ตรวนรักกักขังหัวใจ NC25+
ตรวนรักกักขังหัวใจ 1 < โรแวน
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตรวนรักกักขังหัวใจ 1 < โรแวน

ตรวนรักกักขังหัวใจ 1

 

ประเทศอิตาลี

 

“ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันครับ”

 

“ครับ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบก่อนจะยื่นมือไปจับมือใหญ่ของหุ้นส่วนทางธุรกิจที่ยื่นมือมาตรงหน้า หลังจากเขาเซ็นสัญญาร่วมลงทุนเพื่อรอกอบโกยผลกำไรในอนาคต

 

มีข้อเสนอมากมายถูกยื่นมาให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน ใครก็หวังอยากได้เงินลงทุนจากเขา เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าคนอย่าง โรแวน ชาร์ล มอลเซโร ไม่มีอะไรที่อยากทำแล้วทำไม่ได้ เขามีสายตาที่เฉียบขาด มองการก้าวไกล สิ่งที่ทำมีแค่คำว่าสำเร็จเท่านั้น แบบนั้นเม็ดเงินมหาศาลจากการทำธุรกิจร่วมกับเขาจึงหลั่งไหลเข้ากระเป๋าไม่ขาดสาย เช่นเดียวกันเมื่อเขาต้องจ่าย สิ่งที่ได้กลับมาจะต้องคุ้มค่าที่สุด

 

"นายครับ”

 

ดวงตาคมนัยน์ตาสีฟ้าปรายตามองแม็กซ์ มือขวาคนสนิทที่คอยจัดการทุกเรื่องให้เดินมาหยุดยืนด้านข้าง แม็กซ์โค้งศีรษะให้เจ้านายหนุ่มเล็กน้อยก่อนจะรายงาน

 

“ด้านหน้ามีนักข่าวเต็มเลยครับ แต่ผมให้คนกันเอาไว้แล้ว"

 

คำพูดของลูกน้องทำให้ร่างสูงรู้สึกหงุดหงิดจนต้องตวัดสายตาไปมองหุ้นส่วนแล้วพูดเสียงขุ่น

 

“ผมเคยบอกแล้วไงว่าไม่ชอบความวุ่นวาย”

 

“ขอโทษด้วยครับคุณโรแวน อาจจะมีการสื่อสารกันผิดพลาด ครั้งหน้าผมจะระวังให้มากขึ้นครับ” เขาละล่ำละลักออกไปเมื่อโรแวนเริ่มไม่พอใจ แม้จะรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ชอบเป็นข่าว หลีกเลี่ยงที่จะเจอผู้คนและเป็นข้อตกลงที่คุยกันตั้งแต่ต้นว่าการทำสัญญาจะเป็นไปอย่างเงียบที่สุด แต่เขาก็เลือกเสี่ยงที่จะให้นักข่าวมา แค่มีรูปโรแวนแพร่ออกไปเพียงรูปเดียว ทุกคนก็จะเข้าใจไปว่าเขามีโรแวนคอยหนุนหลัง อำนาจของโรแวนจะทำให้เขาได้ทุกอย่างมาง่ายขึ้น

 

“ต้องไม่มีครั้งหน้า!” น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำให้หุ้นส่วนเสียวสันหลังวาบ รังสีความน่ากลัวแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ทำอะไร ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสิ่งมีชีวิตภายในห้องยื่นกลั้นหายใจไม่ให้มีเสียงดังเล็ดลอดออกไปให้โรแวนต้องหงุดหงิดเพิ่ม และก้มหน้าหลีกเลี่ยงการสบสายตาเกินจะคาดเดา

 

"คะ…ครับ ผมจะไม่ให้เกิดขึ้นอีกครับ" หุ้นส่วนหนุ่มพยายามพูดไม่ให้เสียงสั่นเมื่อเริ่มกลัว การทำให้ชายตรงหน้าขุ่นเคืองใจไม่ใช่เรื่องดีกับตัวเอง จากที่เคยเป็นมิตรอาจจะกลายเป็นศัตรูเพียงชั่วพริบตา ไม่มีใครอยากเป็นศัตรูกับโรแวน เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการเอาตัวเองไปตาย

 

"เราต้องออกไปทางประตูด้านข้าง ผมให้รถมารอรับแล้ว"

 

สองขาเรียวยาวก้าวนำหน้าออกจากห้อง บอดี้การ์ดหลายสิบชีวิตตามติดทุกฝีก้าว เขาเปลี่ยนเส้นทางที่ใช้เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอนักข่าว

 

“นั่นคุณโรแวนไม่ใช่เหรอ มาที่นี่ได้ยังไง”

 

ความแตกตื่นเกิดขึ้นเมื่อโรแวนเดินผ่านแผนกที่มีพนักงานนั่งทำงานเป็นจำนวนมาก น้อยคนนักที่จะเห็นเขาปรากฎตัวในที่ต่างๆ มีเพียงรูปถ่ายไม่กี่รูปในโซเชียลที่เก็บภาพของโรแวนได้ ทุกรูปก็เห็นเพียงแค่เสี้ยวหน้า แต่หญิงสาวที่คลั่งไคล้หลงไหลในความหล่อเหลาของชายหนุ่มจำเขาได้เพียงแค่เห็นครั้งแรก

 

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้คนสนใจในตัวเขามาก คือเขาเป็นผู้สืบทอดของตระกูลทรงอิทธิพลรวยติดอันดับต้นๆของโลก จึงไม่มีใครในประเทศไม่รู้จัก โรแวน ชาร์ล มอลเซโร

 

ฝีเท้าหนาหยุดชะงัก การหยุดโดยไม่มีสาเหตุของเจ้านายทำให้บอดี้การ์ดต้องหยุดเดินตามแล้วหันไปมองหน้ากันอย่างกลัวใจโรแวน เพราะไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งนั่นเขาคิดจะทำอะไร หัวใจของคนที่ยืนมองโรแวนอยู่ตลอดเวลาเต้นด้วยความลุ้นระทึกในตอนที่ดวงตาคมตวัดมองพนักงานสาวคนหนึ่ง ทุกสายตาจึงหันไปมองตามเห็นว่าเธอคนนั้นกำลังแอบถ่ายรูปเขา เธอรีบลดโทรศัพท์มือถือลงแล้วก้มหน้างุบเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ทำคือผิดมหันต์

 

"ถ้ารูปฉันหลุดออกไปโดยฝีมือใครก็เก็บมันซะ" ชายหนุ่มพูดกับมือขวาคนสนิททั้งที่ยังมองหน้าหญิงสาวใบหน้าซีดเผือก มือสั่นเทารีบกดลบรูปด้วยความหวาดกลัว

 

"ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ"

 

แม็กซ์หันไปมองหญิงสาวเม่ื่อโรแวนเดินออกไปพร้อมกับลูกน้อง น้ำเสียงคุกรุ่นของโรแวนทำให้เขารู้ว่าเจ้านายเริ่มจะหมดความอดทนกับทุกสิ่ง เขาแบมือไปตรงหน้าเธอ หญิงสาวยอมยื่นโทรศัพท์ให้โดยดี เขาไม่ลืมที่จะเซ็นเช็คค่าโทรศัพท์ให้ แล้วทิ้งคำพูดเอาไว้

 

“อย่าหาเรื่องตายอีก”

 

เธอคนนั้นทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรงเมื่อผ่านนาทีเฉียดตายมาได้ ก่อนจะก้มหน้ามองเช็คในมือ แล้วต้องตกใจเมื่อเห็นว่าจำนวนตัวเลขที่ได้รับสามารถซื้อโทรศัพท์ยี่ห้อดังได้อีกเป็นสิบเครื่อง

 

"วันนี้มีสายจากอังกฤษโทรมาครับ” แม็กซ์เอ่ยรายงานเจ้านายที่นั่งอยู่ด้านหลังคนขับ ส่วนตัวเขานั่งอยู่ด้านข้างคนขับ ขณะนั่งรถออกมาได้สักพัก

 

“ใคร” เขาถามเสียงเรียบ ทั้งที่ดวงตายังทอดมองออกไปนอกประตูรถอย่างไร้ทิศทาง

 

“เหมือนเดิมครับ คุณเมสัน วอร์เนอร์ สัปดาห์นี้โทรมาสามครั้งแล้วนะครับ เขาบอกว่าอยากคุยกับนาย”

 

“คงจะร้อนใจน่าดู” โรแวนกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินชื่อของเพื่อนพ่อที่เป็นชาวอังกฤษ เขาเคยเจอเมสันแค่ครั้งเดียวตอนที่พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่ เมสันจะโทรหาเขาในช่วงเวลาเดิมของทุกปี ด้วยธุระที่เขารู้ดีว่าเรื่องอะไร และเขาไม่เคยใส่ใจจึงให้มือขวาเป็นคนจัดการ

 

“นายจะให้ผมติดต่อกลับไปให้ไหมครับ หรือจะให้ผมจัดการให้เหมือนเดิม” แม็กซ์มองเจ้านายผ่านกระจกหน้าคนขับ แววตาของโรแวนเรียบเฉย ริมฝีปากปิดสนิทเขาจึงละสายตา ทำหน้าที่ขับรถต่อไปเรื่อยๆจนกว่าเจ้านายจะบอกจุดหมาย

 

ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นกำลังใช้ความคิด ไม่นานก็ตระหนักได้ว่าเขาปล่อยเรื่องนี้ไว้นานเกินไป…

 

“เตรียมเครื่องบินให้พร้อม”

 

“นายจะไปไหนครับ”

 

“อังกฤษ”

 

 

🔗🔗🔗🔗🔗🔗🔗🔗🔗🔗

คิดถึงกันมั้ยค้าาา5555555555555555

ความยากและความท้าทายของเรื่องนี้คือชื่อตัวละครค่ะ5555555555555 ใช้เวลาสี่วันเพื่อคิดชื่อนามสกุล ปกติชอบตั้งชื่อสั้นๆ พออยู่เมืองนอกมีชื่อกลางอี๊ก ตอนนี้มึนชื่อมากค่ะ😂 ยังเหลือตัวละครอีกเยอะเลย จิป็นลม🤣

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น