ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

บทนำ 

    

เมืองหลวงยามพลบค่ำไม่ได้มืดสนิทเงียบสงัดเหมือนอย่างพื้นที่ป่าริมชายแดน ทว่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนักทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้ม รถราที่คลาคล่ำบนท้องถนนติดหนักยาวเหยียด เสียงฟ้าร้องคำรามฟังน่ากลัว ผู้คนที่ยืนหลบฝนต่างทำสีหน้าเบื่อหน่าย  

ทว่าร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวยาว ๆ กลับไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด ไม่ว่าผู้คนรอบกายหรือธรรมชาติเบื้องบน สองแขนแข็งแรงอุ้มสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งที่คนส่วนใหญ่เรียกว่า ‘เหี้ย’ ไว้อย่างกระชับ บริเวณหัวของมันเปียกชุ่มด้วยเลือดและหยาดฝน เหมือนที่ร่างกายของเขาเปียกชุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า...และในหัวใจก็มีเลือดคั่งด้วยความเจ็บแสนสาหัส  

เดินมาถึงหน้าโรงพยาบาลรักษาสัตว์ชื่อดัง ทุกสายตาของผู้คนบริเวณนั้นต่างพากันหันมองด้วยความสนใจระคนแตกตื่น หากคนที่ยังก้าวยาว ๆ กลับไม่นำพา ยังคงมุ่งหน้าไปยังห้องของสัตวแพทย์คนหนึ่งที่เขารู้จักเป็นอย่างดีโดยไม่ฟังเสียงเรียกหรือคำทัดทานของเจ้าหน้าที่คนใดเลย  

ปัง! 

ประตูห้องตรวจถูกเปิดและผลักเข้ามาอย่างแรงจนหมอประจำห้องสะดุ้ง เงยขวับขึ้นมามองแล้วถึงกับเบิกตาโต  

“เหี้ยยย!” คำอุทานถูกลากยาวด้วยความตกใจระคนแปลกใจ 

“เออ เหี้ย!” คนตัวเปียกโชกวางสัตว์เลื้อยคลานในอ้อมแขนที่ขนาดลำตัวยาวราวเมตรครึ่งลงบนเตียงที่ว่างอยู่  

“เกิดอะไรขึ้น นี่มึงไปเอาเหี้ยมาจากไหน แล้วทำไมมันเลือดโชกแบบนี้ เดี๋ยว ๆ ว่าแต่มึงเข้าเมืองมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมกูไม่รู้ ไม่สิ มึง...” ทิศเหนือ[1]...นายสัตวแพทย์ประจำเวรโรงพยาบาลสัตว์ควบตำแหน่งเจ้าของเอ่ยถามรัว ๆ พร้อมกับลุกจากเก้าอี้ทำงานเดินมาหยุดยืนใกล้คนที่ร่างสูงใหญ่พอกัน  

“พอก่อน อย่าเพิ่งถามอะไร รักษามันก่อน เดี๋ยวมันตาย” น้ำเสียงเข้ม ๆ แฝงรอยโกรธเคืองอะไรบางอย่างชัดเจนแต่กลับมีความห่วงใยมากกว่า ทำให้ทิศเหนือต้องขยับเท้าไปดูเจ้าตัวเขื่องที่นอนแน่นิ่งเลือดไหลไม่หยุด  

“สาหัสเลยนะเนี่ย” เขาเปรยขึ้นแล้วพลิกดูบาดแผลชัด ๆ ก่อนจะหันมาถามคนตัวเปียก “โดนยิง ?” 

“อือ” คำตอบสั้น ๆ นั้นลอดไรฟันที่ขบกันจนขึ้นสันนูน “มึงช่วยรักษามันหน่อย กูจ่ายค่ารักษาเอง...” พูดออกไปแล้วก็นึกได้ว่าตัวเองไม่ได้พกอะไรติดตัวมาเลยนอกจากเจ้าตัวเหี้ยบาดเจ็บสาหัสนั่น  

“เรื่องค่ารักษาไม่ใช่ปัญหาหรอกน่า แต่กูอยากรู้ว่ามึงไปเอามันมาจากไหน ใครยิงมัน” 

“ไว้กูค่อยเล่าให้ฟัง รู้แค่ว่ามันโดนยิงเพราะกู เพราะงั้นมึงต้องรักษาให้มันรอดให้ได้...ถือว่ากูขอร้อง” น้ำเสียงของคนขอร้องอ่อนลง แววตาทอดมองเลือดสีแดงที่กำลังไหลเปื้อนผ้าปูเตียงอย่างเจ็บแค้นหากระคนไปด้วยความชอกช้ำ  

“ไอ้อิฐ...” 

“กูนึกออกแล้ว” พีรภัทรแทรกขึ้นอย่างไม่อยากให้เพื่อนซักฟอกเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมาวางบนเตียงข้าง ๆ เจ้าสัตว์บาดเจ็บ “นี่...ค่ารักษามัน มันอาจจะไร้ค่า แต่ราคาของมันมากพอที่มึงจะทำทุกทางให้ไอ้ตัวนี้รอด กูฝากชีวิตมันไว้ในมือมึงนะ” 

พูดจบพีรภัทรก็หันไปมองมันด้วยแววตาสงสารครู่หนึ่งก่อนจะเดินจากไป  

“เฮ้ย! ไอ้อิฐ ไอ้เชี่ยอิฐ อะไรของมึงวะ จู่ ๆ ก็มา แล้วจู่ ๆ ก็ไป ไอ้เพื่อนเวร!” ทิศเหนือตะโกนเรียก แต่คนที่ก้าวยาว ๆ จากไปเหมือนตอนขามาก็ไม่นำพาเสียงเรียกของเขา ไม่ชะงัก ไม่หยุด และไม่กลับมา 

ทิศเหนือถอนหายใจแรง หันไปมองตัวเงินตัวทองอย่างประเมินก่อนจะก้มมอง ‘ค่ารักษา’ ที่เป็นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินสวยหรู เดาได้ไม่ยากว่ามันคือกล่องอะไร แต่เขาก็หยิบมาเปิดดูเพื่อยืนยันความคิดให้แน่ใจ 

แหวนเพชรเม็ดงามวางเด่นอยู่ในกล่องนั้น คาดเดาราคาคร่าว ๆ ได้ว่าคงสูงลิ่ว และเดาต่อได้อีกว่านี่คือแหวนแต่งงาน...พีรภัทรตั้งใจเอาแหวนนี้ไปขอแฟนแต่งงานแน่ ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ ทำไมการขอแต่งงานถึงมาจบที่เหี้ยโดนยิงได้ล่ะเนี่ย 

คำตอบอยู่กับคนที่จากไปแล้ว ทิศเหนือเลยทำได้เพียงเตรียมการรักษาเจ้าตัวที่ถูกทิ้งไว้พร้อมกับค่ารักษาแสนแพง 

 

[1] พระเอกจากเรื่อง คือเธอ...หมดทั้งใจ โดย เธียรดา 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น