ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.17 พาร์ท ไรอัน

ชื่อตอน : EP.17 พาร์ท ไรอัน

คำค้น : ปืน,the gun

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 615

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2559 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.17 พาร์ท ไรอัน
แบบอักษร

 

 

 

ผมมองเลขาคนใหม่เดินเข้ามาอย่างใจเย็น ท่าทางของเขาดูแปลกๆไป มันดูเหมือนกับเขากำลังสับสน เป็นกังวล และสงสัยในอะไรบางอย่าง

ผมยังคงนั่งเงียบเมื่อเขาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ทางด้านขวามือโดยมีพ่อบ้านคอยบริการเลื่อนเก้าอี้ให้อย่างสุภาพ เขาก้มหัวขอบคุณพ่อบ้านคนนั้นเล็กน้อย

เมื่อมาครบคนแล้วบรรดาสาวใช้ก็เริ่มนำอาหารออกมาเสิร์ฟ ในขณะที่ผมลอบมองเสี้ยวหน้าสวยของคนที่นั่งร่วมกันโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้

ถ้ารู้ก็แย่น่ะสิ.....

ผมจำเขาได้ตั้งแต่ที่เห็นครั้งแรกแล้ว ถึงแม้ตอนนั้นผมจะไม่ค่อยมีสติแต่ผมก็จำเสียงหวานๆแต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งกระซิบบอกให้ผมกินยาอะไรซักอย่างที่เขาเอามาป้อนให้ หลังจากนั้นผมก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยโจเซฟคนสนิทของผมที่ตอนนี้ไปทำงานบางอย่างให้ผมที่ต่างประเทศ พอผมฟื้นขึ้นมาผมก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว เจ็บ...จนไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดยังไง ผมทนความเจ็บปวดไม่ไหวเลยสลบไปพอฟื้นขึ้นมาอีกทีอาการของผมก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็วจนเหล่าแพทย์ที่รักษางงไปตามๆกัน ผมคิดว่าคงเป็นเพราะยาที่มีคนเอามาให้ผมกินในตอนนั้น ผมรู้สึกเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าคนที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้

แต่พอผมมาเจอเขาผมรู้สึกยินดีมาก ผมตั้งใจจะรับเขาเข้าทำงานตั้งแต่ที่เขามาเจอผมครั้งแรกแล้ว แต่กฎของบริษัทที่ให้ทดลองงานก่อนผมจึงต้องบอกเขาไปตามนั้น

ธาราเป็นผู้ชายที่สวยมากจนผมยังรู้สึกทึ่งที่มีผู้ชายที่หน้าตาสวยหวานขนาดนี้อยู่ ผมยังไม่รู้จะบอกเขายังไงเรื่องที่ผมจำเขาได้ว่าเขาเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้

เราสองคนนั่งทานอาหารกันไปเงียบๆ

ดูเหมือนเขาจะชอบอาหารฝีมือเชฟที่นี่เป็นพิเศษ

ที่นี่เป็นคฤหาสน์เก่าของตระกูลผมที่คุณปู่ยกให้ คนอื่นๆในครอบครัวย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ใหม่ในเมืองกันหมดแล้ว มีแค่ผมที่ยังคอยแวะเวียนมานอนที่นี่ในบางครั้ง ผมรู้สึกสงบทุกครั้งที่มาที่นี่มันเหมือนได้กลับมาสู่บ้านที่แท้จริง บ้านที่แสนอบอุ่นในอดีต......

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมพาคนอื่นมาที่นี่ถ้าไม่นับคนๆนั้น

ปกติผมจะมาแค่คนเดียวแต่วันนี้ไม่รู้ผมเป็นอะไรถึงได้อยากพาเขามาด้วย ธารายังคงเพลิดเพลินกับอาหารจนไม่ได้สนใจสายตาของผมที่คอยลอบมองอยู่

เขาเป็นคนที่สวยมาก..มากจนเกินไป จนผมกลัวว่าวันนึงจะเกิดอันตรายขึ้นกับเขา

ที่นี่...เป็นบ้านของคุณเหรอครับ?

คนที่เอาแต่ตักอาหารเข้าปากเงยหน้าขึ้นมาถามผมด้วยสีหน้าสงสัย

ก็น่ารักดี

ใช่ บ้านเก่าน่ะมีแต่ฉันที่มาที่นี่

บ้านเก่า?เลขาคนใหม่ทำหน้างงๆ

คนอื่นย้ายไปอยู่คฤหาสน์ในเมืองกันหมดแล้วน่ะ

ผมนึกสงสัยตัวเองนิดหน่อยที่วันนี้พูดมากกว่าปกติ ผมไม่ค่อยชอบที่จะมีคนมาถามอะไรซอกแซกแต่กับเขา ทำไมผมไม่รู้สึกไม่พอใจหรือรำคาญเหมือนคนอื่นๆนะ

ที่นี่สวยมากเลยนะครับ ดูเป็นส่วนตัวดีพูดไปก็เคี้ยวหงุบหงับไปด้วย คนอื่นทำคงน่าเกลียดและเสียมารยาทแต่กับเขาไม่ใช่เลย

ถ้าอยากมาก็มาได้

ผมรู้สึกตกใจที่ตัวเองพูดออกแบบนั้นโดยที่ไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ

ได้เหรอครับ

แต่คนที่นั่งข้างๆกลับทำตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่ได้ขนมที่ถูกใจ อืม...คงไม่เป็นไรหรอก

อยากมาเมื่อไหร่ก็มา..

ธารายิ้มเริงร่ามาให้ผมทันทีทำให้ผมรู้สึกตัวเบาแปลกๆ ผมส่งสายตาไปทางพ่อบ้านและสาวใช้ทุกคนที่อยู่ในนี้ เป็นอันรู้กันว่าให้ต้อนรับและดูแลแขกพิเศษคนนี้อย่างดีที่สุดเมื่อเขามาที่นี่

เมื่อทานข้าวเสร็จผมก็พาเขาออกมาเดินเล่นที่สวนข้างนอก ดอกไม่หลากหลายสายพันธุ์กำลังเบ่งบานส่งกลิ่นหอมไปทั่ว ส่วนใหญ่จะเป็นดอกไม้ของไทย เพราะคุณย่าชอบปลูก

สวยจังเลยนะครับ

ธาราเดินสำรวจไปมาในสวนอันกว้างใหญ่ ที่นี่มีเรือนกระจกไว้สำหรับปลูกพืชเมืองหนาวด้วย ตอนนี้มันค่ำแล้วค่อยพาไปดูละกัน

ที่บ้านผมก็มีสวนแบบนี้...

ดูเหมือนเขาจะชะงักไปเมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เท่าที่ผมจำได้ในใบสมัครเขาระบุว่าอยู่ที่แมนชั่นในตัวเมืองไม่ใช่เหรอ?

เอ่อ บ้านของคุณพ่อคุณแม่น่ะครับ ท่านชอบปลูกต้นไม้ดอกไม้

เขาพูดแล้วเดินสำรวจสวนไปมาไม่หยุด สวนที่นี่กว้างมากกว่าจะเดินทั่วคงต้องมีขาลากกันบ้าง ตอนนี้เราอยู่กันที่ลานน้ำพุตรงใจกลางสวน มีเสาไฟลวดลายสวยงามคอยให้ความสว่าง ส่วนบริเวณอื่นจะมืดทั้งหมดเพราะผมติดตั้งไฟถึงแค่ตรงนี้ บางคนมาเห็นอาจจะคิดว่ามันน่ากลัว แต่กับคนตัวบางนี่คงจะไม่ใช่

กลับเข้าบ้านได้แล้ว หมอกลงเดี๋ยวไม่สบาย

ผมร้องเรียกคนที่ยังหลงใหลในสวนแห่งนี้เมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะเดินออกจากลานน้ำพุไปยังที่ๆไฟส่องไปไม่ถึง ธาราหน้างอเล็กน้อยอย่างคนที่ถูกขัดใจแต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรออกจะขำๆเสียด้วยซ้ำแม้ว่าคนอื่นจะมองเห็นสีหน้าของผมไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยก็ตามที

ผมเดินนำธาราไปที่ส่วนรับรองแขก ผมไปส่งเขาที่หน้าห้องโดยมีสาวใช้ยืนรออยู่แล้ว

นี่ห้องของเธอมีอะไรก็เรียกใช้สาวใช้ได้ตลอดเวลา

เอ่อ ผมต้องนอนที่นี่เหรอครับ

ธาราถามอย่างงงงัน นั่นสิ ผมเองก็ไม่คิดว่าจะพาเขามานอนที่นี่ตั้งแต่แรกนี่นา

แต่ก็ยังไม่อยากให้กลับ

ผมเหนื่อยแล้ว ขับรถไปส่งคุณไม่ไหวหรอก นอนที่นี่สักคืนคงไม่เป็นไรใช่มั้ย

ผมเอ่ยถามกับคนหน้าสวยที่ทำท่าทางแปลกๆเมื่อได้ยินว่าต้องนอนที่นี่ ในขณะที่สาวใช้ข้างหลังต่างพากันแอบยิ้ม แปลกตรงไหน

แค่พาคนมานอนที่บ้านเอง

แล้วก็เป็นบ้านที่ไม่เคยพาใครมา

ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ผมไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยนะ

ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ เราเตรียมไว้ให้แล้ว

สาวใช้ข้างหลังตอบแทนผมด้วยสีหน้าสดใส

ไปนอนเถอะ มีอะไรก็เรียกฉันได้ตลอดเวลา

ครับ ขอบคุณนะครับ

ผมพยักหน้าแล้วเตรียมที่จะเดินไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเองบ้าง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงรั้งจึงหันหลังกลับไปมองเลขาหน้าสวยที่ยืนทำหน้าไม่แน่ใจอยู่ข้างหลัง

เอ่อ ฝันดีนะครับ

พอพูดคำที่ทำให้เขาตัวแข็งทื่อเหมือนโดนฟรีซเสร็จเจ้าตัวก็รีบเปิดประตูแล้วผลุบหายเข้าไปข้างในทันทีโดยมีรอยยิ้มของสาวใช้ตามไป ผมยืนนิ่งอย่างนั้นสักพักก่อนจะเดินกลับที่ของตัวเองโดยมีรอยยิ้มเล็กๆที่ไม่ได้ปรากฏมานานอยู่บนหน้าไปตลอดทาง ถ้ามีคนมาเห็นผมตอนนี้อาจจะคิดว่าหิมะกำลังจะตกในไทย หรือไม่ก็สึนามิกำลังจะถล่มก็ได้

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้ยิ้มออกมาทางสีหน้าแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น