ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.20

คำค้น : ปืน,the gun

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 520

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2559 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.20
แบบอักษร

 

 

 

ผมกลับมาจากที่นั่นโดยที่ไรอันเป็นคนขับรถไปส่ง นี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้ไปที่นั่นอีก พอกลับมาปุ๊บงานเอกสารทั้งหลายแหล่ก็พร้อมใจกันกระโจนเข้าใส่ผมอย่างเสือหิวทันที นี่กะจะไม่ให้กระดิกตัวไปไหนเลยใช่มั้ย การสืบเรื่องราวในบริษัทที่ใหญ่จนไม่รู้จะใหญ่ไปถึงไหนนี่ทำได้ลำบากชะมัด แถมผมยังต้องทำงานในห้องของท่านประธานที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปใกล้ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นทำให้ตอนนี้เพื่อนในบริษัทผมมีแทบนับหัวได้ แล้วจะแอบถามเรื่องภายในได้ยังไงล่ะเนี่ย

หลังจากกลับมาบางครั้งผมก็ฝันถึงไลลา น้องสาวในห้องลับของไรอัน เรายังคงคุยกันอย่างสนุกสนานในบางครั้งผมก็เห็นหญิงสาวหลายคนมาคุยกับพวกเราด้วย ผมไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นใคร.....แต่ใบหน้าของพวกเธอคลับคล้ายคลับคลาว่าผมเคยเห็นที่ไหนแต่นึกไม่ออกซักที นี่ผมกลายเป็นปลาทองความจำสั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แฮร่!!!!”

เฮ้ยยยยยยย

ผมสะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้เมื่ออยู่ๆก็มีมนุษย์ที่ไหนก็ไม่รู้มาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ตอนที่ผมกำลังเหม่อๆ ให้ตาย เฮียแชมป์นี่เอง

ฮ่าๆๆ เป็นอะไรไปไอ้น้อง เดี๋ยวนี้ขวัญอ่อนจังนะ หายหน้าหายตาไปตั้งนาน

เฮียแกว่าพร้อมกับหัวเราะขำไปด้วย เออขำเข้าไป

หายไปไหนล่ะเฮีย ก็ทำงานจนไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันนี่ไง

โอ๋เอ๋ งั้นวันนี้เดี๋ยวเฮียเลี้ยงข้าวแล้วกัน เคป่ะ

เฮียแชมป์ว่าแล้วเอามือตบที่กระเป๋าเงินดังปุๆ ทำท่าอย่างกับเสี่ยพุงพลุ้ยที่ชอบเลี้ยงต้อยไปได้

ได้ วันนี้ผมจะฉีกกระเป๋าเงินเฮีย

ผมว่าอย่างมุ่งมั่นสุดฤทธิ์ ในเมื่อเสนอมาเลอาคนนี้จะสนองให้ เอาให้มันขาดกระจุยกระจายเลยคอยดูสิเฮียแกทำหน้าตกอกตกใจจนเกินเหตุ แหม ผมรู้นะว่าบ้านเฮียรวย

ถึงขั้นฉีกเลยเหรอวะ ไม่ดีมั้ง ยังไม่ใกล้เวลาเงินเดือนออกเลย

เฮียแชมป์ทำหน้าตาน่าสงสารอย่างอ้อนวอนขอให้ผมเมตตาปราณีกระเป๋าเงินน้อยๆของแก แต่ผมหาได้สนใจไม่

ผมรู้ว่าเฮียรวย อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก พูดคำไหนคำนั้น

โอเคๆ ก็ได้

เฮียแชมป์ยกมือยอมแพ้เมื่อถูกผมรู้ทัน เอาจริงๆแกก็ไม่ได้ทำอะไรให้คนอื่นรู้ว่าแกเป็นผู้ดีมีสตางค์ล้นฟ้าหรอกนะ เสื้อผ้าที่ใส่ก็ธรรมดาไม่ได้หรูหราอะไร เครื่องประดับบนตัวก็ไม่มีอะไรราคาแพง พูดได้ว่าแกก็เหมือนมนุษย์เงินเดือนธรรมดาทั่วไปที่ต้องกินแกลบทุกๆสิ้นเดือน แต่จากการที่ผมได้ไปกินข้าวกับแกบ่อยๆบวกกับเรดาห์การสแกนคนที่ผมมีติดตัวมาผมก็รู้ได้ไม่ยากว่าแกไม่ได้เป็นเหมือนพนักงานหาเช้ากินค่ำทั่วไป บวกกับการที่ผมติดต่อแบบลับๆให้คุณชายช่วยสืบเรื่องของทุกคนที่ผมได้เจอ (จริงๆมันมีกฎห้ามติดต่อใคร แต่ใครสนกันล่ะผมไม่ได้ทำอะไรให้เสียงานนี่) ทำให้ผมรู้ว่า เฮียแชมป์รวยระดับไม่ธรรมดาเลยจริงๆ อาจจะรวยพอๆกับไรอันเลยก็ได้.....

แล้วทำไมต้องมาเป็นพนักงานรองมือรองเท้าคนอื่นล่ะ..

ผมถีบความคิดนี้ให้ลงไปอยู่ในซีรีบรัมก่อน แล้วโบกมือลาเฮียแชมป์ที่เดินไปทำงานของตัวเองต่อ ผมเองก็ต้องทำงานเหมือนกัน ไอ้เอกสารบ้านี่ทำผมปวดประสาททุกวัน ถึงว่าทำไมเลขาคนก่อนๆของไรอันถึงพากันจรลีหนีหาย

ตอนนี้ไรอันเดินทางไปต่างประเทศสี่ห้าวันถึงจะกลับโดยหนีบเอาเจ๊พี่อิงไปด้วยโดยให้เหตุผลว่าผมยังอ่อนหัดเกินไป นั่งจมกับกองเอกสารนั่นแหละดีแล้ว ผมแอบเก็บความหงุดหงิดไว้ในใจเมื่อโดนสบประมาท หนอย ยังรู้จักเลอาน้อยไปซะแล้ว คอยดูเถอะผมจะเปิดโปงความลับของเขาให้ได้

 

ผมเคลียร์เอกสารทั้งหมดเสร็จสิ้นโดยที่ผมยังไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะทำมันเสร็จได้ สงสัยผมคงชินกับชีวิตเลขาและเอกสารที่เข้าใจยากพวกนั้นไปเสียแล้ว พองานเสร็จผมก็โดนลากออกไปกินข้าวทันที ครั้งนี้เฮียแชมป์พามาร้านที่หรูกว่าทุกร้านที่เคยไปมา ผมหันไปมองหน้าอย่างสงสัย เฮียแกแค่ยิ้มไม่สะทกสะท้านอะไรแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

จะให้กระเป๋าฉีกได้ก็มีแต่ต้องเข้าร้านแบบนี้แหละ แล้วธาราก็รู้แล้วว่าเฮียรวยมาก

ร่างใหญ่ยักคิ้วหลิ่วตาให้ผมแล้วเดินนำไป ผมได้แต่มองอย่างหมั่นไส้ พอถึงโต๊ะก็มีพนักงานเอาเมนูมาให้ อืม อาหารร้านนี้แพงมากจริงๆ จานนึงราคาประมาณครึ่งหนึ่งของเงินเดือนผมเลย นี่มันอาหารบ้าอะไรเนี่ย ชุบทองคำด้วยรึยังไง แต่ผมก็ทำอย่างที่ตั้งใจไว้นั่นคือการฉีกกระเป๋าของคนที่นั่งยิ้มขำอยู่ข้างหน้า ร่างสูงดูไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดที่ผมเลือกแต่อาหารที่ราคาแพงประหนึ่งหั่นทองคำลงไปด้วย

สั่งมาขนาดนั้นก็กินให้หมดด้วยแล้วกัน

คนที่นั่งตรงข้ามพูดยิ้มๆ เฮียแชมป์สั่งอาหารแค่ไม่กี่อย่าง แต่ผมแทบจะลอกรายการอาหารไปใส่ในกระดาษจดออเดอร์ของพนักงานเลยทีเดียว ผมยิ้มเย็นๆให้นิดหน่อยก่อนจะพูด

เฮียคอยดูพลานุภาพของหลุมดำของผมก็แล้วกัน

 

หลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟผมก็ฟาดเรียบไม่มีเหลืออย่างรวดเร็วจนเฮียแชมป์ได้แต่อ้าปากค้างกับพายุหลุมดำของผม ตอนจ่ายเงินผมแอบขำกับมือที่สั่นนิดๆของเฮียตอนที่ยื่นบัตรพรีเมี่ยมให้พนักงาน พอได้เห็นใบเสร็จเฮียแชมป์ก็ทำท่าเหมือนจะลมจับทันที ก่อนที่จะหันใบหน้าที่ซีดเซียวมาหาผมช้าๆแล้วกลืนน้ำลาย

วันหลังเฮียจะไม่พามาที่ร้านแบบนี้อีกแล้ว

อะไรเฮีย ไหนบอกรวยไง

ผมกระเซ้าอย่างขำๆกับคนที่เพิ่งละลายเงินไปกับอาหารทองคำพวกนั้น เมื่อก่อนคุณชายมันก็โดนผมรีดเงินไปกับค่าอาหารบ่อยๆมันถึงอิดออดทุกครั้งเวลาผมบอกให้เลี้ยงข้าว โชคยังดีที่มันมีโรงแรมของครอบครัวที่ไปกินได้โดยไม่เสียเงินซักบาทไม่งั้นก็คงจะมีสภาพไม่ต่างจากเฮียแชมป์ตอนนี้


อาหารนั่นมันใส่ทองคำเข้าไปด้วยรึไง

เฮียแชมป์พูดด้วยท่าทีเลื่อนลอย ผมบอกแล้วว่ามันหั่นทองคำลงไปด้วย

เอาน่าเฮีย ถือเป็นประสบการณ์ว่าไม่ควรท้าทายหลุมดำของผม

ผมตบไหล่เฮียปุๆ เฮียแชมป์มองผมด้วยสีหน้าหวาดๆ

ไม่อีกแล้ว

แล้วเฮียแกก็เดินไปขึ้นรถด้วยสติที่ยังไม่กลับมา ผมขำนิดๆแล้วเดินตามไปขึ้นรถ แล้วควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแต่ไม่ว่าหายังไงผมก็หาไม่เจอ เฮียแชมป์ที่เห็นท่าทางของผมก็ถามอย่างสงสัยเมื่อสติคืนมาแล้ว

เป็นอะไร หาอะไรอยู่

ผมว่าผมทำโทรศัพท์หายอ่ะเฮีย

หาดีแล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าตกอยู่ในร้านอาหารทองคำนั่นหรอกนะ

ผมขบคิดอยู่ซักพัก

เฮียลองหาในรถให้ผมหน่อยผมจะไปหาที่โต๊ะ

เฮียแชมป์พยักหน้าแล้วเริ่มหาทันที ส่วนผมก็เดินอย่างรีบเร่งเข้าไปในร้านอาหาร ไม่ได้ๆๆๆๆ หายไม่ได้ ถึงในนั้นผมจะไม่ได้เก็บข้อมูลอะไรสำคัญเอาไว้แต่มันก็มีเบอร์โทรของคนระดับสูงหลายคนอยู่ แล้วถ้าหายไปผมก็ติดต่อคุณชายไม่ได้เพราะผมจำเบอร์มันไม่ได้ ผมหาจนทั่วโดยมีพนักงานช่วยอีกแรงแต่ก็ไม่เจอ ผมขอบคุณพวกเขาแล้วเดินกลับมาที่รถ

เจอมั้ยเฮีย

ไม่เจอว่ะ นึกดีๆซิ วางทิ้งไว้ที่ไหนรึเปล่า

ผมนึกอยู่ซักพักก็คิดไปถึงบริษัทที่ผมกำลังทำงานไปด้วยสืบคดีไปด้วยอยู่ในตอนนี้

เฮียไปส่งผมที่บริษัทหน่อย บางทีผมอาจจะวางลืมไว้บนโต๊ะก็ได้

เฮียแชมป์พยักหน้ารับแล้วขับรถอย่างรวดเร็วไปที่บริษัททันที

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

ไรท์ชอบเฮียแชมป์อ่ะ ไม่รู้ทำไม5555

ความคิดเห็น