ้นดื่มจนหมดแก้วเป็นการตบท้าย


“ เฮ้อ! อิ่มจัง ” ถอนหายใจอย่างเป็นสุขพลางยกมือขึ้นลูบท้องที่รู้สึกว่าจะกลมขึ้นมา หลังจากมีอาหารลงไปนอนเล่นอยู่ข้างใน


“ ถ้าไม่อิ่มสิถึงจะแปลก น้องอิงเล่นกินซะหมดเกลี้ยงขนาดนี้ ” เมธวัจน์เอ่ยแซว


“ ก็ใครใช้ให้มีแต่ของชอบของน้องอิงกันล่ะคะ อีกอย่าง น้องอิงกินคนเดียวซะที่ไหน คุณพ่อก็กินเหมือนกันนั่นแหละ ” เด็กสาวเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ เมธวัจน์ส่ายหน้าอย่างจนใจ เขาได้กินไปสักกี่คำกันเชียว ที่เหลือแม่นกน้อยของเขาเขมือบลงท้องไปจนหมดแท้ๆ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก เมื่อเมียเขาบอกให้เป็นแบบไหน ตัวเขาก็ทำได้แค่ยอมตามใจให้เป็นแบบนั้น


“ กี่โมงแล้วเนี่ย น้องอิงจะได้ไปโรงเรียนเสียที วันนี้คุณพ่อจะไปส่ง หรือให้น้าปองไปส่งคะ ” อิงอัปสรพูดขณะที่ลุกขึ้นยืนไปด้วย สายตามองหาพี่เลี้ยงสาวที่ปกติจะต้องเป็นคนเอากระเป๋านักเรียนมาให้เมื่อเธอจะไปโรงเรียน แต่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เธอไม่เจอหน้าพี่ขวัญ


“ คุณพ่อไปส่งเองละกัน ขืนให้สมปองไปส่ง ไม่รู้จะถึงโรงเรียนอีกรึเปล่า เล่นตามใจกันซะขนาดนั้น ” เมธวัจน์บอกแล้วลุกขึ้นยืน หันไปพยักหน้าเป็นสัญญาณให้สาวใช้เข้ามาเก็บโต๊ะได้ ฝ่ายเด็กสาวเองก็หันมาทำหน้ายู่ใส่คนพูดทันทีที่ได้ยิน ใช่ว่าเธอจะเคยโดดเรียนซะหน่อย นั่นน่ะครั้งเเรกเลยนะ เเล้วที่ทำไปเนี่ย มันก็เหตุจำเป็นทั้งนั้น

“ ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะสายนะ ” เมธวัจน์ว่าพลางจูงมือเล็กไปยังหน้าบ้านที่มีรถคันเก่งของตัวเองจอดรออยู่แล้ว


“ เดี๋ยวค่ะคุณพ่อ กระเป๋าของน้องอิง… ” เด็กสาวไม่ทันจะพูดจบ เมธวัจน์พูดสวนขึ้นมา


“ อยู่ในรถค่ะ คุณพ่อให้สาวใช้เอามาให้แล้ว ” เมื่อได้ยินแบบนั้น อิงอัปสรก็วางใจ ยอมเดินตามร่างสูงไปแต่โดยดี


เมธวัจน์รับกุญแจรถมาจากลุงสมาน แล้วกดรีโมตที่ห้อยเป็นพวงกุญแจไว้คู่กันเพื่อปลดล็อค จากนั้นจึงเปิดประตูให้เด็กสาวขึ้นไป ส่วนตัวเองก็อ้อมมานั่งยังฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไป


“ คุณพ่อรู้มั้ยคะว่าพี่ขวัญไปไหน น้องอิงไม่เจอมาสองวันแล้ว ” จบคำถามที่อิงอัปสรถามออกไป เมธวัจน์ที่สายตาจดจ่อกับถนนเบื้องหน้าก็หันมามองคนถามแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปมองถนนต่อ ปากก็เอ่ยตอบตามความจริง


“ คุณพ่อเป็นคนสั่งให้หล่อนพักงาน หยุดดูแลน้องอิงและไม่ต้องมาที่เรือนใหญ่สักระยะน่ะค่ะ ” คำตอบของพ่อเลี้ยงหนุ่มทำให้อิงอัปสรขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจและไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อเลี้ยงของเธอจึงต้องทำเช่นนั้น


“ ทำไมล่ะค่ะ ทำไมต้องให้พี่ขวัญพักงาน ”


เมธวัจน์ถอนหายใจแล้วกล่าว “ น้องอิง น้องอิงอายุ 18 แล้วนะคะ และกำลังจะจบม.ปลาย คุณพ่อคิดว่าน้องอิงโตมากแล้ว และไม่จำเป็นต้องมีพี่เลี้ยงอีกต่อไป ”


“ แต่ถ้าทำอย่างนั้น พี่ขวัญก็จะตกงาน ไม่มีงานทำน่ะสิคะ ” มันเป็นความจริงที่ว่าเธอนั้นโตมากแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีพี่เลี้ยงอีก แต่เธอก็อดรู้สึกเป็นห่วงพี่ขวัญไม่ได้


“ หล่อนมีอาชีพเป็นพี่เลี้ยงเด็ก อาชีพนี้เมื่อเด็กที่รับดูแลอยู่เติบโตขึ้นหรือนายจ้างต้องการเลิกจ้าง ก็ต้องหาผู้จ้างรายใหม่เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แล้วคุณพ่อก็จะให้เงินเดือนแก่หล่อนไปล่วงหน้าสักสามเดือนด้วย เพื่อเอาไว้ใช้จ่ายขณะหางานใหม่ ” เมธวัจน์พูดแจกแจงให้เด็กสาวเข้าใจอย่างใจเย็น


เมื่ออีกฝ่ายพูดมาถึงขนาดนั้นแล้ว อิงอัปสรก็ไม่มีข้อโต้แย้งอะไรอีก เพราะจริงๆ แล้ว ตัวเธอก็ไม่ได้ต้องการมีพี่เลี้ยงหรืออะไร แต่เพราะตอนนั้นต้องย้ายไปอยู่คอนโดที่คุณย่ารุจีจัดหาให้ และเธอก็เพิ่งจะจบ ป.6 เข้า ม.1 คุณย่ารุจีเป็นห่วง ที่เธอต้องอยู่ตัวคนเดียว ท่านจึงได้จ้างพี่เลี้ยงให้มาอยู่เป็นเพื่อนก็เท่านั้น แต่ตอนนี้… เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว เธอย้ายมาอยู่กับพ่อเมธดังเดิม มีสาวใช้มากมายคอยรับใช้ดูแลในเรื่องต่างๆ แทนพี่ขวัญ ไม่ว่าจะเป็นซักผ้ารีดผ้า ทำความสะอาด ทำอาหาร


“ ก็ได้ค่ะ น้องอิงตกลง ”


เมธวัจน์ยกยิ้มอย่างพอใจในผลลัพธ์ที่ได้ และบอกว่าที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเขาเอง  เขาจะได้จัดการไล่แม่พี่เลี้ยงนิสัยไม่ซื่อนั่นออกไปให้พ้นๆ เสียที เมื่อคุยตกลงกันจนได้ข้อยุติกันเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นไม่นานรถคันหรูก็พาเด็กสาวมาส่งถึงหน้าโรงเรียน


ทันทีที่รถจอดสนิท อิงอัปสรก็ยกมือไหว้ขอบคุณแล้วกล่าวเสียงสดใส “ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ น้องอิงไปก่อนนะคะคุณพ่อ ”


จุ๊บ!

เด็กสาวไม่วายขโมยหอมแก้มสากเร็วๆ ไปหนึ่งที ก่อนจะรีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว เมธวัจน์ที่กำลังจะพูดว่า ‘ ตั้งใจเรียนนะคะ แล้วตอนเย็นคุณพ่อจะมารับ ’ ยังไม่ทันได้พูด ร่างเล็กๆ ในชุดนักเรียนก็ปิดประตูดังปัง แล้วเดินหายเข้าไปในโรงเรียนเสียแล้ว


“ เดี๋ยวค่อยโทรหาตอนพักเที่ยงแล้วกัน ” ชายหนุ่มส่ายหน้าและพูดกับตนเองเบาๆ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังที่ทำงานของตน



ผ่านไปหลายวัน ในที่สุดวันเสาร์ที่รอคอยก็มาถึง

“ พร้อมรึยังคะ ” เสียงทุ้มเอ่ยถาม เมื่อเห็นเด็กสาวพยักหน้าตอบ เมธวัจน์จึงบังคับรถคู่ใจให้เคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วที่เปิดอัตโนมัติ แล้ววิ่งไปบนท้องถนน มุ่งหน้าสู่คอนโดที่เด็กสาวเคยไปเยือนเมื่อหลายวันก่อน


------------------------------------


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว