email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ตอนที่ 31 ความคิดถึงสีเทา

ชื่อตอน : ตอนที่ 31 ความคิดถึงสีเทา

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2559 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31 ความคิดถึงสีเทา
แบบอักษร

ตอนที่ 31

 

          นี่ครับ อันนี้ก็อร่อยนะครับ นี่ครับเมื่อมาถึงที่ร้านและสั่งกับข้าวจนได้แล้วนั้น กริชก็เป็นฝ่ายที่ตักกับข้าวใส่จานคนตัวเล็กอย่างไม่หยุดไม่หย่อนจนกองพูนล้นจานเต็มไปหมด

          เอ่อ พอก่อนครับ คุณตักกินเองบ้างเถอะ แค่ที่อยู่ในจานผมก็กินไม่หมดแล้วล่ะครับ

          ฮ่าๆจริงด้วยครับ แหมโทษทีๆพอดีเพลินไปหน่อยร่างแกร่งมองไปที่จานของฝ่ายตรงข้ามแล้วก็เห็นกับข้าวเต็มไปหมดบนจานอีกฝ่าย

          มา ผมตักให้คุณบ้างดีกว่าไอดินเป็นฝ่ายตักให้บ้างเพื่อตอบแทนอีกฝ่าย

          “…”กริชไม่พูดอะไรต่อ แต่นั่งยิ้มมองคนที่ตักกับให้ตนแล้วผละไปดูลูกน้อยที่นั่งเก้าอี้สำหรับเด็กของร้าน..

          “…ยิ้มอะไรครับไอดินรู้สึกว่าถูกมองอยู่จึงหันไปก็พบว่าเจ้านายของตนกำลังนั่งมองพวกเขาสองแม่ลูกยิ้มๆ

          ผมแค่คิดว่า...

          “?”

          “เราดูเหมือนครอบครัวมานั่งทานข้าวด้วยกันเลยนะ ฮ่าๆพูดเสร็จก็ก้มหน้ากินข้าวทันทีด้วยความเขินๆ

          พูดแบบนี้ต่อหน้าคนที่ชอบ...ใครไม่เขินก็บ้าแล้ว!

          “...ร่างเล็กเงียบไปแต่ใบหน้าขึ้นสีแดงอย่างคนเขินอาย

          โอ้ยยย มาหยอดอะไรขนาดนี้...

 

 

 

 

 

 

 

 

          เมื่อกินข้าวเสร็จกริชก็อาสาพาสองแม่ลูกกลับที่พัก ไอดินก้าวออกมาจากรถพร้อมยกมือขอบคุณเจ้านายของตนแล้วมองตามรถที่แล่นออกไป...ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นบันได ก็เจอกับป้าเจ้าของอพาทเมนท์เข้าพอดี

          สวัสดีครับร่างบางยกมือกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

          จ้าๆเจอพอดีเลย มาลูกตามป้ามา พอดียัยมิ้นแวะมาที่นี่เมื่อสายๆนี่เอง มันฝากนมไว้ให้ เดี๋ยวหนูไปเอาที่ห้องป้าเลยละกันนะลูก

          “ครับ น้องมาร์คหนูจะได้แหม่มๆนมแล้วนะลูกตอบรับป้าเจ้าของแล้วเดินตามไป พร้อมพูดกับลูกชายที่เงยหน้ามามองตาแป๋วอยู่ ถึงแม้เจ้าตัวน้อยจะเริ่มกินอย่างอื่นเช่นผลไม้หรือข้าวนิดๆหน่อยๆแล้วแต่ก็ยังต้องกินน้ำนมแม่อยู่ดีและที่ห้องนมก็เริ่มร่อยหรอจนเกือบจะหมดแล้วด้วย

ร่างเล็กเดินตามไปเรื่อยๆพร้อมลูกชายที่อยู่ในเป้อุ้มเด็กด้านหน้า เขาจำเป็นต้องซื้อเพราะเวลาไปไหนมาไหนมันสะดวกกว่าเอารถเข็นมาใช้ อย่างไปทำงานหรือออกไปข้างนอก ถึงแม้น้ำหนักของลูกชายตัวน้อยของเขาจะไม่น้อยเลยก็ตาม แต่คนเป็นแม่ก็ทนได้...

          ป้าเจ้าของตึกเดินนำไปทีห้องของตนเอง ก่อนจะเปิดประตูพร้อมชักชวนแม่ลูกเข้าไปข้างใน

          ขอบคุณมากนะครับไอดินรับของจากหญิงแก่แล้วกล่าวขอบคุณด้วยความเกรงใจเพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ได้ป้าช่วยไว้หลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องน้ำนมที่มาร์คต้องกิน ก็ได้รับความช่วยเหลือมาตลอดๆจนลูกชายของเขาอายุครบแปดเดือนกว่าๆ

          ไม่เป็นไรหรอกลูก แค่นี้เองเราคนไทยมีอะไรช่วยได้ก็ช่วยๆกันนะลูกนะ

          “ขอบคุณจริงๆนะครับ…”

          “เฮ้อคิดๆแล้วป้าก็สงสารหนูกับลูก ต้องอยู่กันแค่สองคน สงสารเจ้าตัวเล็กมัน แม่ก็ไม่มี หนูไอดินคงเสียใจมากสินะ ที่ไม่ได้อยู่กับคนรัก ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหล่ะ อะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอน ถ้าจะทำอะไรก็รีบทำซะนะลูกเอ้ย จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง...

          “ครับ...ไอดินพึมพำตอบรับด้วยเสียงที่เบา แต่ภายในหัวกลับเต็มไปด้วยคำพูดของหญิงแก่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

          เสียใจ...ที่ไม่ได้อยู่กับคนรักงั้นเหรอ?...

          เสียใจสิครับ....มากด้วยร่างบางพูดออกมาเบาเหมือนเสียงกระซิบ แต่เจ้าตัวไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไปด้วยซ้ำ

          หือ ว่าอะไรนะลูก

          “ไม่มีอะไรครับป้า งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ธุจ้าคุณยายสิลูกว่าพลางจับมือมาร์คมาพนมมือลา ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั้น...

         

         

 

 

 

         

 

          “...ดิน ไอดิน ไอดิน!”

          “ฮะ! เอ่อ ครับ

          คุณเป็นอะไร ผมเรียกตั้งนานไม่ได้ยินกริชถามออกมา

          ขอโทษทีครับพูดได้แค่นั้นก่อนจะหลบสายตาอีกฝ่าย ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงแรมมาทำงานแล้ว กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ ส่วนมาร์คก็นอนหลับอยู่บนเตียงข้างๆ

          ไม่น่าเก็บมาคิดเลย...หลังจากเมื่อวานเขาก็รู้ว่าตัวเองเหม่อลอยบ่อยๆเพราะเอาแต่คิดเรื่องที่ป้าเจ้าของพูดเมื่อวาน บ้าจริง!ไม่สมกับเป็นเขาเลย!

          ไม่ค่อยสบายหรือเปล่าเนี่ยกริชพูดพร้อมกำลังจะเอามือมาทาบที่หน้าผากของร่างบาง แต่อีกคนเบี่ยงตัวหลบก่อนด้วยความไม่รู้ตัว

          อย่า!”

          “…”

          “เอ่อ ขอโทษครับ ผมสบายดีแล้วคุณมีธุระอะไรถึงมาหาผมครับ

          “…พอดีผมจะให้คุณไปทำความสะอาดตรงส่วนหน้าของโรงแรมให้ดีน่ะ เย็นๆจะมีแขกมาเขาจะมาคุยเรื่องลงธุรกิจกับผม

          “แขกสำคัญมากเลยเหรอครับ ปกติคุณไม่สั่งให้ทำความสะอาดใหญ่ขนาดนี้นี่ครับไอดินถามออกมาเพราะวันนี้ตั้งแต่เช้าเขาและคนอื่นๆทำความสะอาดครั้งใหญ่ไปทั่วโรงแรม ถ้าลูกค้าคนอื่นๆมาคุยเรื่องธุรกิจก็ไม่ทำถึงขนาดนี้...

          อืม ใช่ สำคัญมาก แขกคนนี้เขาเก่งมาก เรื่องธุรกิจเขามองการณ์ไกล ถ้าเขาพอใจในโรงแรมของเรา จะได้เขามาลงทุนพร้อมปรับปรุงโรงแรมให้มันดีกว่านี้ไง

          “โห งั้นเขาชื่ออะไรเหรอครับร่างบางเริ่มอยากรู้แล้วสิ

          คุณราฟ

        “วะ ว่าอะไรนะครับ

        “ราฟาเอล อัลเลโตไง

        คุณราฟ....

        เขาเก่งมากเลยนะ ตอนแรกๆผมก็เคยได้ยินชื่อเขามาก่อนแต่ตอนนั้นเหมือนยังทำธุรกิจได้ที่กลางๆอยู่มั้ง แต่ตั้งแต่เกือบแปดเดือนที่แล้วอยู่ๆชื่อของเขาก็พุ่งสูงเป็นนักธุรกิจหน้าใหม่ที่ไฟแรงมากเลยนะ ถึงผมจะได้ยินข่าวลือมาว่าเขาก็เป็นมาเฟียด้วยนี่แหล่ะ แต่ก็ไม่เป็นไรยังไงผมก็อยากได้เขามาเป็นหุ้นส่วนลงของที่นี่อยู่ดี....

          กริชยังคงพูดไปเรื่อยหากแต่ไอดินไม่มีกระจิตกระใจจะฟังตั้งแต่ได้ยินชื่อของคนคุ้นเคยออกจากปากของอีกฝ่ายแล้ว...

          ทำยังไงดี!

 

 ________________________________________________

หัวตันๆมันคิดไม่ค่อยออกเลยค่ะ

ปวดตาไปหมด นับตอนนี้ก็ยังร้องไห้อยู่

อยากให้ข่าวที่เกิดขึ้นเป็นแค่ฝันร้ายจัง...

ความคิดเห็น