ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.21

คำค้น : ปืน,the gun

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 547

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2559 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.21
แบบอักษร

 

 

 

ผมเดินเข้ามาในบริษัทที่ตอนนี้เงียบสงัดเพราะพนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านกันไปหมดแล้วมีเพียงยามที่เฝ้าหน้าประตูกับพนักงานบางคนที่ยังสะสางงานอยู่ ผมบอกให้เฮียแชมป์กลับไปก่อนได้เลยเพราะนี่มันก็ดึกแล้ว ตอนแรกเฮียแกทำท่าไม่ยอมแต่พอผมขู่ว่าจะลากแกไปเลี้ยงข้าวที่ร้านนั้นอีกแกก็รีบบึ่งรถออกไปอย่างรวดเร็วชนิดไม่เห็นฝุ่น ท่าทางจะเข็ดจริง

ผมเดินไปขึ้นลิฟต์เงียบๆ รู้สึกถึงสายตาของคนมองตามอยู่ตลอดจนผมชินแต่ก็รำคาญในเวลาเดียวกัน ไอ้นักรบเงานี่เกะกะชะมัด จะทำอะไรนอกห้องประธานก็ไม่สะดวกเลยซักนิด ผมไม่รู้ว่าพวกเขาซ่อนตัวยังไงถึงไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่ของบุคคลที่คอยจ้องมองการกระทำของพนักงานทุกคนที่อยู่ในบริษัท แล้วยิ่งผมมาตอนดึกและไม่มีคนอย่างนี้ด้วยแล้วยิ่งถูกจับตาเป็นพิเศษ ข้อเสียอย่างหนึ่งของพวกเขาคือไม่มีความเนียนเอาซะเลย เดี๋ยวก็ไล่ให้ไปปรึกษากับมาร์คซะนี่ โอ๊ะ ผิดเรื่องๆ

เขาควรจะซ่อนตัวตนให้มิดชิดกว่านี้ถึงผมจะไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ซอกหลืบไหนในบริษัทนี่แต่ผมก็รู้ว่าพวกเขามีกันมากกว่าสิบ

ผมเดินไปตามทางที่ถูกปูพรม บรรยากาศเงียบสงัดชวนขนหัวลุก แต่ผมไม่ใช่พวกใจฝ่อไปกับเรื่องแบบนี้ ผมเดินอย่างสบายๆไปที่ห้องประธาน ทันทีที่เข้ามาข้างในสายตาเหล่านั้นก็หายไป เฮ้อ นับว่าโชคดีมากที่ไรอันเป็นคนรักความเป็นส่วนตัวระดับสิบถึงไม่ให้ใครวุ่นวายในนี้

ผมเดินไปหาโทรศัพท์ซึ่งไม่นานก็เจอเพราะมันวางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของผมเอง ผมเดินไปเข้าห้องน้ำหลังจากเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วออกมายืนดูวิวยามค่ำคืนของเมืองหลวงที่ระเบียง แต่สายตาผมไปสะดุดกับกลุ่มคนสามสี่คนที่ยืนอยู่ลานจอดรถข้างหลังตึกฝั่งที่ผมยืนอยู่ ผมมองไม่ชัดว่าเป็นใครเพราะมันอยู่สูงมาก ผมล้วงเอาอุปการณ์พิเศษในกระเป๋ากางเกงออกมามันเป็นคอนเท็คเลนส์ที่คล้ายๆกับกล้องส่องทางไกล สามารถขยายภาพได้โดยควบคุมจากแอพฯในโทรศัพท์

เห็นมั้ยว่าหายไม่ได้

ผมใส่เข้าที่ดวงตาอย่างรวดเร็วแล้วขยายภาพทันที มีผุ้ชายสี่คนที่ยืนคุยกันอย่างลับๆล่อๆตรงนั้นดูจากสัญลักษณ์บนเน็คไทนั่นเป็นพนักงานของบริษัทไรอันไม่มีผิดเพี้ยน แล้วมาทำอะไรกันตรงนี้?

ผมมองหน้าแต่ละคนแล้วเซฟมันเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็วแล้วสายตาผมก็มาสะดุดกับคนสุดท้าย

นั่นมันพี่ราชาไม่ใช่หรือไง?

แล้วมาทำอะไรที่ลานจอดรถกับพนักงานพวกนั้น?

ผมพยายามขยายภาพให้ได้มากที่สุดเพื่อดูว่าพวกเขาคุยอะไรกัน ภาพชัดระดับเอชดีนี่ไม่ทำให้ผมผิดหวังแต่ผมจะไปรู้เรื่องได้ยังไงในเมื่อไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดกันน่ะหา!! ผมกลอกตาอย่างหงุดหงิดที่ไม่ได้เอาอุปกรณ์ดักจับเคลื่อนเสียงมาด้วย ผมจึงได้แต่พยายามอ่านปากของคนพวกนั้นว่าคุยอะไรกัน ผมเห็นพี่ราชาในสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ครั้งนั้นที่เห็นเขาดูเป็นคนที่สุภาพเรียบร้อยอ่อนโยนต่อทุกคนโดยไม่เกี่ยงเพศ แต่ตอนนี้สีหน้านั้นนิ่งสนิท ดวงตาที่อ่อนโยนมันปลาบเหมือนคนหลายคนที่ผมเคยพบเจอมา ไม่ธรรมดาแฮะ ผมคิดในใจอย่างสนใจใคร่รู้ มีไม่กี่คนหรอกที่จะมีสีหน้าแววตาแบบนี้ได้

ผมยังคงแอบมองพวกเขาต่อไปโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยซักนิดว่าที่ระเบียงของชั้นบนสุดมีคนยืนมองพวกเขาอยู่ด้วยแววตาเป็นประกาย สูงขนาดนี้ถ้ารู้ก็ผีหลอกแล้วล่ะ

ผมคงต้องเพิ่มพี่ราชาไปในลิสต์ที่ควรระวังสินะ.....

คุยกันได้สักพักพวกนั้นก็แยกย้ายกันไป แต่พี่ราชากลับเดินอ้อมเข้ามาในบริษัท ผมตัดสินใจลงไปข้างล่างโดยที่มีคนมองดูอยู่เหมือนเดิมแต่ผมไม่สนใจอะไรแล้ว ท่าทางแบบนั้นมันทำให้กระดิ่งเตือนภัยของผมสั่นอย่างรุนแรง บางทีผมอาจจะคลี่คลายคดีได้เร็วกว่าที่คิดก็ได้ ผมลงมาข้างล่างก็ไม่เห็นมนุษย์คนไหนอยู่เหมือนเดิม พี่ราชาคงขึ้นไปที่ห้องทำงานของตัวเองเพราะผมเห็นลิฟต์ตัวหนึ่งทำงานอยู่

ผมเดินออกไปที่ลานจอดรถหลังตึกไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครจับตามองเพราะพวกนั้นมันก็ดูแค่ในบริษัทเท่านั้นแหละ ผมเดินหารถของพี่ราชาเมื่อเจอแล้วผมก็แอบเอาเครื่องติดตามอันจิ๋วติดไว้ที่ใต้ท้องรถ การทำงานแบบนี้มันก็ต้องมีพกอุปกรณ์อะไรไว้บ้างเผื่อฉุกเฉิน ผมเดินออกไปจากลานจอกรถไปที่หน้าบริษัทโดยไม่มี

พิรุจใดๆ

 

หวังว่าจะได้อะไรบ้างนะ...

 

 

ผมมาทำงานตอนเช้าอย่างปกติ งานก็ยังคงกองสุมหัวเหมือนเดิมแม้ว่าเมื่อวานผมจะจัดการจนไม่เหลือซากแล้วก็ตาม ทำกิจการหลายอย่างนี่มันก็เหนื่อยนะเมื่อคืนผมเช็กดูความเคลื่อนไหวของพี่ราชาแต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ รถเคลื่อนออกจากบริษัทไปที่คอนโดหรูแห่งหนึ่งซึ่งข้อมูลที่ได้มาบอกว่ามันเป็นที่อยู่ของเขา ผมทำงานต่อไปอย่างป่วยๆ สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหน้าห้อง

อ้าวธารา สวัสดีครับ

เป็นพี่ราชานี่เองที่เปิดประตูเข้ามา สีหน้าอบอุ่นอ่อนโยนนั่นคงหลอกให้ผมตายใจว่าเขาคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคดีที่ผมทำอยู่ถ้าเมื่อคืนผมไม่ไปเจออีกด้านหนึ่งของเขาซะก่อน ตอนนี้จากที่มองเห็นกันใกล้ๆผมรับรู้ได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างมหาศาลถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะยิ้มแย้มเบิกบานดั่งเจ้าชายดอกไม้

พี่ราชามีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ

ผมถามออกไปอย่างสุภาพอย่างคนที่ถูกอบรมมาเป็นอย่างดีจากอาจารย์สอนการแสดง ทักษะพวกนี้มันจำเป็นมากๆเลยนะ

อ้อ พี่จะมาเอาแฟ้มสรุปยอดคืนจากท่านประธานน่ะ

ครับ รอสักครู่นะครับ

ผมหันไปคุ้ยหาแฟ้มที่เจ้าตัวว่าจากบรรดาแฟ้มที่กองพะเนินอยู่ เขาคงเห็นผมหาไม่เจอซักทีเลยอาสามาช่วยกันหาอีกแรง ยิ่งได้ใกล้กันผมยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เขาแสดงออกมา แวบนึงผมเห็นแววตารำคาญนั่นออกมาจากดวงตาที่แสนจะอ่อนโยน ใจจริงคงไม่ได้อยากช่วยหาหรอก

โอ๊ะ เจอแล้วครับ

ผมร้องออกมาแล้วยื่นแฟ้มให้คนตัวสูงที่ทำสีหน้าขอบคุณ แต่ให้ตายเถอะ หลังจากที่เห็นว่าเขาสวมหน้ากากเอาไว้ผมก็รู้สึกอยากกลอกตาขึ้นมาทันที ก็ยังดีที่ไหวตัวทันไม่หลงไปกับรอยยิ้มนี่น่ะนะ

ขอบคุณมากครับ งั้นผมไปก่อน

ครับ

ผมมองตามคนตัวสูงที่เดินออกไป ก่อนจะกลับมานั่งที่ตัวเองแล้วส่งข้อความไปหาคุณชาย

 

“….ราชา บอร์ดบริหาร จับตาดูหน่อย

 

 

ผมกลับมานอนแผ่หลาที่แมนชั่นของตัวเอง วันนี้ไม่สิทุกๆวันที่ทำงานเอกสารบ้าบอนั่นมันเหนื่อยมากจริงๆนะ ผมเดินไปเอาโน้ตบุ๊กของตัวเองมาเปิดเช็กอะไรไปตามปกติแล้วเปิดดูพิกัดของพี่ราชาไปด้วย รถยังอยู่ที่บริษัทแฮะ ผมตัดสินใจไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนจะออกมาดูอีกที ซักพักรถก็เริ่มเคลื่อนจากบริษัทผมมองตามจุดสีแดงบนจออย่างใจเย็นก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเส้นทางที่เขาไปไม่ได้เข้าใกล้คอนโดของตัวเองเลย

จะไปไหนกัน?

รถเริ่มแล่นออกจากเมืองหลวงไปเรื่อยๆในระยะทางที่ไกลพอดู ผมตัดสนใจเปลี่ยนชุดคว้ากุญแจรถที่คุณชายให้คนเอามาส่งให้เผื่อผมได้ใช้งาน ผมขึ้นมาบนรถแล้วเปิดฟังก์ชันพิเศษเป็นหน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาตรงคอนโซลแล้วเชื่อมต่อกับเครื่องติดตามที่ติดอยู่บนรถพี่ราชาทันที ผมขับรถตามจุดสีแดงๆนั่นอย่างรวดเร็ว รถนี่ภายนอกอาจจะดูธรรมดาแต่มันแฝงไว้ด้วยฟังก์ชันพิเศษมากมายที่จำเป็นต่อชีวิตของหน่วยปฏิบัติการพิเศษอย่างผม

ผมขับรถตามห่างๆ วิวทิวทัศน์ภายนอกทำผมรู้สึกคุ้นอย่างแปลกๆ รถของพี่ราชาขับไปเรื่อยๆจนไปหยุดในที่ๆหนึ่ง ในนี้ไม่ระบุว่ามีสิ่งปลูกสร้างหรืออะไรอยู่เลย มีแต่ป่าล้วนๆ ผมสงสัยมากถึงมากที่สุดว่าเขาไปทำอะไรแถวนั้น จะไปล่าไก่ป่าเหรอ?

ผมตามเขามาจนเห็นรถหรูจอดอยู่ไกลๆ ผมดับเครื่องแล้วลงจากรถอย่างเงียบเชียบ เดินไปจนถึงรถที่จอดอยู่เพียงลำพัง แต่เมื่อมองเข้าไปในตัวรถกลับไม่ปรากฏสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าราชาอยู่เลย

หายไปไหนกัน?

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

บางทีพี่แกอาจจะไปล่าไก่ป่าจริงๆก็ได้นะลูก..

มาร์คคือใครมีแค่ติ่งเท่านั้นที่เข้าใจค่ะ5555555

ความคิดเห็น