ลงจบเรื่องแล้วถึงจะติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนค่า

บทที่ 10 (ใจ) หาย

ชื่อตอน : บทที่ 10 (ใจ) หาย

คำค้น : มาเฟีย,เลือดเย็น,ท้อง,มนต์มณี,y,อันดา,นะโม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2562 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 (ใจ) หาย
แบบอักษร

บทที่ 10 (ใจ) หาย

น้ำครับ

จินที่เอาน้ำมาเสริฟแทนอันดาตามที่ตนรับปากกับคนตัวเล็กเอาไว้เอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างจงใจขัด

จังหวะร่างสองร่างที่กำลังกอดรัดกันแน่นราวกับจะรวมร่างกันบนโซฟาตัวใหญ่   ทำให้ราฟาเอลที่ เริ่มได้สติหลังจากที่เผลอไผลไปกับลีลาเชิญชวนของคู่ขาลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าคนที่มาเสริฟเป็นหนุ่มของตนไม่ใช่คนที่เพิ่งเดินไปเอาเมื่อครู่นี้

“อันล่ะ”

ราฟาเอลทำมึนเรียกอันดาอย่างสนิทสนมตามที่เคยได้ยินจินเรียกคนตัวเล็ก   จริงๆแล้วเขา

ควรได้เรียกชื่อนั้นคนเดียวด้วยซ้ำ เพราะอันดาเป็นคนของเขานี่ทำไมเขาถึงจะเรียกไม่ได้ ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่อนุญาตก็เถอะ!

“คุณอันบอกว่าไม่ค่อยสบายครับ เลยขอให้ผมเอาเครื่องดื่มมาเสริฟให้แทน”

จินที่แปลกใจกับชื่อที่เจ้านายใช้เรียกอันดาในตอนแรก รีบเอ่ยตอบคำถามผู้เป็นนายทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้ใบหน้าคมเริ่มตึงขึ้นมาอย่างน่ากลัว

“เป็นอะไร”

“เห็นว่าปวดหัวครับ”

จินเริ่มตามอารมณ์ของเจ้านายไม่ทัน ทั้งที่เมื่อกี้ทำท่าทางโมโหจนแทบอาระวาดตอนที่ไม่เห็นอันดา แต่พอบอกว่าอีกคนไม่สบายนิดหน่อยก็รีบถามด้วยความเป็นห่วงแทบจะทันทีทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  จินอยากจะบอกเจ้านายเหลือเกินว่าเห็นร่างบางเดินร้องไห้ออกไปหน้าบ้านแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ

“เหอะ สำออย”

“ว่าไงนะ!?”

แม้ว่าหญิงสาวจะพูดเสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ  แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากคนที่มีประสาทสัมผัสดีเยี่ยมอย่างมาเฟียหนุ่มได้และนั่นจึงทำให้ราฟาเอลเอ่ยถามคนที่นั่งข้างตนเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเข้มเรียบตึงจนน่ากลัว

“คะ?”

แคทเธอรีนที่ไม่คิดว่ามาเฟียหนุ่มจะได้ยินสิ่งที่ตนพูด ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันถามว่าเมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร!”

ราฟาเอลเอ่ยเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินคู่ขาของตนว่าอันดาอย่างเสียหาย  ไม่เข้าใจหมือนกันว่าทำไมถึงต้องโกรธแทนคนตัวเล็กขนาดนี้ รู้แต่ว่าไม่อยากให้ใครมายุ่งกับของเล่นของเขา ในเมื่อเป็นของเขาเขาก็ต้องเล่นได้คนเดียวสิ  คนอื่นไม่มีสิทธิ์!

“คะ คือ”

แคทรีนอ้ำอึ้งในลำคอเสียงสั่นด้วยความกลัว ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าราฟาเอลเป็นมาเฟียที่โหดเหี้ยมแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยเห็นเขาน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน

“ออกไป”

“ตะ แต่ คุณราฟาเอลคะ ”

“ออกไป! ก่อนที่ฉันจะให้ลูกน้องจับเธอโยนออกไป”

ไม่รอให้ชายหนุ่มเอ่ยซ้ำ นางแบบสาวก็รีบหยิบกระเป๋าหรูของตนออกไปทันที ความคิดที่จะจับมาเฟียหนุ่มก่อนหน้านี้ถูกโยนทิ้งไปในพริบตาเมื่อได้เห็นอีกด้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน   ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะเพรียบพร้อมขนาดไหนเธอก็ไม่ขอเสี่ยงตายดีกว่า  คนอย่างเธอจะหาดีกว่านี้ก็ได้ เฮอะ!

หลังจากที่นางแบบสาวกลับไปแล้วร่างสูงก็รีบขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่รีรอทิ้งให้จินมองตามผู้เป็นนายไปด้วยความกังวลเพราะเธอรู้ดีว่าคนที่เจ้านายของตนไปหาไม่ได้อยู่ในห้องอย่างที่เจ้านายคิด และแน่นอนว่าอีกไม่นานคงเกิดพายุขึ้นแน่ๆ

โครม!

เสียงดังจากชั้นสองเรียกให้จินรีบขึ้นไปดูด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย

“นาย! เป็นอะไรรึเปล่าครับ”

จินร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าสภาพภายในห้องนอนเละเทะจนไม่เหลือเค้าเดิม  และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือผู้เป็นนายที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าเรียบไร้อารมณ์ทั้งที่มือแกร่งชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงที่ยังไม่มีทีท่าจะหยุดไหลเลยสักนิด

“อันอยู่ไหน”

แต่แทนที่จะตอบคำถามของคนสนิท ราฟาเอลกลับถามเสียงเย็นจนจินอดกลัวไม่ได้

“เอ่อ คือ”

“ฉันถามว่าเมียฉันอยู่ไหน!”

ผู้เป็นนายใหญ่แห่งเคลย์ตันกรุ๊ปผู้เย็นชาและโหดเหี้ยม บัดนี้กับร้อนรุ่มราวยิ่งกว่าพายุร้ายใดๆเสียอีก

“คะ คือ ผมเห็นคุณอันเดินร้องไห้ออกไปข้างนอกครับ”

เพราะไม่เคนเห็นเจ้านายโมโหร้ายขนาดนี้มาก่อนจึงทำให้ชายหนุ่มร่างบางอดกลัวไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เลือกที่จะตอบความจริงกับผู้เป็นนายไป ไม่ใช่เพียงเพราะความกลัวแต่เพราะจินเริ่มมั่นใจบางอย่างแล้ว บางอย่างที่เจ้านายของเขาอาจจะยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

“แล้วทำไมถึงไม่บอกพี่!”

เป็นที่รู้กันดีในบ้านเคลย์ตันว่าถึงแม้จะเป็นเพียงพ่อบ้านแต่ก็เป็นคนที่ราฟาเอลรักเสมือนน้องชายแท้ๆ เพราะจินเป็นลูกชายของจันทร์ แม่นมที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก ซึ่งชายหนุ่มให้ความเคารพไม่ต่างจากมารดาของตนเลย  ร่างบางของพ่อบ้านคนสนิทไม่ได้เอ่ยตอบอะไรกับเจ้านายอีก พลางคิดว่าครั้งนี้ราฟาเอลคงโกรธมากจริงๆ เพราะสรรพนามที่เปลี่ยนไปในยามที่ร่างสูงใช้เรียกในยามที่เขาทำความผิดอะไร

“เฮ้อ! นายคงตั้งใจช่วยอันสินะ เอาเถอะเดี๋ยวพี่จะกลับมาคิดบัญชีกับเธอทีหลัง”

พูดจบร่างแกร่งก็รีบก้าวออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน ทิ้งให้พ่อบ้านควบตำแหน่งน้องชายมองตามด้วยรอยยิ้มอ่อนที่ไม่อาจบอกอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของได้เลย

“ลีโอ!”

ทันทีที่ลงมายังห้องนั่งเล่นแล้ว เสียงทุ้มเต็มไปด้วยอำนาจก็เรียกหาลูกน้องคนสนิทของตนทันที

“ครับนาย”

ลีโอ เอลโคลัสชายหนุ่มผู้เป็นทั้งบอดีการ์ดคนสนิทและน้องชายร่วมสาบานของราฟาเอลเอ่ยรับผู้เป็นนายอย่างขันแข็งและก็อดแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของคนที่เรียกตนมา

“สั่งคนของเราทั้งหมดให้ตามหาอันให้เจอ คงไปไหนได้ไม่ไกลหรอก อ้อ อย่าทำให้ของเล่นของฉันมีแม้แต่รอยขีดข่วนล่ะ เข้าใจใช่มั้ย ลีโอ”

“ครับนาย”


************

มาแล้วๆ ขอโทษนะคะที่หายไปนาน ขอแก้หน่อยนะ nc จะมีตอนหน้า รึเปล่านั้น ก็ต้องรอดูนะคะ 😅😅 ว่าแต่เฮียราฟแกอาการหนักแปลกๆเนอะ 55+

ขอโทษและขอบคุณรีดๆทุกคนที่คอยให้กำลังใจและรอไรต์เสมอนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว