ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.18

คำค้น : ปืน,the gun

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 604

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2559 12:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.18
แบบอักษร

 

 

 

ผมเข้ามาภายในห้องด้วยใจที่เต้นแรงหลังจากพูดประโยคนั้นจบไป ทำไมกูพูดแบบนั้นออกไปวะ เหี้ยมาก ผมสะบัดหัวแรงๆไล่ความสับสนออกไป แล้วเดินเข้าไปสำรวจห้องที่ผมต้องนอนคืนนี้

มันจะหรูไปหมดทุกอย่างเลยรึไงเนี่ย

ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่มนิดๆผมยังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ ปกติเวลานอนของผมจะเลยเที่ยงคืนไปโน่นแหละ ผมเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมานอนแผ่หลาบนเตียง

ทำอะไรดีวะ

อยู่ๆความคิดที่สุดแสนจะเสี่ยงต่อการถูกจับได้ว่าเป็นสปายก็แวบเข้ามาในหัว

แอบไปสำรวจอีกรอบดีมั้ยวะ?

ผมไม่รีรออะไรอีก เดินออกไปแง้มประตูดูว่ามีใครยังอยู่แถวนี้อีกรึเปล่า เมื่อเห็นว่าไม่มีใครผมก็ค่อยเดินออกไปอย่างเงียบเชียบตามที่ได้ฝึกมาตอนนี้ทั้งคฤหาสน์ปิดไฟหมดแล้วจะมีก็แต่ไฟบางดวงที่เปิดไว้ให้มองเห็นทางเดินเท่านั้น ผมเดินมาจนถึงห้องรับแขกกลางมองไปรอบๆก็ไปสะดุดกับตรงนั้นอีกครั้ง

ทางเดินที่ผมเคยเข้าไป....

เมื่อกลางวันมันเป็นเพียงแค่ผนังธรรมดาหลังจากที่ผมออกมา

แต่ตอนนี้มันกลับปรากฏทางเดินออกมาอีกครั้ง...

ผมลังเลว่าควรจะเข้าไปดีมั้ยในเมื่อผมยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ เกิดเข้าไปแล้วมันเป็นทางลับที่ขังผมไว้ล่ะ ในขณะที่ผมกำลังคิดถึงความเสี่ยงอยู่ก็เห็นว่าที่ทางเดินมืดๆนั้นปรากฏแสงสว่างออกมาจากข้างในแล้วยังมีเสียงของหญิงสาวคุยกันดังออกมาแว่วๆ

มีคนอยู่ข้างในด้วยเหรอ สาวใช้รึเปล่านะ

แต่ผมก็เคยถามสาวใช้เกี่ยวกับทางเดินพวกนี้แล้วนี่ เธอบอกว่ามีแค่สี่ทางแล้วจะมีคนไปคุยกันในนั้นได้ยังไง แล้วที่สำคัญทางนี้มันปรากฏขึ้นมาได้ยังไง...

ผมตัดสินใจลองเสี่ยงก้าวเข้าไปในทางเดินที่ส่องสว่างเพียงทางเดียวนั้น ยิ่งเดินเข้าไปผมก็ยิ่งได้ยินเสียงคุยกันดังมากขึ้นแต่ผมยังไม่เห็นตัวคนพูดเลยแม้แต่คนเดียวทั้งๆที่เสียงมันก็ดังอยู่ใกล้ๆหู

ผนังทั้งสองข้างของทางเดินมีรูปผู้หญิงในอิริยาบถต่างๆแขวนอยู่ พวกเธอดูเศร้าสร้อยและสิ้นหวัง จนเหมือนผมเห็นว่ามีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของรูปภาพเหล่านั้น ผมขยี้ตาแล้วมองดูใหม่ก็เห็นเพียงรูปภาพธรรมดาทั่วไป ผมเลิกสนใจแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆจนมาสุดทางเดินที่มีรูปปั้นเทวดาตั้งอยู่ แล้วเสียงคุยกันเมื่อกี้ก็หายไปแล้ว

เป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเสียงที่ได้ยินมันชัดขนาดนั้น..

ผมมองซ้ายมองขวามองหาคนที่จะอยู่ในนี้แต่ก็ไม่เจออะไรเลยมีเพียงแค่รูปปั้นเท่านั้น ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเด็กสาวคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างหลัง

เฮือกก

ผมก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณทันที เธอมองผมด้วยท่าทางสงสัย ชุดที่เธอใส่เป็นชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพู มัดแกละแล้วผูกโบว์สีเดียวกับชุด ดวงตาของเธอคล้ายใครซักคนที่ผมรู้จักแต่นึกไม่ออกว่าใคร

เด็กคนนี้เป็นใคร...

เธอยังคงมองผมด้วยแววตาซื่อๆก่อนถาม

พี่เป็นใครคะ?

เสียงของเธอหวานและดังกังวานเหมือนระฆัง ผมเลยถามเธอกลับ

แล้วเธอล่ะเป็นใคร?

เธอไม่ตอบในทันทีแต่เดินไปนั่งที่ฐานของรูปปั้นแล้วตอบออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส

หนูเป็นน้องสาวของพี่ไรอันชื่อไลลาค่ะ

คำตอบนั่นทำเอาผมขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ตามข้อมูลไรอันมีแค่น้องชายต่างแม่ไม่มีน้องสาวนี่ผมนึกออกแล้วว่าดวงตาของเด็กคนนี้เหมือนใคร เหมือนกับไรอันไม่มีผิด

หรือเป็นลูกนอกสมรสอีกคน...

เธอเป็นน้องแท้ๆของไรอันเหรอ?

ผมตัดสินใจถามออกไป เธอมองผมเหมือนจะหัวเราะที่ถามอะไรแปลกๆออกไปแบบนั้น

แท้สิคะ เรามีพ่อแม่เดียวกัน แล้วพี่ล่ะยังไม่ตอบคำถามหนูเลยนะ

เธอเอียงคอถามผมอย่างน่ารัก เป็นไปได้ยังไง ไรอันเป็นลูกชายคนเดียวไม่ใช่เหรอ แล้ววันนี้เด็กคนนี้ไปอยู่ไหนมาไม่เห็นมีคนพูดถึงเลยซักคนว่ามีเด็กผู้หญิงอยู่ แถมตอนกินข้าวก็ไม่เห็นมีใครไปเรียกมา หรือไรอันขังน้องตัวเองไว้ในนี้? ไม่น่าจะใช่หรอกมั้งถึงเขาจะเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกก็คงไม่โหดร้ายขนาดนั้น

พี่ชื่อธารา เป็นเลขาของไรอันน่ะ

เธอนิ่วหน้าเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง อะไรอีกล่ะ..

เอาชื่อจริงสิ

เธอพูดด้วยเสียงติดจะเหวี่ยงๆ เด็กคนนี้รู้ได้ไงว่านั่นไม่ใช่ชื่อจริงของผม ผมเพิ่มความระมัดระวังตัวเองมากขึ้น บางทีเด็กคนนี้อาจมีอะไรที่คาดไม่ถึงก็ได้

ว่ายังไงล่ะ

เธอถามขึ้นมาอีกรอบผมเลยตอบไปตามความจริง

พี่ชื่อเลอา

เท่านั้นแหละก็ยิ้มกว้างอย่างกับได้ขนมเก้าตัน เธอยิ้มแล้วเดินเข้ามาจับมือผมแล้วเขย่าเบาๆ

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ พี่เลอา ชื่อพี่คล้องกับชื่อหนูเลยนะ

ผมมองรอยยิ้มไร้เดียงสาตรงหน้าก็ตัดความคิดเรื่องที่เธออาจจะจับผิดผมได้ เธอคงดูออกว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนโกหกล่ะมั้ง

เธออยู่ที่นี่มานานแล้วเหรอ

ผมถามขึ้นมาตอนที่เธอจูงมือผมไปนั่งที่ชุดเก้าอี้ลวดลายสวยงาม แต่เดี๋ยวนะ ในนี้ไม่มีเครื่องเรือนอะไรนี่ แล้วชุดเก้าอี่ที่ผมกำลังนั่งอยู่มาจากไหน

ผมเก็บความสงสัยไว้ในใจเมื่อเธอยกชากุหลาบหอมกรุ่นมาให้พร้อมกับคุกกี้ อีกแล้ว ไปเอามาจากซอก

หลืบไหนล่ะเนี่ย

เธอนั่งลงตรงข้ามกับผมก่อนจะตอบ

ไม่รู้สิ

อ้าวผมอ้าวแบบงงสุดขีด

จำความได้ก็อยู่ในนี้แล้วอ่ะอยู่ในนี้มาตลอดเหรอ....

แล้วได้ออกไปข้างนอกบ้างรึเปล่า ไปเที่ยวกับครอบครัวอะไรแบบนั้นน่ะ

ไม่เคย

เธอส่ายหัวไปมา

แล้วมีใครมาหาเธอบ้างมั้ย

ตอนเด็กๆพ่อแม่ก็มาอยู่ด้วยบ่อยๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้มาแล้ว

เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

แล้วพี่ชายล่ะผมถามไปถึงคนที่นอนอยู่เธอส่ายหน้าอีกครั้งแล้วตอบ

หนูไม่เคยเจอพี่ชายหรอก เขาไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่หนูเกิด แต่คุณแม่ก็เล่าเรื่องพี่ชายให้ฟังบ่อยๆแล้วเอารูปให้ดูด้วย หนูรักพี่ชายมากเลยนะถึงแม้จะไม่เคยเจอกันก็ตาม

เธอพูดด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างมีความสุขเมื่อพูดถึงพี่ชาย แต่ไรอันก็บอกว่ามาที่นี่ออกจะบ่อยทำไมถึงไม่ได้มาเจอกับน้องสาวแล้วดูท่าทางคงจะยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองมีน้องอยู่อีกคน แล้วไลลามีชีวิตอยู่มาได้ยังไง พ่อแม่ก็เลิกรากันพี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีน้องทั้งๆที่อยู่ในบ้านเดียวกัน

ครอบครัวนี้ดูแปลกๆ

หรือไลลาเองนั่นแหละที่แปลก

ไรอันไม่มีทางปล่อยน้องให้อยู่คนเดียวในที่แบบนี้แน่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น