ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 คืนหมาหอน

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 คืนหมาหอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2559 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 คืนหมาหอน
แบบอักษร

ตอนที่ 4 คืนหมาหอน

 

 

 

 

 

 

     "แคช........แคช...."

 

      เสียงกระซิบกระซาบที่ลอยผ่านมาทางด้านหลังของผม ทำเอาผมขนลุกซู่!!  ผมรีบเรียกสติกลับคืนมาก่อนจะหมุนตัวหันไปดู  ว่าใครกันที่มาเรียกดึกๆดื่นๆเอาป่านนี้    บรรยากาศนิ่ง เงียบสงบแม้แต่เสียงของลมที่ผัดผ่านเข้ามา แทบจะไม่มีเลย  รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของผมเป็นระยะๆ

 

 “เฮ้ย!   ผีหลอก..” ผมตะโกนด้วยความตกใจ จู่ก็โผล่มาไม่ให้สุ่มให้เสียง

 

“จะบ้าหรอ  ฉันเอง...” เป็นพายที่มาเรียกผม ก็นึกว่าผี ก็ช่วงนี้มันเจอบ่อยนี่นา..

 

“เห้อ....” ผมถอดหายใจออกอย่างสบายใจ ก่อนจะถามเธอกลับ “ยัยขี้เหล่...เธอมาทำอะไรตรงนี้เนี้ย แถมยังทำตัว หลบๆ ซ่อนๆ อย่างกับผี   โอ๊ย!!

 

 

“นี่แหน่!!  ปากคนหรือปากหมากันย๊ะ” เธอใช้มือขอเธอมาจับที่หน้าทองของผมแล้วบิดเต็มๆแรงของเธอ ผมแทบจะนอนกองกับพื้น  ผู้หญิงอะไรมือหนักชะมัด?

 

“มันเจ็บนะ!!!

 

“เจ็บน่ะดีแล้ว นิสัยปากหมามันจะหายไปสะบ้าง!เธอพูดพร้อมกับชี้หน้าผม ท่าทางจะจริงจังกับคำพูดนะเนี้ย ยังไม่พอนะครับ เธอยังจะเอื้อมมือ มาบิดที่หน้าท้องของผมอีกรอบ แต่พอดีผมรู้ทันเลยคว้ามือของเธอเอาไว้ได้   ครั้งแรกน่ะได้  ครั้งต่อไปไม่มีนะน้อง?

“ปล่อย..!

“อ่า..อื้ม!   โทษที   ที่เธอเรียกฉันมามีอะไรหรือป่าว?

“ฉันก็อยากจะรู้ว่า เมื่อตอนกลางวัน ตอนที่นายลงจากรถ จู่ๆนายก็หมดสติไป นายช่วยบอกฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น ”

“เอ่อ........คือ...ฉัน.....” ถ้าตอบก็หาว่าโกหกอีก  แล้วจะบอกยังไงเนี้ย

 

“มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั้น....แล้วฉันจะรู้ไหม   มา....เดี๋ยวฉันจะตอบให้นายเอง  ตอนนั้นนายเจอกับทิวใช่ไหม” เฮ้ย พาย...เธอรู้ไง เธออ่านความคิดคนได้ด้วยหรอ

 

 

“นี่เธอ..รู้ได้ไง ฉันยังไม่ทันพูด ก็รู้ว่าฉันเจอกับไอ้ทิวมัน เป็นพายญาณทิพย์ไง?

 

“ก็ฉัน........” พายที่กำลังจะเริ่มพูด แทบจะไม่จบประโยคด้วยซ้ำ จู่ๆก็มีลมพัดมาเอาซะดื้อๆ ก่อนหน้านั้นยังไม่มีซักแอะ.. กรมอุตุก็ไม่ได้บอกว่าพายุจะเข้านิ่ แล้วลมแมร่งพัดมาจากไหนวะ

 

 

 

            สักพักลมที่พัดมาอย่างรุนแรงก็ได้อ่อนกำลังลง ทุกอย่างดูเงียบกริบไม่มีแม้แต่เสียงแมวร้อง มันต่างจากตอนที่มีลมพัดเมื่อตะกี้เลยสิ้นเชิง  แต่.....มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

 

 

            แกร๊บ   แกร๊บ   แกร๊บ

 

 

 

            เสียงของใครบางคนที่เดินเหยียบใบไม้แห้งที่มาทางด้านหลัง  เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ ตัวผมทำได้แค่เพียงยื่นนิ่งพร้อมกับมีมือของอีกคนที่เอื้อมมาจับมือผมไว้แน่น  ทำให้ผมดึงสติกลับมาได้ พายเธอหันมามองผมแล้วพยัคหน้า รู้เลยครับว่าต้องทำยังไงต่อ ผมจึงพยัคหน้าตอบ ดูเหมือนตอนนี้ผมกับพาย เราคงจะรู้ใจกันดี  ผมพลางพูดเบาๆ หนึ่ง......สอง......สาม......เราสองคนรีบหน้ามาทางด้านหลังและก็.. กริ๊ดดดด!!!   อ๊ากกก!!!!

 

            เสียงหอบหายใจที่ดูจะหนักหน่วง เหมือนกลับวิ่งหนีควายป่ามาสะอย่างนั้น  เสียงหอบหายยังดังต่อเนื่องไม่หยุดหาย   เมื่อกี้ผมแค่ฝันไป......จริงๆงั้นหรอ? ตอนนั้นผมยังยืนคุยอยู่กับพายชัดๆ ก่อนจะมาเจอกับ.......บรึ๊ยยยย!!  น่ากลัวว่ะ

 

 

 

            ตึ๊ง ๆ  ๆ  !!  แคชที่กำลังล้มตัวนอนลงอีกครั้ง กลับสะดุ้งและเด้งตัวขึ้นอัตโนมัติ เพราะ

เสียงเคาะประตูที่กำลังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง   ไม่สิ! แบบนี้เขาไม่เรียกว่าเคาะแล้ว.....  เมื่อเสียงที่ดังอย่างต่อเนื่อง ไม่มีท่าทีจะอยู่เลยด้วยซ้ำ จากความกลัว ก็เกิดเป็นความอยากรู้ ใครกันที่มันเคาะคนอื่น ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้!

 

 

 

            แคชถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หลายระรอบ ก่อนจะก้าวเท้าลงจากเตียง ด้วยความอยากรู้เขาสาวเท้าด้วยความเร่งกึ่งเดินกึ่ง จวนจะถึงประตู แต่....เสียงนั้นกลับหายไปดื้อๆ อย่าให้กูรู้นะว่าเป็นกุมารทอง แมร่งจะจับตีก้นสะให้เข็ด ...   หลังจากที่เสียงนั้นหายไปสักสองนาที แคชก็คงจะไม่ยืนรอให้มันเกิดเสียงอีกรอบ เขาหมุดกลับพร้อมที่จะก้าวไปยังเตียงนอนอันแสนนุ่มนั้น แต่กับ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกรอบ.....  เชี่ยยย  อะไรอีกวะ

 

 

            ยิ่งเป็นตอนนี้ยิ่งทำให้แคชโมโหเข้าไปอีก เขารีบสาวเท้าไปยังประตูทันที และมือขอเขาที่จับอยู่ตรงลูกบิดพร้อมที่จะเปิดประตูได้ทุกเมื่อ.......  หนึ่ง......สอง......สาม......  แกร๊ก!!....

 

            “โอ๊ยยยย!!!พอผมเปิดประตูปุ๊บก็มีมือของใครบางคน ลอยมาลงที่หน้าผากของผมเข้าอย่างจัง

 

 

            “ขอโทษครับพี่!” เชี่ยยย ไอ้น้องเลว ทำมาได้นะมึง.....กูเจ็บนะเว้ย! “เจ็บมากไหมครับ” มันถามผมพลางมือของก็จับที่ผมให้เงยขึ้น “ถามได้ ก็เจ็บดิวะ   มึงมาโดนเองไหมจะได้รู้” ผมว่ามันไปก็ไม่สนใจอะไรนักหรอกครับ ก็มันเป็นน้องชายของผมนิ่ แต่มันก็ไม่ได้ตอบกลับผม

 

 

            “เจ็บมากมั้ยพี่......”  มันยังไม่หยุดๆ  คราวนี้ผมเริ่มจะโมโหแล้วล่ะครับ

 

            “เชี่ยคิว กูไม่เป็นไรมาก มึงกลับไปนอนได้แล้ว” ผมรีบตัดบทแล้วบอกให้มันกลับไปนอนห้องมันแล้วผมจะได้สักที เหนื่อยมาทั้งวันแถมมามีปัญหากลางดึกอีก  ผมล่ะเพลีย...

 

            “ผมไม่ไปครับ”

 

 

            “ทำไมวะ...”

 

 

            “ก็เมื่อกี้ก่อนที่ผมจะมาเคาะห้องพี่ ผมได้ยินเสียงพี่ร้องตะโกนสะลั่นบ้าน ผมเป็นห่วงก็เลยมาดูพี่เนี้ย ”

 

            “อ๋อ.... กูแค่ฝันร้ายแค่นั้นไม่มีไรหรอก  มึงกลับไปนอนห้องมึงละแล้วกูจะได้รีบไปนอน”

 

 

            “ผมไม่ไปได้ไหม อยากนอนกับพี่...ดูดิพี่ นี่มันดึงแล้ววครับ  แถมยังมีเสียงหมาหอนด้วย  นะๆๆๆ”

 

 

 

            ไม่ได้เว้ยยยยยยย!!!!!!     โฮ่ง!   โฮ่ง!    โฮ๊วววววว!!

 

 

 

 

 

 

 

 #หลังจากที่หายไปนานกลับมาต่อให้แล้วนะคะ

    หนึ่งเม้น  เท่ากับ  หนึ่งกำลังใจ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว