email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เธอเป็นแฟนฉันแล้ว

ชื่อตอน : เธอเป็นแฟนฉันแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2565 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เธอเป็นแฟนฉันแล้ว
แบบอักษร

กว่าที่ไฟจะเผาไหม้ทุกสิ่งจนหมดก็กินเวลาไปจนถึงบ่ายโมง ไอยเรศให้คนขับรถเอารถตู้ไปส่งคณะของพระภิกษุที่วัด โดยที่เขาบอกท่านว่า

“ผมจะไปกราบหลวงพี่ที่วัดวันหลังนะครับ ขอบพระคุณมากสำหรับวันนี้”

ท่านมหาชวโนยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร จริงๆ มันก็เกี่ยวพันกับอาตมาด้วย จะได้หมดเจ้ากรรมไปหนึ่งก็ยังดี”

เขากลับมาดูพีรยาที่นั่งนิ่งที่เรือนเล็ก ที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่และใช้เป็นที่อยู่จริง

“มด เป็นไงบ้างหิวไหมครับ” หญิงสาวส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำถาม เธอไม่อยากทานอะไรเลย

“ไม่หิวค่ะกินไม่ลง เหนื่อย ง่วงนอนขอกลับบ้านเลยได้ไหมคะ” เธอบอกความต้องการ ไอยเรศไม่ได้ขัดใจอะไร เขาบอกเพียงว่า

“งั้นพี่ออกไปสั่งงานข้างนอกก่อนนะ มดนั่งรอในนี้สักครู่”

ชายหนุ่มหายออกไปพักใหญ่ กว่าเขาจะกลับมาพีรยาก็หลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกเรียบร้อย

ไอยเรศปล่อยให้เธอหลับ เขาปรับเบาะให้กว้างขึ้นเพื่อให้หญิงสาวนอนสบายขึ้น ช่วงนี้เธอน่าจะเหนื่อยเดินทางทุกวันไม่มีพัก เขามองนาฬิกาตอนนี้บ่ายสอง แดดข้างนอกกำลังแรง เขาคิดว่าวันนี้คุ้มเวียงบัวสว่างไสวมากกว่าทุกวัน อาจจะเพราะได้ทำพิธีทั้งหลายหมดแล้ว หรือเพราะว่ามีพีรยากลับมาอยู่ตรงนี้เหมือนเดิมก็ได้

ชายหนุ่มสั่งให้คนเก็บของจนหมดเรียบร้อย ทำความสะอาดกองฟืนจนไม่เหลือซากอะไรอีก และให้ไปพักกันได้ไม่ต้องเข้ามาที่ตึกอีกถ้าเขาไม่เรียก และเขาไม่ต้องการรับแขกใดๆ ในวันนี้

เรือนเล็กของเขาชั้นล่างมีลักษณะเป็นกระจกรอบทิศ ตอนนี้จึงรับแสงช่วงบ่ายเต็มๆ ไอยเรศปิดประตูห้อง เปิดแอร์ และดึงม่านบังแสง เขาอยากอยู่เงียบๆ สักพัก ชายหนุ่มย้อนคิดไปถึงภาพต่างๆ ที่ฉายวนในสมองเหมือนภาพยนตร์ที่เปิดซ้ำไปซ้ำมา ถึงเรื่องราวของไอยยาวัต แก้วเจ้าจันทร์และแก้วคำพา

เขารู้ว่าบางสิ่งที่ไอยยาวัตทำมันไม่ถูกต้อง แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาคงเลือกทำเหมือนเดิมเพราะความรักเป็นสิ่งที่บังคับกันไม่ได้ บอกตัวเองให้เลิกรักไม่ได้และตอนนี้คนที่เขารอ ก็มาอยู่ตรงหน้าแล้วเขาคิดเมื่อมองไปที่พีรยา

พีรยาขยับตัว เธอคิดอย่างมึนงง เธอกลับมาถึงบ้านแล้วเหรอ หญิงสาวถามตัวเอง ลืมตามองเพดานเห็นว่ามันแปลกไปจากที่คุ้นชินจึงรู้ว่าไม่ใช่ ภายในห้องเงียบสนิทได้ยินแต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่เบามาก เธอยันตัวลุกขึ้นนั่งพอดีกับที่ไอยเรศหันกลับมามอง

เขาเดินเร็วๆ มาหา

“ตื่นแล้วเหรอ ถ้าเพลียนอนต่อก็ได้นะครับ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว พิธีเสร็จหมดแล้ว”

หญิงสาวขมวดคิ้ว “กี่โมงแล้วคะ”

“จะบ่ายสามแล้ว มดหิวรึเปล่า แม่บ้านจัดอาหารไว้ให้” เขาถามและนั่งลงข้างๆ

“หิวค่ะ แต่อยากกลับบ้านมากกว่า” พีรยายกมือขึ้นลูบหน้า หลายเรื่องที่เจอในวันนี้ทำให้เธอเหมือนหมดพลัง

“ที่นี่ก็เป็นบ้าน บ้านของเราไงมด” ประโยคนั้นของไอยเรศทำให้พีรยาตกใจ

“ไม่ใช่ค่ะ พ่อเลี้ยงอย่าล้อเล่นแบบนี้เลยค่ะ” เธอจะลุกขึ้นยืน แต่อีกฝ่ายคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทัน เขาดึงร่างเธอมากอดแต่หญิงสาวไม่ยินยอม

“อย่ามาทำแบบนี้นะ ปล่อย” พีรยายกมือขึ้นผลักอกกว้างที่บดเบียดแนบชิด

“แต่งงานกับพี่เถอะ” คำว่าแต่งงานเหมือนเป็นต้องห้ามสำหรับพีรยา เธอกลัวการแต่งงานมานานแล้ว ไม่เคยนึกหาเหตุผลว่าทำไม

“ไม่ค่ะ ไม่แต่ง ปล่อย” เมื่อเขาไม่ถอยไป หญิงสาวก้มลงกัดที่แขนเขาเต็มแรง

“มด” พ่อเลี้ยงหนุ่มคาดไม่ถึงกับปฏิกิริยาต่อต้าน เมื่อเธอกัดไม่ปล่อยเขาจึงสอดมือเข้าใต้เสื้อ ลูบไปทั่วแผ่นหลังนวลลื่นมือ ได้ผลเมื่อพีรยาตกใจจนปล่อยแขนที่กัดอยู่ ไอยเรศเชยคางเล็กขึ้นมากดริมฝีปากลงไป สอดแทรกเข้าไปดื่มชิมความหอมหวานภายในปากจนเธอหายใจหอบ

เขาเลื่อนปากลงไปตามซอกคอ เนินอกขบเม้มที่ผิวเนื้ออ่อนๆ จนมันเป็นรอยแดง พีรยารู้สึกตัวเมื่อกระดุมเสื้อถูกปลดลงไปสองเม็ด

“ไม่ค่ะ” เธอดันหน้าเขาออก หญิงสาวรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ เขายอมถอยดึงร่างของเธอให้มาซุกซบที่อก ยกมือขึ้นลูบหลังเหมือนจะปลอบ

“พี่ไม่ทำอะไรก่อนเวลาหรอก แค่อยากกอด แค่อยากให้มดเปิดใจคบหาพี่”

ใจที่เต้นโครมครามเหมือนจะโลดออกมานอกอกของพีรยาค่อยๆ สงบลง เธอยอมให้เขากอดนิ่งๆ ไม่อยากยั่วยุให้เขาทำอะไรมากกว่านี้

“อะไรที่ไม่ดีในเรื่องเก่าๆ ถ้าคิดถึงมันแล้วเศร้า ก็โยนมันทิ้งไป ตอนนี้ไม่มีแก้วคำพา ไม่มีแก้วเจ้าจันทร์กับไอยยาวัต มีแค่เรา มีแค่มดกับพี่เท่านั้น”

เขาเหลือบมองคนที่นิ่งอยู่ไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ

“โอเคไหมมด”

“เปิดใจคบหายังไงคะ” พีรยาถามนี่เธอจะขาดทุนรึเปล่า เธอเริ่มคิดเมื่อสติกลับมาเต็มร้อย

“เราก็คบเป็นแฟนกันก็ได้ ต่อไปถ้ามดไม่ชอบพี่จริงๆ จะขอเลิกกับพี่พี่ก็ไม่ว่า” ไอยเรศพูดเสียงนุ่ม

“แค่แฟนนะคะ” พีรยาย้ำ

“จ้ะ สัญญาพี่จะไม่ล่วงเกินมดมากกว่านี้” ถ้าไม่จำเป็น เขาต่อท้ายในใจ

“แล้วแฟนกัน ต้องทำยังไงบ้าง” เธอถามต่อ พีรยาเริ่มเครียด “อย่าบอกนะว่าต้องตัวติดกันตลอดเวลา แบบที่เราต้องเจอกันทุกวันมากี่วันแล้วเนี่ย”

ไอยเรศหัวเราะ “จริงๆ ก็ควรเป็นแบบนั้น แต่ถ้ามดไม่ว่างหรือพี่งานยุ่ง เราก็แค่โทรหากันบ้างก็ได้”

พีรยาขยับตัวออกห่าง เขาปล่อยเธอแต่โดยดี “หิวค่ะ” เธอบอก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว