ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2559 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 3
แบบอักษร

6:15.

“พี่โซ่~ ตื่นได้แล้ว พี่ต้องไปส่งเซนที่โรงเรียนนะ” แรงเขย่าที่แขนทำให้ผมพลิกตัวหนีเอาผ้าห่มขึ้นคลุมโปง

“อืม ขออีกห้านาทีนะเซน” ว่าแล้วก็เตรียมนอนต่อ

“ไม่ได้! ลุกเลย”

“โอเคๆ ลุกก็ลุก” ผมพูด เอาผ้าห่มที่คลุมอยู่ออกแล้วลุกขึ้นนั่ง หันไปเห็นร่างเล็กอยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อย

“ไปอาบน้ำฮะ” เซนพูดจบก็ลงจากเตียงเดินออกจากห้องไป ผมเกาหัวแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยภายในครึ่งชั่วโมง ออกมาจากห้องก็เห็นเซนสะพายกระเป๋านักเรียนรออยู่

“ป่ะ พี่เสร็จแล้ว” เมื่อน้องใส่รองเท้าแล้วก็พากันลงไปขึ้นรถแต่พอขับออกมาแถวป้ายรถเมล์หน้าคอนโดก็เห็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่งนั่งอยู่ข้างถนน สภาพดูมอมแมม เสื้อผ้าขาดบ้างบางจุด

ผมมองได้แปปนึงก็ต้องหันมาสนใจถนนต่อและดูเหมือนว่าเซนก็มองเห็นเหมือนกัน

“น่าสงสารนะฮะ”

“ใช่” ผมพยักหน้า ขับรถต่ออีกประมาณสี่สิบห้านาทีก็ถึงโรงเรียนแห่งหนึ่ง

“ตอนเย็นเลิกกี่โมงพี่จะได้มารับ”

“ไม่ต้องก็ได้ฮะ เซนกลับเองได้”

“มีคีย์การ์ดเหรอ ตกลงเลิกกี่โมง” ผมทำหน้าดุใส่

“เอ่อ สี่โมงเย็นฮะ งั้นเซนไปเรียนก่อนนะฮะ สวัสดีฮะ” พูดเร็วๆจบก็ลงจากรถไป อ่าา เดี๋ยวนี้เลิกเงียบแล้วแฮะ เมื่อร่างเล็กเดินลับสายตาไปผมก็ออกรถเพื่อจะไปดูงานที่ร้านบ้างรอเวลาสามโมงแล้วค่อยออกมารับ

   เมื่อทำงานมาได้พักใหญ่ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือซึ่งเป็นเวลาเกือบสามโมง เร็วชะมัด

“พี่แวว ผมไปแล้วนะครับถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมาได้ตลอดนะครับ” ผมหันไปบอกพี่แววที่เป็นผู้ดูแลร้านสาขาหลัก

“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับแล้วหันไปจัดการงานต่อ ผมเดินออกมาเห็นฝนโปรยปรายลงมาจึงรีบขับรถไปรับเซน มาถึงโรงเรียนก็เลิกพอดี เห็นร่างเล็กวิ่งฝ่าสายฝนขึ้นมาบนรถ

“ผ้าขนหนูอยู่เบาะหลังหยิบมาเช็ดหัวเดี๋ยวไม่สบาย”

“ฮะ สวัสดีฮะพี่โซ่” ผมพยักหน้ารับแต่ตาก็จ้องที่ถนน ฝนตกลงมาอย่างหนักทำให้การจราจรติดขัดยิ่งขึ้นกว่าจะถึงหน้าคอนโดก็ใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมง

“พี่โซ่นั่นผู้ชายคนเมื่อเช้านี่” เสียงเซนฟังดูตื่นๆ ผมที่หันไปมองตามก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายคนนั้นนั่งอยู่ในป้ายรถเมล์แต่หลังคาที่ไม่ได้กว้างมากนักทำให้เหมือนไม่มีอะไรคลุมอยู่

เขาไปเปียกหมดทั้งตัว ร่างกายสั่นเทาเพราะความหนาวที่ได้รับ ผมรีบจอดรถข้างทาง

“รอพี่อยู่บนรถนะเซนเดี๋ยวพี่มา” ผมเอื้อมมือไปหยิบร่มกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ กางร่มแล้ววิ่งลงจากรถตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น เอาร่มกางให้เขา

“เฮ้! เป็นไรมากมั้ยคุณ” ผมเอื้อมมือไปจับที่แขนหวังจะเขย่าแต่ก็ตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมา

“ตัวร้อนหนิ เดี๋ยวผมพาไปโรงบาลนะคุณ”

“มะ ไม่” เสียงแผ่วๆดังขึ้น ผมไม่สนใจเอาผ้าขนหนูคลุมตัวเขาไว้ เอาแขนหนักๆนั่นพาดมาที่บ่าแล้วออกแรงช่วยพยุงตัวขึ้น

ไม่ ป่ะ ไปโรงพยาบาล” เสียงทุ้มแหบๆนั่นพูดดังกว่าเดิม

“ทำไมล่ะคุณไม่สบายนะ” โอ๊ยย ตัวโคตรหนักเลย ผมคิดพยายามเดินให้ไปถึงรถเร็วๆ

“ผมไม่ชอบ” เก็ทเลย

“โอเค ไม่ไปก็ไม่ไป” ผมเปิดประตูรถด้านหลังจัดท่าให้เขานอนดีๆ ร่มไม่ค่อยได้ช่วยอะไรมากนักเพราะเสื้อผ้าผมชื้นจากการโดนละอองฝน

“ลุงสนครับมาช่วยผมหน่อย” ผมขับรถไปจอดที่เก็บข้างคอนโดแล้วตะโกนเรียกยามที่รู้จักกันดีให้มาช่วยพยุงคนป่วยเพราะผมคนเดียวคงไม่ไหว ลุงสนรีบวิ่งมาทางนี้

“มีอะไรเหรอครับคุณโซ่” แกถาม ผมเปิดประตูรถชี้ไปยังคนที่นอนอยู่

“ช่วยผมพยุงขึ้นไปที่ห้องหน่อยครับ”

“พี่จะให้เขาไปนอนที่ห้องเหรอ” เซนที่ยืนมองอยู่ถามขึ้น

“อื้ม เขาไม่ยอมไปโรงบาลน่ะก็เลยต้องพาไปพักที่ห้องก่อน” ผมตอบพลางช่วยลุงสนประคองเขาลงจากรถ

“ไว้ใจได้เหรอครับ” ลุงสนถามขึ้นคงเพราะเป็นห่วงผม

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” ผมยิ้มแล้วหันไปล็อครถ ช่วยกันประคองมาเรื่อยๆจนถึงห้อง

“ขอบคุณมากนะครับลุงสน ไม่ได้ลุงช่วยผมคงแย่”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ลุงไปก่อนนะครับ” ลุงสนพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ผมหันไปมองคนที่นอนอยู่เตียง ดีนะคอนโดผมสามห้องนอนพอดี

“เซนไปอาบน้ำนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนะ” ผมเดินออกมาจากห้องก็เจอเซนยืนอยู่เลยไล่ให้ไปอาบน้ำ

“ฮะ” ร่างเล็กตอบรับแล้วเดินเข้าห้องไป ผมจึงไปหยิบกะละมังมารองน้ำกับผ้าขนหนูอีกผืนนึงเข้ามาในห้องที่มีคนป่วนนอนอยู่เอากะละมังกับผ้าวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง จัดการนั่งลงข้างเตียงเอื้อมมือไปจะถอดชุดที่เปียกนั่นออก

“เฮ้ย!!!

 

 

 

 

ควรปรับปรุงตรงไหนมั้ย T_T

ความคิดเห็น