facebook-icon

#คำเตือน !!! นิยายเรื่องนี้ ไรต์แต่งแบบที่ไรต์อยากแต่งมันอาจจะไม่สนุกไรต์กราบขอโทษด้วยค่ะ... # ไม่สนุกหรือไม่ชอบกดออกได้เลย!! # ถ้าอ่านแล้วชอบกดติดตามนะค่ะ ขอบคุณสำหรับเหรียญสนับสนุนค่ะ 💕

ตอนที่ 35 เดิมพันด้วยหัวใจ ! 110% เติม

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 เดิมพันด้วยหัวใจ ! 110% เติม

คำค้น : ข้าวหอม , ซันเดย์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.1k

ความคิดเห็น : 172

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2560 11:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 เดิมพันด้วยหัวใจ ! 110% เติม
แบบอักษร

ตอนที่ 35 เดิมพันด้วยหัวใจ !

   " ฮัลโหล...แยมเราซันเดย์นะคือ...พรุ่งนี้เราจะไปทะเลเราอยากให้แยมไปด้วยแต่แยมต้องล่วงหน้าไปก่อนเลยนะ...ใช่ๆนั้นแหละก็อย่างที่เราเคยบอกไปตอนนั้นเลย...แล้วก็เรื่องนี้อย่าให้ข้าวหอมรู้เด็ดขาดนะ....หึๆ...รักมากดิถ้าไม่รักมากซันจะทำแบบนี้หรอ...อืมดีแล้วที่เข้าใจอย่าให้ข้าวหอมจับได้แหล่ะ.....อืมแล้วเจอกันนะ"  หลังจากที่ซันเดย์คุยโทรศัพท์เสร็จเขาก็ล้มตัวลงนอนกอดข้าวหอมเหมือนที่เขาเคยทำอยู่ทุกคืนวัน...

 

 เขานอนอย่ามีความสุข...แต่เธอนอนด้วยความทรมาร...

 

   "ฮือ ๆ อึ๊ก " ไม่ข้าวหอมเธอต้องไม่ร้องไห้...เธอต้องไม่ร้องไห้ ฮือๆๆ...สิ่งที่เธอได้ยินเธออาจจะเข้าใจผิดใช่เธอต้องเข้าใจผิด...ฮือๆ...ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดสิ...ตะตะต้องเข้าใจผิด...อึ๊ก ฮือๆๆ

ข้าวหอมได้แต่ท่องประโยคหล่าวนี้ซ้ำๆพร้อมกับน้ำตาของเธอที่ไหลไม่หยุดตลอดทั้งคืนด้วยความทรมารใจ...

 

เช้าวันต่อมา   (วันออกเดินทางไปทะเล)

   "ข้าวหอม...จัดของเสร็จแล้วใช่ไหมไม่ลืมอะไรใช่ไหม"  ผมถามยัยป้าหลังจากที่ผมออกมาจากห้องน้ำ...แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับอะไรกลับมาเลย

 

  "เฮ้...ข้าวหอม ! ข้าวหอม ! เธอเป็นอะไรฉันเรียกตั้งนานแล้ว " หลังจากที่ผมเรียกเธอตั้งนานแต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับผมจึงเดินไปหาเธอ

 

   "หะๆ โอเคฉันโอเค" 

 

  "โอเคอะไรฉันถามว่าเธอจัดของเสร็จแล้วใช่ไหม...เธอแปลกๆนะวันนี้ไม่สบายหรอ O.O" ผมถามเธอและยืนมือเพื่อไปเช็คว่าตัวร้อนหรือเปล่าแต่เธอกลับปัดมือผมอย่าแรง...แปลกแปลกมาก  

 

  "ปะ..เปล่า"  เปล่าหรอ...

