Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 3 | ต้องรับให้ไหว

ชื่อตอน : CHAPTER 3 | ต้องรับให้ไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2565 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 3 | ต้องรับให้ไหว
แบบอักษร

"ทำไมทานน้อยจังล่ะ อาหารไม่ถูกปากเหรอ" เสียงเจ้าสัวอายุหกสิบห้าเอ่ยถามว่าที่คู่หมั้นของหลายชายตัวเองด้วยความเอ็นดูอยู่ไม่น้อย

"เปล่าค่ะ ณิชาแค่ไม่ค่อยหิว" คนตัวเล็กที่ถูกถามก็ยิ้มบางๆตอบกลับไปแต่ถึงจะยิ้มแต่ทว่าใบหน้าใสนั้นก็ดูมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติจนเจ้าสัวที่รวยติดอันดับต้นๆของเมืองไทยสังเกตุได้อยู่ดี และก็รู้ด้วยเช่นกันว่าสาเหตุ..มันมาจากอะไร

ถ้าไม่ใช่หลายชายตัวแสบที่เบี้ยวไม่ยอมมาตามนัดในวันนี้

"ปู่ครับ" ไม่นาน นาวาชายหนุ่มร่างสูงที่พึ่งจะขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ก็เดินกลับเข้ามาในห้องอาหารหรูพร้อมกับตรงไปหาปู่ของตัวเองทันที

"นาวินอยู่ไหน" เจ้าสัวบุญสัยหันไปกระซิบกับหลายชายที่ยืนอยู่ด้านข้างให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ห้องมาตาครับ เดี๋ยววาจะไปตามกลับมา.."

"ไม่ต้อง"

"..."

"ดึกแล้ว แกพาหนูณิชาไปส่งที่บ้านเลยก็ได้"

"ครับ" นาวาก็พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนเจ้าสัวบุญชัยจะหันไปยิ้มบอกคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งนิ่งตัวเกร็งด้วยน้ำเสียงใจดี

"เราอิ่มแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ"

"อืม งั้นก็กลับบ้านเถอะเดี๋ยวปู่ให้นาวาไปส่ง แล้วก็เรื่องวันนี้...ปู่ขอโทษด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ชาเข้าใจ" เธอก็แอบคิดตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าคนอย่างนาวินคงจะไม่ยอมจำอะไรแบบนี้เป็นแน่ ณิชาก็พอจะรู้นิสัยของร่างสูงที่คนในมหาลัยพูดกันอยู่บ้างว่าเป็นคนยัง แต่ก็นะเธอก็ยังแอบหวังเล็กๆว่าเขาจะมา

แต่ก็ไม่...

นี่คงเป็นอีกการต่อต้านที่ณิชาจะต้องทนให้ได้

"..." ชายสูงอายุก็มองไปยังจานอาหารตรงหน้าคนตัวเล็กแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าณิชากินไปได้เพียงนิดเดียวเท่านั้น ถึงหญิงสาวจะบอกว่าไม่หิวก็ตามแต่บุญชัยก็รู้ว่าเธอคงรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยกับการกระทำของนาวินในวันนี้ แถมไอ้เด็กไม่รู้จักโตยังปิดเครื่องทำให้ไม่สามารถติดต่อได้อีก แค่นั้นก็ทำให้เจ้าสัวสูงอายุรู้ได้ในทันทีว่าหลานชายฝาแฝดอีกคนคงจะเบี้ยวนัดแน่ๆ ตลอดเวลาที่นั่งกินข้าวก็หาเรื่องชวนคุยทำความรู้จักถามนั่นถามนี้ไปเรื่อยเพื่อไม่อยากให้หญิงสาวเกร็งมาก ซึ่งระหว่างก็ให้นาวาโทรหาหลายชายตัวแสบอีกคนไปพร้อมๆกัน จนสุดท้ายก็รู้ว่าหนีไปอยู่ที่ไหน

"แล้วเรื่องประการงานหมั้น ไว้ปู่จะคุยกับพ่อเราอีกทีนะ"

"ค่ะ"

"อืม ถ้าอย่างงั้นก็กลับเถอะ ขอบคุณที่วันนี้ยอมมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนคนแก่นะ"

"ยินดีมากๆเลยค่ะ" ณิชายิ้มรับก่อนจะก้มหัวให้น้อยในตอนที่เจ้าสัวบุญชัยเดินผ่านขึ้นไปยังห้องพักด้านบน จนในที่สุดก็เหลือเพียงแค่เธอกับนาวาอยู่ในห้องอาหารกันของคน

"ตามมา ฉันจะไปส่ง" ใบหน้าเย็นชาหันมาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินนำออกไปทันที ณิชาที่รู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อยก็รีบเดินตามไป

"คือ..."

"อะไร" ร่างสูงก็หยุดชะงักหันมามองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเมื่อเดินมาถึงรถสปอร์ตคันหรู

"ฉันกลับเองได้น่ะ ไม่อยากรบกวน" มันเป็นนิสัยของเธออยู่แล้วกับความขี้เกรงใจอะไรพวกนั้น และที่สำคัญ..ดูแล้วคนตรงหน้าคงไม่อยากจะไปส่งเธอสักเท่าไหร่ด้วยมั้ง

อันที่จริง...เธอแทบจะไม่รู้อารมณ์ของอีกคนในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ มันนิ่งเรียบดูเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกซะด้วยซ้ำ

"ขึ้นรถ"

"..."

"อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"

"..."

"ฉันทำก็เพราะว่าปู่สั่ง รีบขึ้นรถสักทีอย่าทำให้ฉันเสียเวลาไปมากกกว่านี้เลย" ว่าแล้วขายาวก็เปิดประตูขึ้นรถปอร์ตหรูของตัวเอง ณิชาที่ไม่มีทางเลือกอื่นก็ตามขึ้นรถไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่ร่างบางคิด บรรยากาศในรถเงียบเชียบไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งนั้น จนนาวาขับมาถึงหน้าคฤหาสน์ของที่ยังคงเงียบเฉียบสนิทราวกับไม่มีคนอยู่

"ขอบคุณที่มาส่งนะ" เสียงหวานหันไปเอ่ยขอบคุณตามมารยาทก่อนน้ำเสียงนิ่งเรียบจะดังขึ้นมาทำให้เธอหยุดชะงักมือไว้ก่อน

"อยู่คนคนเดียวเหรอ"

"ห๊ะ?"

"บ้านมืดขนาดนั้น" ใบหน้าหล่อบุ้ยหน้าไปทางคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ไฟปิดสนิทราวกับไม่มีคนอยู่

"อ่อ พ่อฉันกลับดึกน่ะ" ริมฝีปากบอกออกไป ตั้งแต่บริษัทมีปัญหาพ่อของณิชาก็มักจะอยู่ที่ทำงานจนกลับดึกแบบนี้เป็นประจำจนเธอชิน ส่วนแม่บ้านหรือคนสวนที่เคยมีก็เลิกจ้างไปหมดแล้วเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป

"งั้นก็ล็อคประตูบ้านดีๆ เป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวมันอันตราย"

"..." ณิชาก็แอบชะงักแปลกใจอยู่ไม่น้อยกับคำพูดที่ดูสวนกับความเย็นชาบนใบหน้าหล่อนั้น

"อะไร" อีกคนก็หันมองถามเมื่อคนตัวเล็กกว่าจ้องหน้าเขานานเกินไป"

"ไม่มีอะไร ขอตัวก่อนนะ" แต่สุดท้ายณิชาก็เลือกที่จะตอบปัดๆแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถก่อนจะเดินเข้าบ้านของตัวเองทันที ซึ่งทันทีที่ประตูหน้าบ้านปิดลงรถปอร์ตคันหรูถึงขับออกไปราวกับรอเวลาให้แน่ใจว่าคนตัวเล็กเข้าบ้านเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งแค่เพียงไม่นานที่เท่าที่หญิงสาวร่างบางกำลังจะเดินขึ้นห้องนอนที่อยู่ชั้นสองของตัวเองเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพายก็ดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กชะงักไป

"..." มือเล็กก็รีบหยิบออกมาดูชื่อของคนที่โทรเข้ามา

"พ่อ" จากใบหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อยไม่สบายใจก็กลายเป็นยิ้มหวานทันที นิ้วเล็กไม่รอช้าที่จะกดรับสายครอบครัวที่เหลือเพียงของคนเดียวพร้อมเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใสปนอ้อนนิดๆ

"ว่าไงคะ คนเก่งของหนู" แล้วทั้งสองก็ต่างพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้ แน่นอนว่าไปรวมถึงการนัดกินข้าวกับทางบ้านนาวินในวันนี้ด้วยเช่นกัน และ ใช่...ณิชาก็เลือกที่จะตอบคำถามพ่อของตัวเองไปทุกอย่างเรียบร้อยดีหลีกเลี่ยงที่จะพูดความจริงเพราะไม่อยากให้คนปลายสายไม่สบายใจหรือต้องมีเรื่องเครียดกังวลอะไรอีก

แค่เรื่องที่พ่อของเธอที่ต้องเจอกับสภาวะบริษัทที่กำลังล้มละลายอยู่ตอนนี้มันก็แย่มากพออยู่แล้ว ถึงแม้ว่าการกระทำของนาวินวันนี้จะทำให้เธอแอบหน้าชาอยู่ไม่น้อยก็ตาม แต่ก็...คือว่าเป็นบททดสอบด่านแรกของเธอที่พยายามจะเข้าหาเขาก็แล้วกัน..

"เรื่องแค่นี้เอง...ต้องทนให้ได้สิ"

 

 

 

ชี้แจ้งนะคะ

ไรท์ตัดสินใจที่จะเรียบเรียงเนื้อเรื่องใหม่โดยก็ยังอิงจากบทเดิมๆที่เคยเขียนไปแล้ว ที่หลายรายละเอียดที่ไรท์คิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ได้ใส่ลงไปเลยตัดสินใจที่จะเริ่มเขียนใหม่ดีกว่า

ขอโทษนักอ่านทุกคนด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว