ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.16

คำค้น : ปืน,the gun

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 625

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2559 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.16
แบบอักษร

 

 

 

ผมหันไปมองหน้าคนที่พูดประโยคนี้อย่างงงๆ สายตาของไรอันยังคงสงบนิ่งไม่มีแววล้อเล่นหรือจริงจัง

ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่ความผิดของคุณซักหน่อย

ผมยิ้มอ่อนๆให้แล้วหันหน้ากลับมา ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกันอีก จนนั่งรถไปซักพักผมก็รู้สึกถึงเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ตึกรามบ้านช่องของเมืองหลวงเริ่มหายไป ข้างทางมีแต่ต้นไม้แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ถามอะไรไรอันก็พูดขึ้นมาก่อน

เราจะไปที่คฤหาสน์ของผม

ไปทำไมครับ

ผมถามแล้วเริ่มเปิดโหมดระวังภัยทันที

ผมแค่อยากเลี้ยงข้าวเพื่อขอโทษเรื่องวันนี้แล้วก็ต้อนรับคุณในฐานะเลขาของผม

สายตาของไรอันยังคงมองตรงไปข้างหน้า ถึงแม้จะได้ยินเจ้าตัวบอกมาอย่างนั้นแต่ผมก็ไม่ได้คลายความระมัดระวังลง บรรยากาศข้างนอกเริ่มมืดครึ้มอาจจะเป็นเพราะตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว

รถหรูแล่นไปเรื่อยๆจนไปหยุดอยู่ที่คฤหาสน์กลางป่า ประตูอัลลอยด์เลื่อนออกอัตโนมัติเผยให้เห็นสวนด้านหน้าที่สวยงาม รถแล่นไปจอดที่หน้าคฤหาสน์ที่ใหญ่โตโอ่อ่า

เมื่อลงจากรถก็มีบรรดาสาวใช้และพ่อบ้านออกมายืนเรียงกัน ไรอันเปิดประตูลงไปก่อนในขณะที่ผมกำลังนั่งอึ้งกับความเว่อวังของที่นี่ เมื่อตั้งสติได้ผมก็รีบลงจากรถแล้วได้ยินเสียงกล่าวต้อนรับไรอันอย่างพร้อมเพรียง

ยินดีต้อนรับค่ะ/ครับ ท่านชาย

ไรอันยังคงทำสีหน้าปกติแล้วพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทายเท่านั้น แล้วหันหน้ามาหาผมที่ยิ่นนิ่งอยู่ข้างหลัง

ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์เพชราภรณ์ ธารา

ใจผมสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินไรอันเรียกชื่อโดยไม่มีคำนำหน้าถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ชื่อจริงๆของผมก็เถอะ

บรรดาสาวใช้พ่อบ้านที่ได้ยินนายตนเองกล่าวต้อนรับผมแบบนั้นก็ค้อมศีรษะให้ผมแล้วกล่าวต้อนรับอีกครั้ง

ยินดีต้อนรับค่ะ/ครับ คุณธารา

เอ่อ ขอบคุณครับ

เมื่อทุกคนเห็นท่าทางเก้ๆกังๆของผมก็แอบขำกันเล็กน้อย แล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตรผมเองก็ยิ้มตอบพวกเขาเหมือนกัน

ไรอันเดินนำเข้าไปข้างในก่อนผมจึงเดินตามไป ผมว่านี่ไม่ใช่คฤหาสน์แล้วล่ะ นี่มันวังชัดๆ ผมมองรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ นี่มันจะต้องรวยขนาดไหนถึงจะมีปัญญาสร้างของแบบนี้ได้ ไรอันเดินไปที่ห้องโถงห้องแรกท่าทางน่าจะเป็นห้องรับแขก มีโซฟาอย่างดีตั้งอยู่

นั่งรอตรงนี้ก่อน ถึงเวลาอาหารเย็นจะมีคนมาเรียก

จากนั้นพี่แกก็เดินลิ่วหายเข้าไปข้างในทิ้งผมที่ยังงงๆกับการที่ได้มาเหยียบบ้านของเจ้านายไว้ข้างหลัง เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็มีแต่ต้องรอเท่านั้น ผมนั่งลงบนโซฟาที่ถูกปักลวดลายอย่างวิจิตร หมอนอิงที่มุมทั้งสี่ด้านมีตุ้มทองห้อยไว้ ผมหยิบหมอนมาหนึ่งอันแล้วพิจารณามัน บ๊ะ นี่มันทองแท้นี่หว่า แถมปักดิ้นทองด้วย ผมรีบวางมันลงทันทีอย่างไม่ต้องคิด นี่ถ้าเกิดมีของหายขึ้นมามันไม่โทษผมเหรอวะ

ผมมองซ้ายมองขวาก็มาสะดุดกับทางเดินที่มืดกว่าทางอื่น จากห้องโถงที่ผมนั่งอยู่จะมีทางแยกออกไปอีกห้าทาง ไรอันเดินไปอีกทางนึง ตอนนี้ในนี้ไม่มีใครอยู่ผมลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในนั้น ตามผนังทางเดินมีรูปวาดต่างๆแขวนไว้ มีทั้งที่น่ากลัวและสวยงาม

ผมเดินมาจนสุดทางมองกลับไปข้างหลังแล้วคงจะไกลไม่น้อยเหมือนกัน เบื้องหน้าผมมีรูปปั้นหนึ่งตั้งอยู่ ที่หลังมีปีกคล้ายเทวดา อยู่ในท่านั่งคุกเข่าก้มหน้า ผมเดินวนสำรวจรอบๆตัวรูปปั้นนี้ เมื่อวนมาข้างหลังผมก็ต้องแปลกใจ ที่หลังของรูปปั้นมีรอยเหมือนถูกกระชากอะไรออกไป ผมเดาเอาว่าน่าจะเป็นปีก แสดงว่ารูปปั้นนี้มีปีกสองคู่งั้นเหรอ

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วยื่นมือไปสัมผัสตรงที่เป็นรอยแผล นี่มันไม่เหมือนจงใจสร้างแต่มีคนทำลายในภายหลัง ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับรูปปั้นนี้ อะไรบางอย่างที่เป็นคำตอบที่ผมกำลังตามหาอยู่

 

ระหว่างที่ผมกำลังคิดหาความเชื่อมโยงกันก็ได้ยินเสียงสาวใช้เรียก ผมจึงรีบเดินออกไปทันที เมื่อไปถึงข้างนอกสาวใช้ที่กำลังเรียกผมอยู่ก็ทำสีหน้าแปลกใจ

อ้าว คุณธาราอยู่ตรงนี้เอง ดิฉันเดินมาเรียกเมื่อกี้ทำไมไม่เห็นมีใคร

คือ...ผมเดินเล่นอยู่แถวนี้แหละครับ เมื่อกี้ผมไปที่...

ผมกำลังจะบอกเธอเรื่องที่ผมเดินไปเจอรูปปั้นนั้นจะได้ถามสิ่งที่สงสัยซะเลย แต่เมื่อผมหันหลังไปทางที่ผมเพิ่งจะเดินออกมาก็ต้องตกใจเมื่อสิ่งที่เห็นมีแค่ผนังห้องที่สวยงามเท่านั้น แล้วทางเดินมืดๆเมื่อกี้หายไปไหน ผมลองนับทางเดินที่เห็นก็นับได้แค่สี่ทางแล้วทางที่ห้าล่ะ?

เอ่อ คุณธาราเป็นอะไรรึเปล่าคะ

สาวใช้คงเห็นท่าทีแปลกๆของผมถึงได้ถามขึ้นมา ผมมองหน้าเธอก่อนจะตัดสินใจถาม

ทางที่แยกไปแต่ละทางนี่ไปไหนบ้างเหรอครับ

เธอทำหน้างงนิดหน่อยที่จู่ๆผมก็ถามแบบนั้นแต่เธอก็ตอบกลับมา

อ๋อ ทางตรงนี้เป็นทางไปห้องส่วนตัวของท่านชายค่ะ ทางซ้ายมือเป็นทางไปสวน ทางขวาเป็นทางไปห้องรับรองแขก ส่วนที่เยื้องติดกันเป็นทางไปห้องรับประทานอาหารค่ะ

แล้วทางที่เหลือล่ะ

ไม่มีนี่คะ มีแค่สี่ทางเท่านั้นค่ะ

ผมหันหลังกลับไปมองที่ผนังด้านหลังอีกครั้งด้วยสายตาครุ่นคิด เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ตอนนี้คุณธารารีบไปที่ห้องรับประทานอาหารเถอะค่ะ ท่านชายรออยู่

ผมพยักหน้ารับแล้วเดินตามเธอไปโดยที่สายตายังคงหันไปมองผนังห้องตรงนั้นเป็นระยะ หรือกูถูกผีหลอกวะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น