ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.19

คำค้น : ปืน,the gun

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 568

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2559 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.19
แบบอักษร

 

 

 

แล้วอยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอ

ไลลาชะงักนิดหน่อยตอนผมถามออกไป มือขาวผ่องที่แทบจะเรืองแสงได้วางถ้วยชาราคาแพงในมือลงแล้วตอบผมด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

เหงาสิคะ แต่ก็ยังดีที่มีพี่สาวมาคุยเล่นด้วย

พี่สาว? ญาติทางไหนอีกล่ะเนี่ย

มีพี่สาวหลายคนมาหาไลลาด้วยล่ะ ตอนแรกพี่สาวดูเศร้านะแต่พออยู่ด้วยกันเรื่อยๆพี่สาวก็ร่าเริงขึ้น

แต่พี่เห็นที่นี่มีแค่เธอคนเดียวนี่ผมท้วงออกไป

เอ๋ เมื่อกี้ยังนั่งคุยกันอยู่เลยนี่นา ไลลามาคุยกับพี่เลอาแป๊ปเดียวหายไปไหนกันหมด

ไลลามองซ้ายมองขวาหาพี่สาวที่ว่า แต่ผมสาบานได้เลยว่าตั้งแต่เดินเข้ามาที่นี่ผมไม่เห็นใครเลยซักคนนอกจากไลลา หรือไลลาจะเป็นโรคทางประสาทแล้วถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในนี้?

คงจะกลับไปกันหมดแล้วมั้ง น่าเสียดายจัง

ไลลาบ่นออกมาเบาๆ พูดถึงเรื่องกลับผมเองก็คงจะกลับได้แล้ว ถ้ามีใครมาเห็นว่าผมออกมาเดินท่อมๆตอนกลางคืนไปทั่วคฤหาสน์แบบนี้จะถูกสงสัยเอาผมลุกขึ้นแล้วบอกลาไลลา

พี่คงต้องกลับแล้วล่ะ ดึกมากแล้ว

จะกลับแล้วเหรอคะ

ไลลาทำหน้าเศร้าออกมาทันที ผมเข้าใจความรู้สึกเธอนะ อยู่เพียงคนเดียว ออกไปไหนก็ไม่ได้ มันเหงาจนแทบจะขาดใจเลยล่ะ...

อืม ถ้าว่างเดี๋ยวพี่มาหาใหม่

จริงนะคะ

เธอร้องถามผมด้วยความดีใจ ผมพยักหน้ารับแล้วเดินไปที่ทางออก แล้วทำไมจากห้องที่เคยโล่งๆมีรูปปั้นตั้งอยู่รูปเดียวถึงได้มีข้าวของต่างๆวางเต็มเหมือนกับเป็นห้องนอน แล้วรูปปั้นหายไปไหนแล้ว?

ผมเพ่งมองรอบห้องก็เห็นเพียงห้องนอนของเด็กสาวธรรมดาๆคนหนึ่ง ไม่มีรูปปั้น...

ผมหันไปมองหน้าไลลาที่เดินตามหลังผมมาด้วย

ไลลารูปปั้นหายไปไหน แล้วของพวกนี้มาได้ยังไง

เธอทำหน้าไม่เข้าใจกับคำถามของผม มองไปรอบๆแล้วมองหน้าผมอีกครั้ง

ก็นี่ห้องของไลลา ของพวกนี้ก็มีมาตั้งนานแล้วนี่คะ แล้วไลลาก็ไม่เคยเอารูปปั้นอะไรมาไว้ในห้องด้วย

ผมได้ฟังก็แทบลมจับ มันจะมีมาตั้งแต่แรกได้ยังไงในเมื่อตอนที่ผมเข้ามาผมเห็นแค่เพียงห้องโล่งๆกับรูปปั้น ผมมองหน้าไลลาในขณะที่เจ้าตัวก็มองตอบผมอย่างงงๆว่าทำไมผมยังไม่ไปซักที

ไลลาเป็นอะไรกันแน่....

ถ้าอย่างนั้น พี่ไปก่อนนะ

ถามอะไรตอนนี้ก็คงจะไม่ได้อะไร ไลลาเองก็ดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความผิดปกติของห้องตัวเองเลยซักนิด ผมรู้ว่าไลลาไม่ได้โกหกแต่มันต้องมีเหตุผลที่อยู่ๆห้องก็เปลี่ยนไปแบบนั้น

อย่าลืมมาเยี่ยมหนูล่ะ

ผมทำเพียงแค่พยักหน้า ยื่นมือไปโยกหัวเธอแล้วเดินออกมา ตามทางเดินดูเหมือนจะมีแสงสว่างเพิ่มมากขึ้น ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันสว่างได้ไงทั้งๆที่ไม่มีหลอดไฟซักดวง แต่ก็ดีแล้วล่ะเพราะมันทำให้ผมเห็นอะไรหลายๆอย่างชัดขึ้น ผมมองดูรูปภาพที่แขวนตามผนังทางเดินไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะรู้สึกตะหงิดๆขึ้นมา

หน้าของผู้หญิงที่อยู่ในภาพพวกนั้นผมรู้สึกคุ้นแปลกๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ละคนหน้าตาท่าทางไม่เหมือนกัน บางคนใส่ชุดพยาบาลชุดครูอยู่ด้วย ผมเดินเข้าไปดูรูปภาพพวกนั้นใกล้ๆ ผู้หญิงที่อยู่ในภาพแต่ละคนเหมือนมีชีวิต ผมรู้สึกได้ถึงความเศร้าที่แผ่ออกมา เหมือนกับพวกเธอกำลังร้องไห้อยู่อย่างงั้นแหละ ผมตัดสินใจพักเรื่องนี้ไว้ก่อน มาหาไลลาคราวหน้าค่อยถามแล้วกันว่าผู้หญิงพวกนี้เป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับบ้านนี้ ถ้าไปถามไรอันก็ดูเหมือนจะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องของเขามากเกินไป

ผมเดินออกมาจนถึงห้องรับแขกกลาง โชคดีที่ไม่มีใครอยู่แถวนี้ ทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้ว มีแค่ผมนี่แหละที่ยังตื่นอยู่แถมยังเดินสำรวจบ้านของคนอื่นอีกต่างหาก

ผมหันหลังกลับไปมองทางที่เพิ่งเดินออกมาอีกครั้งนั่นทำให้ผมตัวชาวาบทันที

หายไปแล้ว ทางเข้าหายไปแล้ว...

แล้วไลลาล่ะ

ผมรีบเดินเข้าไปหวังจะหาทางเปิดทางเมื่อกี้อีกครั้ง แต่ทำยังไงผมก็หาที่เปิดไม่ได้ มันเป็นเหมือนผนังห้องทั่วไป ไม่ใช่ทางเดินไปสู่ห้องของไลลา ผมเคาะผนังเพื่อฟังเสียงแต่ไม่ว่าจะเคาะยังไงก็ไม่ใช่เสียงที่บ่งบอกว่ามีช่องว่างอยู่หลังผนังนี้ ผมพยายามคลำหาสิ่งที่อาจจะเป็นกุญแจลับอะไรเทือกๆนั้นตามที่เคยเห็นในหนังจนเหงื่อเปียกชุ่มแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้มันมืดมากมองไม่ค่อยเห็นอะไร ผมเริ่มถอดใจพอดีกับที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินมาทางนี้ ผมมองผนังตรงหน้าอีกครั้งแล้วรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้ค่อยหาทางกันใหม่

 

 

เช้า

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุนเพราะเมื่อคืนนอนดึกแถมยังเครียดจนนอนไม่หลับอีก ผมได้ยินเสียงสาวใช้มาเคาะประตูเบาๆ

คุณธาราคะ ตื่นได้แล้วค่ะ

ครับ ผมตื่นแล้วผมเอามือลูบหน้าตัวเองแล้วหาวออกมาอย่างง่วงๆ

ค่ะ โต๊ะตั้งเจ็ดโมงตรงนะคะ

ครับ

ผมร้องตอบเธอไปแล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ผมนั่งนิ่งๆทบทวนเรื่องเมื่อคืนที่ผมได้เจอกับไลลา น้องสาวแท้ๆของไรอันที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าตัวเองมีน้องสาวกับเขาด้วย ผมรีบลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดเมื่อวานที่สาวใช้เอาไปซักรีดมาให้แล้ว ผมเปิดประตูห้องออกมาแล้วเดินตรงไปที่ห้องรับแขกกลางแล้วมองไปที่ที่ผมใช้เวลาหาทางเปิดมัน

ไม่มีแม้แต่ช่องเล็กๆ มันยังคงเป็นผนังห้องที่สวยงามเหมือนเดิม ผมเดินเข้าไปแล้วใช้ฝ่ามือลูบเบาๆ

ไลลาจะเป็นยังไงบ้างนะ?

ทำอะไร

ผมสะดุ้งจนสุดตัวทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงเย็นๆดังขึ้นข้างหลัง องค์ชายเสด็จมา....

ผมหันหลังไปก็เจอกับใบหน้านิ่งๆตามแบบฉบับเจ้าชายน้ำแข็งกำลังมองมาที่ผมด้วยแววตาสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความสงสัยที่ผมมาทำท่าเหมือนเป็นตุ๊กแกที่เกาะอยู่ตามผนังผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะตอบ

เอ่อ ผมแค่เห็นว่าผนังห้องมันสวยดีน่ะครับ แหะๆ

ไรอันเลิกคิ้วขึ้น ทำหน้าไม่เชื่อผมสุดๆแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาต่อซึ่งทำให้ผมรู้สึกโล่งใจและขอบพระทัยเป็นอย่างมาก

ไปกินข้าวได้แล้ว จะได้ไปทำงาน

เอ่อ ครับ

ผมเดินตามร่างสูงใหญ่ไปที่ห้องอาหารที่มีข้าวต้มกุ้ง โดยที่มีกุ้งตัวเบ้อเร่ออยู่ในนั้น ผมแทบจะกระโจนเข้าไปหาชามข้าวทันทีถ้าไม่ติดว่าเจ้าของบ้านมองอยู่ ผมกระแอมสองสามครั้งแล้วนั่งลงด้วยท่าทางปกติเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้ทำท่าทางหิวโหยประหนึ่งไม่ได้กินข้าวมาสามเดือน

ผมเห็นปกติไรอันไม่เคยไปบริษัทเช้าขนาดนี้เลยนี่นา กว่าจะเข้าก็โน่น เก้าโมงเป็นอย่างต่ำ ไรอันคงสัมผัสความสงสัยของผมได้ถึงได้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงโทนเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เธอต้องเข้างานให้ทันเวลาไม่ใช่รึไง

เงิบครับ

นี่เขาลงทุนตื่นแต่เช้าเพื่อไปส่งผมเข้างานให้ทันเหรอ ก็นะ แถวนี้ก็ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านแท็กซี่น่ะเลิกฝันไปได้เลย แต่ก็ต้องขอบคุณเขาหน่อย

ขอบคุณนะครับ

เขามองหน้าผม เหมือนผมเห็นแววตาที่แปลกไปของเขาแต่แค่แวบเดียวมันก็หายไปเหมือนเมื่อกี้ผมตาฝาด

อืม ไม่เป็นไร

ถ้าผมจะขอมาที่นี่อีก....

“....เมื่อไหร่ก็ได้ที่นายต้องการ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

 

มีคำผิดบอกได้นะคะ

 

ความคิดเห็น