 

  "ข้าวหอมเมื่อกี้เธอปัดมือฉันทำไม "

 

  "เอ่อ...ฉันแค่ตกใจน่ะ...แล้วก็ที่นายถามฉันจัดของเสร็จแล้วน่ะเราลงไปข้างล่างกันเถอะ"

 

  "เดี๋ยว...เธอโกธรอะไรฉันอยู่หรือเปล่า"ผมถามเธอ

 

  "เปล่านี่...ทำไมนายต้องคิดว่าฉันโกธรนายด้วยล่ะ...หรือนายไปทำอะไรที่ทำให้ฉันโกรธหรอ " ผมว่าเธอต้องโกธรอะไรผมแน่ๆ

 

  "เหอะๆ...โอเคไม่พูดก็ไม่เป็นไร...ถ้างั้นเธอลงไปรอข้างล่างก่อนเลยเดี๋ยวฉันตามไป"ผมบอกเธอ

 

(ข้าวหอม)

   "อืม" ฉันตอบนายซันหลังจากที่เขาบอกให้ฉันลงไปรอข้างล้าง

  พอเดินออกมาจากห้องเท่านั้นจู่ๆน้ำตาที่เก็บเอาไว้ก็เริ่มรินไหลออกมาอีกครั้งหนึ่ง...ทั้งๆที่ฉันพยายามบอกกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้  แต่...ทำไมกันนะหัวใจมันไม่ยอมรับฟังในสิ่งที่ฉันพยายามบอก ฮือๆ

 

 

   "คุณข้าวหอมค่ะ...เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ"

 

   "อึ๊ก...เปล่าจ๊ะฉันไม่ได้เป็นอะไรจ๊ะนุ่น "ฉันบอกกับนุ่นสาวใช้ในบ้าน

 

   "แต่นุ่นเห็นว่าคุณข้าวหอมร้องไห้นะค่ะ"

 

   "เปล่าจ๊ะฉันไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อยแค่ฝุ่นเข้าตานะแล้วนุ่นขึ้นมาตามฉันหรอ"

 

   "ค่ะ...คุณหญิงให้ขึ้นมาบอกว่าคุณเวลมาถึงกันแล้วค่ะ"

 

    "เอ่อ...จ๊ะงั้นลงไปพร้อมกันเลยก็ได้เดี๋ยวซักพักพี่ซันจะตามเราลงไปเองไปจ๊ะ "ฉันบอกนุ่นและเดินลงไปพร้อมกัน

 

    "ลงมาแล้วหรอลูกแล้วตาซันล่ะลูก"คุณแม่ถามฉันทันทีหลังจากที่ท่านเห็นฉันลงมาพร้อมนุ่น

 

    "เดี๋ยวพี่ซันก็ตามลงมาค่ะแม่"

 

     "จ๊ะ...พวกตาเวลรออยู่หน้าบ้านนะลูก"

 

     "ค่ะคุณแม่..." ฉันบอกกับคุณแม่

 

     "เอ่อ...ข้าวหอมลูกมาหาพ่อหน่อยซิ"

 

     "ค่ะคุณพ่อ"

 

     "คือ...พ่อจะบอกหนูว่าหนูอย่าคิดมากเรื่องตาซันเลย...อะไรที่หนูคิดมากมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่หนูคิดก็ได้นะลูก...ขอให้หนูเชื่อใจตาซันนะลูก" คุณพ่อพูดเหมือนท่านลูกเลยว่าฉันกำลังคิดเรื่องอะไร

 

     "ค่ะคุณพ่อ"

 

 

     "เดี๋ยวพ่อกับแม่จะตามไปทีหลังนะจ๊ะระวังตัวด้วยนะลูก"

 

    "ค่ะคุณแม่ข้าวหอมจะระวังตัวค่ะไม่ต้องเป็นห่วงนะค่ะ"และเดินไปหาพวกยัยเจนทันที

 

(ด้านเพื่อนๆของซันและข้าวหอม)

   "นี้แต่งตัวไปทะเลหรอจะไปเป็นโคโยตี้ห๊ะ"

 

   "ฉันจะแต่งยังไงมันก็เรื่องของฉัน...นายบมาเกี่ยวอะไรด้วยห๊ะ"

 

   "ก็ไม่เกี่ยวหรอแค่ไม่อยากเห็นขาหมูก็แค่นั้นเอง"

 

   "นายว่าใครขาหมูห๊ะ...ไอ้ผู้ชายปากสุนัขไอ้บ้าไอ้ปากเสีย ไอ้ ไอ้ ไอ้ ชิ"

 

   "หึๆ"

 

   "พอเลยมึงไปแกล้งน้องเขาหวงก็บอกเค้าไปดิวะ" พี่อาร์ม   

 

 

   "เออ...ทำเป็นว่าเขาอย่างนั้นอย่างนี้ หวงก็บอกไป" เรียว

 

    "กูเห็นด้วย"ริว

 

   "ไม่ได้หวงเว้ย...ใช่ไหมไอ้วีเจ"

 

 

   "ผมว่าพี่บอกเค้าไปเถอะครับว่าชอบอ่ะ"

 

   "ไอ้วีเจ...มึงน้องกูน่ะเว้ยเข้าข้างกูบ้าง!!"

 

   "5555" เสียงหัวเราะของทุกคน

 

  "อ้าว...ยัยชะนีป้าแกทำไมมาช้าจังเลยเนี้ยพวกชั้นมารอแกตั้ง...เอ่อ 10 นาทีแล้วนะย่ะมัวไปทำอะไรอยู่ย่ะ"ทันทีที่ฉันเดินมาถึงปั๊บเสียงไอ้สมชายก็ดังทันทีเลยจร้า

 

   "น้องข้าวแล้วไอ้ซันอ่ะยังไม่ลงมาหรอ"

 

   "เอ่อ...เดี๋ยวก็มาค่ะพี่อาร์ม...ส่วนแกมาว่าฉันสายไม่ได้คนที่แกต้องว่าไม่ใช่ฉันแต่เป็นนายซันตั้งหากรู้ไว้ด้วย"ฉันบอกไอ้ซาร่า

 

  "ไม่ฉันไม่ว่าผู้ชายหล่อ..."ดูดูคำพูดคำจาของมัน

 

  "นั้นๆมาแหล่ะไอ้ตัวพาสาย...ช้านะมึงรู้ไหมเพื่อนรอ"พี่เวลบอกนายซันทันทีที่เห็นนายซันเดินมา

 

  "แล้วใครบอกให้มึงรอ"

 

  "โห่...พูดแบบนี้กูนี้เงิบแล้ว...โอเคผมขอโทษคือกูผิดเองครับที่รอคุณมึง"พี่เวลพูดประชดนายซัน

 

  "หึๆ...มากันครบแล้วออกเดินทางกันได้แล้ว"

 

  "ได้ไปซักทีโว๊ยยยยย"พี่เวล

 

(ทะเล.....)

 

     "ในที่สุดก็ถึงสักที...เมื่อยโว๊ยยยย"เสียงแรกที่มาถึงคือเสียงพี่เวลฉันว่าพี่เขาหน้าจะเมื่อยปากมากกว่านะเพราะตลอดทางก็พี่แกเล่นเถียงกับยัยเจนจนฉันไม่ได้นอนเลยนะสิเทาะเลาะกันทุกวันไม่เบื่อกันหรือไงนะ

 

   “งั้นเอาของไปไว้โรงแรมกันก่อนแล้วกันแล้วค่อยมาเล่นน้ำกันนายซันบอกกับทุกคนและพวกเราก็แยกย้ายกันห้องของตัวเองหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปเล่นน้ำกันเสร็จเรียบร้อยพวกเราก็เดินไปเล่นน้ำทะเลกันแต่ตลอดเวลาที่พวกเราเดินมามีสายตาสาวๆหลายๆคนจ้องมองมาทางพวกเราตลอดเวลา เหอะๆๆ ก็น่ะมากับกลุ่มเจ้าชายแสนหน้าตาดีตั้ง 6 คนแน่ะไม่มองสิแปลก

 

 

แต่จู่ๆก็มีสาวสวยนุ่งบิกินี่สีแดงสดเดินเข้ามาหาพวกเราและเดินตรงไปหานายซันเดย์...ทันที...หมั่นไส้จัดดด!!

 

    "เอ่อ...ขอโทษนะค่ะชื่ออะไรค่ะ"ผู้หญิงคนนั้นเดินไปหยุดต่อหน้านายซันและถามชื่อทันที

 

 

    "หู๊ยยย !! ผู้หญิงสมัยนี้แม่งใจกล้าวะ"พี่เวล

 

    "……" นายซันไม่ตอบแต่หันหน้ามามองฉันแต่ฉันทำเป็นไม่สนใจ...

 

    "ขอโทษน่ะ...นี่อ่ะผัวเพื่อนฉัน...ถ้าเธอยังยืนอยู่ตรงนี้อีก10 วิมีตบ !!พอเห็นฉันไม่ทำอะไรยัยเจนเลยพูดแทนเลยแต่ยัยเจนพูดได้โหดมาอ่ะทำเอาผู้หญิงคนนั้นวิ่งเลยอะทุกคน

 

    "โถ่ นึกว่าจะแน่"ยัยเจน

 

    "แปะๆๆ เยี่ยมมาชะนี หึๆ"ยัยซาร่าตบมือชอบใจใหญ่

 

    "พวกแกนี่น่ะ"น้ำ

 

   "แม่ผู้หญิงสมัยนี้หน้ากลัววะ...ไอ้เวลระวังนะมึง 5555"เรียว   

 

   "นี่ยัยป้า...ทำไมเมื่อกี้ไม่เป็นทำอะไรเลยห๊ะ"นายซันถามฉันทันทีหลังจากพวกเราอยู่กันแค่ 2 คนเพราะพวกเพื่อนๆของฉันและพวกพี่เวลไปเล่นน้ำทะเลกัน

 

   "ก็ไม่รู้จะพูดอะไรนิ..."

 

   "นี้ข้าวฉันถามจริงๆ ตรงๆเลยน่ะเธอโกรธหรือไม่พอใจอะไรพอใจฉันหรือเปล่า"

 

   "ฉันก็บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไร"

 

   "แล้วทำไมไม่เรียกฉันว่าพี่...หือ" ก็ไม่อยากเรียกไง ไม่เข้าใจหรอหะ

 

   "เอ่อ...โอ๊ยอยากเล่นน้ำทะเลจังเลยยยยไปเล่นน้ำทะเลกัน" เปลี่ยนเรื่องเลยแล้วกัน

 

   "เดี๋ยว...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยต้องโดนทำโทษก่อน"

 

   "เอ่อ....อุ๊บ!" ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรริมฝีปากฉันก็ถูกนายซันประทับลงด้วยริมฝีปากของเค้าทันที

 

    "อันนี้ทำโทษของเมื่อเช้าที่ไม่ได้เรียกพี่"

 

    "หะ...อุ๊บ!" ฉันกำลังจะพูดขัดแต่ริมฝีปากเค้าก็ประกบริมฝีปากชั้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ประกบธรรมดานะสิแต่มีการรุกล้ำเข้ามาด้วยส่วนมือเค้าก็ลูบหลังฉันไปมา นี่เขาจะทำอะไรเนี้ยนี่ตรงทะเลนะ เขาไม่กลัวคนเห็นหรือไงหะ นั้นไงพูดยังไม่ทันขาดคำ....

 

   "เห้ยๆๆ สองผัวเมียตรงนั้นอะ...ถ้าไม่ไหวก็กลับไปทำที่ห้องเว้ยยยย เกรงใจคนโสดบ้างเว้ยยย" เสียงพี่เวลทำให้ฉันหน้าแดงขึ้นมาทันทีเลยแล้วยังไม่พอพวกยัยซาร่านี้กรี๊ดกราดใหญ่เลย ส่วนฉันตอนนี้น่ะหรอมุดทรายได้ฉันก็จะมุดมัน  คือ อายอะอายแบบอายอ่ะ แล้วไม่ใช่แค่พวกพี่เวลที่เห็นนะ คนอื่นที่อยู่รอบๆพวกเราก็เห็นแล้วดูมามาที่ฉันแล้วก็นาแดงคือไรรรร

 

   "หึหึ"

 

   "หึๆอะไรของนายฉันอายนะ ทำบ้าอะไรเนี้ย!!" ฉันต่อว่านายซัน

 

   "นาย? "

 

 

   "เห้ย...พะ..พี่ซันค่ะ"พอได้ยินฉันพูดว่านายเท่านั้นแหละนายซันก็ทำท่าจะมาจูบฉันอีกแล้วค่ะ พอมองไปรอบๆก็ยังคงมีคนมองเราอยู่ฉันจึงหาที่จะหลบมองซ้ายมองขวาไม่ไม่อะไรบังได้เหมือนนายซันจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรเค้าจึงดึงฉันขึ้นไปนั้งบนตักเค้าและกอดฉันไว้ในอ้อมแขนนั้นยิ่งทำให้ฉันอายเข้าไปใหญ่เลย ไอ้บ้าซันเอ๊ย !!

 

   "นิ่งๆดิ...เดี๋ยวฉันมีอารมณ์เดี๋ยวมันจะยุ่งเอา หึ"พอฉันดิ้นจะออกจากอ้อมแขนนี้เขาก้มพูดดักจนฉันต้องนั่งอยู่อย่างนั้นนิ่งๆ

 

   "นี่...ป้าฉันรักเธอนะ จุ๊บ!" นายซันพูดและก้มหน้าลงมาจูบคอฉัน

 

 

   "อืม...ฉันก็รักนายจุ๊บ !" ฉันบอกนายซันและดึงมือที่กอดฉันมาจูบ

 

 

     ฉันตัดสินใจแล้วฉันจะลองเชื่อใจเขาดูอีกครั้ง เพราะเขาคือคนที่ฉันรัก การตัดสินใจครั้งนี้มันจะผิด หรือ ถูก ฉันไม่อาจจะรู้ได้....แต่การตัดสินใจในครั้งนี้จะเป็นการเดิมพันด้วยหัวใจของฉันเป็นครั้งสุดท้าย...กับคนที่ฉันรัก...และเพื่อลูก...เพื่อคำว่าครอบครัว...

 

19 : 20 น.

    " นี้ไอ้บ้าเวลนายมาแย่งฉันกินทำไมเนี้ยห๊ะอยากกินก็แกะกินเองดิ ! " เสียงยัยเจนบ่นพี่เวลหลังจากที่พี่เขาแย่งมันกินกุ้งเผา

 

 

   " ก็อยากแย่งอะมีไรไหมครับน้องเจน (ยิ้มกวนส้น) ∩__∩"

 

 

   " เออก็แล้วแต่เลย...เอาที่พี่สบายใจ! "

 

   " (ยิ้มมมมมม)~^O^~ "

 

   " พอๆทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอกันเนี้ยไม่เบื่อกันเลยหรือไรวะครับไอ้คุณเวล"เสียงพี่อาร์ม

 

   " ถ้ากระผมเบื่อแล้วกระผมจะทะเลาะหรอครับไอ้คุณอาร์มถามไม่คิดเลยมึงอะ"

 

 

   " ฮ่าๆๆๆ ! กูบอกมึงแล้วไอ้อาร์มว่าอย่าไปยุ่งกับมันมันกำลังบ้าเป็นไงโดนด่าแล้วสบายใจไหมครับ ฮ่าๆๆๆ"  เสียงพี่ริว

 

   " นี่น้องเจนคืนนี้อย่านอนคนเดียวนะเดี๋ยวโดนคนบ้างคนแถวนี่่ข่มขืนเอา 555 " พี่เรียว

 

   "ไอ้เรียว ! กูไม่ใช่คนแบบนั้นเว้ย "

 

   "มึงเป็นคนมากกว่านั้นอะดิ เพราะมึงมันเลวไง "

 

   " หราาาา เรียวหราา เอาซักหมัดไหมนายกับเราเนี้ย ! "

 

 

   " โห่เราล้อเล่นน่าเพื่อนเรารักนายจะตายพวกมึงก็เหมือนกันไม่รู้จักห้ามกันเลยหรือไงวะ " เรียว

 

   " อ้าวนี้มึงอยากให้ห้ามด้วยหรอโทษๆกูไม่รู้งั้นพวกมึงตีกันใหม่ดิเดี๋ยวกูช่วยห้ามด้วยส้น..."

 

 

   " หยุดมึงหยุดความคิดมึงไปเลยครับคุณเพื่อน "

 

   " หึ เออ"

 

   "เอ่อ...พี่เวลคะแล้วพี่ซันไปไหนคะ" ฉันถามหลังจากที่ฉันลงมาจากห้องก็ไม่เห็นสามีฉันเลยทั้งๆที่ลงมาก่อนแท้ๆ

 

   " ไอ้ซันหรอ เห้ยพวกมึงเห็นไอ้ซันไหม? " พี่เวลหันไปถามพวกพี่อาร์ม

 

   "ไอ้ซันหรอพี่เห็นมันเดินไปแถวชายหาดอะทางโน้นนะข้าวให้พี่พาไปไหม ? "

 

 

   "ขอบคุณค่ะพี่อาร์มแต่ข้าวไปเองก็ได้ค่ะแค่นี่เอง"

 

 

 

   "ถ้างั้นก็เดินระวังๆนะเราไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วด้วย" ฉันได้แต่ยิ้มให้พี่อาร์ม

 

   "เดี๋ยวข้าว...เอ่อให้เราไปเป็นเพื่อนนะ" ฉันกำลังจะเดินออกไปหานายซันแต่วีเจเรียกฉันไว้ก่อน

 

   "ไม่เป็นไรวีเจเราไปคนเดียวได้"

 

   "แต่เราเป็นห่วงให้เราไปเป็นเพื่อนนะ" 

 

   "ไอ้วีมึง..." เวล

 

   "ข้าวฉันว่าให้วีเจไปด้วยก็ดีนะนี้ก็มืดแล้วด้วยมันอันตรายนะ" น้ำบอกฉัน

 

   "พี่ก็เห็นด้วยให้ไอ้วีไปเป็นเพื่อยเถอะ" พี่อาร์ม พวกพี่เรียว ริว ก็เห็นด้วย

 

   "เอ่อ...ถ้างั้นก็ได้ค่ะ..." ฉันบอกพวกพี่ๆและเดินนำออกไปก่อน

 

    "ดูดีๆนะมึง...แล้วอย่าทำอะไรไม่ดีล่ะ" เวล

 

    "ผมไม่ทำอะไรหรอกน้าา...ไม่ไว้ใจผมเลยหรือไงเนี้ยผมน้องพี่นะ"

 

    "ไม่รู้เลย...รีบตามน้องข้าวไปได้แล้วไป๊" 

 

    "ครับๆๆ"  ผมพูดกับเฮียเสร็จผมก็รีบเดินตามไปหาข้าวหอมทันทีพอเดินไปได้ไม่นานก็ต้องหยุดนิ่งทันที...เพราะผมได้เห็นอะไรที่ไม่น่ามาเห็นเลยตัวผมน่ะไม่เท่าไรแต่คนที่มาก่อนหน้าผมนี่นะสิเธอจะรู้สึกอย่างไร

 

    "ข้าวหอม..." ผมได้แต่เรียกชื่อเธอเบาๆ

 

   "อึ๊ก ๆๆ ฮือๆ ทะ...ทำไม อึ๊ก!"  เธอร้องไห้หรอ ? แล้วตอนนี้ผมควรทำยังไงดี ผมรู้ว่าเธอต้องเจ็บปวดกับภาพตรงหน้าที่เธอเห็น มันคงเหมือนกับความรู้สึกที่ผมเห็นเธออยู่กับพี่ซันแต่เธอคงเจ็บมากว่าผมเป็นหลายร้อยเท่า

 

    "ข้าวหอมมันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นก็ได้น่ะข้าว..." ผมพยายามหาข้อแก้ตัวทุกอย่างให้พี่ซัน

 

    "ฮือๆ...วีเจ...อึ๊ก!" พอผมเดินไปอยู่ต่อหน้าเธอผมก็เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาแบบไม่มีท่าทีที่จะหยุดไหลเลยพอเธอได้สติและเห็นผมอยู่ตรงหน้าเธอก็เข้ามากอดผมทันทีเหมือนต้องการที่พึ่งพิง

 

   "ฮือๆ ... พาเราไปให้ไกลจากตรงนี้ที...เราไม่อยากเห็น...ฮือๆ...เราเจ็บ...เราเจ็บตรงนี้...ฮือๆๆ" เธอพูดด้วยเสียงที่เจ็บปวดและชี้ไปที่หัวใจของตัวเอง

 

   "ใจเย็นๆข้าว...ได้เดี๋ยวเราพากลับห้องนะ" ผมบอกเธอและค่อยๆพาเธอเดินออกมาจากที่ตรงนั้นก่อนออกมาผมหันไปมองหญิงชายทั้งคู่อีกครั้ง...แต่ครั้งนี้ผมเข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ถ้าพูดตอนนี้ข้าวหอมคงไม่รับฟังอะไรแน่ๆ...ในเมื่อสิ่งที่เธอเห็นกับสิ่งที่ผมเห็นมันไม่เหมือนกันเลย...

 

 

    

 

 

   

 

 

 

#เปลี่่ยนชื่อตอนตามเนื้อหา.... และอาจมีคำผิดเยอะเดี๋ยวตามแก้ให้นะจ๊ะ

 #ตอนต่อไปตอนจบแล้วจร้าาาาาาาจบสักที  #อะไรคือสิ่งที่ข้าวหอมและวีเจเห็น

  ฝาก คอมเม้น ถูกใจ ติดตามด้วยจร้าาาาาาาาาาาาาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว