My Kitten Is Crazy

Ep 3

.

.

.

อีเหี้ย ! มึงทำอะไรวะ

เสียงสบท ดังสนั่น ลาดจอดรถ ของบริษัทสิ่งทอที่ใหญ่สุดในเอเชีย ตอนเช้าวันจันทร์

หัวน้ำปลา น้ำปลา น้ำหมักไข่เน่า และน้ำปลาร้าดิบ

ที่ถูกบรรจุ อยู่ ในถังพลาสติก พอที่ เก็ดถวา จะถือไหว

สาดเข้าไปทันที

ที่ ขอบตะวัน เปิดประตู รถออกมา

โครม ...... ไม่ทันที่จะก้าวขา ลงจากรถ แค่เปิดประตู ออกเท่านั้น

มวลน้ำ สีดำ ที่ผสมปนเป ไปด้วยหลากหลายกลิ่น สาดเข้าไปในรถของ ขอบตะวันทันที

เสียงสบท ดังขึ้น อีกรอบ ที่กลิ่นเหล่านั้น เริ่มโชยเข้าจมูก

เก็ดถวา เบ้ ปาก

เธอตั้งใจ !

ที่จะสาด น้ำสารพัดกลิ่น ให้ติดเข้าไปในรถของขอบตะวัน

ร้อยคาร์แคร์ !

ก็ไม่มีวันลบกลิ่นน้ำปลา ออกจาก รถได้แน่นอน !

ขอบตะวันตาถลน รถใหม่ป้ายแดง ที่เพิ่งถอยออกมา เมื่อเดือนที่แล้ว คลุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าๆ

ขอบตะวัน ต้องสบทขึ้นมาอีกทันที ที่ถลาออกมาจากรถ

เชิ้ตขาว ที่เปื้อนไปด้วยน้ำเน่ากลิ่นแรง ไหลลงมาเป็นทางพร้อมกับ หนอนตัวเล็กๆ ที่กำลังไต่คลานยั้วเยี้ย เต็มเสื้อไปหมด .......

เสียงตะโกน ดังลั่นนั่น ลาดจอดรถ ด้วยความโกรธสุดขีด

พร้อมกับปรี่ เข้า ไปหา เก็ดถวา

มือใหญ่ จับเข้าไปตรงคอ ระหงส์ทันที

เก็ดถวา ดิ้นจนสุดแรง แต่เหมือนยิ่งดิ้น ขอบตะวัน ยิ่งบีบคอเธอแรงขึ้น แรงขึ้น จนตอนนี้ เกือบจะหายใจไม่ออก

ปั๊ก !

เสียงหอบลมหายใจ ของเก็ดถวา ดังถี่ เพราะ เกือบจะขาดอากาศหายใจ แต่ตอนนี้ คนที่ทำให้เธอ เกือบจะหายใจไม่ออก ล้มลงไปกอง เกลือกกลิ้งอยู่ที่พื้นของลาดจอดรถ

ก่อนที่ ข้อมือของ ขอบตะวัน จะบีบ จนเธอจะหมดลมหายใจ สติของเก็ดถวา ก็สั่งการ ให้เตะ เข้าไปที่ใจกลางกล่องดวงใจของ ขอบตะวันอย่างแรง

และทันทีที่ทรุดลงไปกองกับพื้น

รองเท้าบูธส้นหนา ก็กระทืบ เข้าไปที่หน้า ของ ขอบตะวันทันที

เลือดไหลทะลักออกมาจากปาก

และ ไม่จบแค่นั้น

บูธแบรนด์ Prada ยังคงบี้ เหยียบ อยู่ที่หน้า ของขอบตะวัน !

ขอบตะวัน ตาถลน จ้องเขม็งไปที่หน้าของเก็ดถวา ด้วยแววตาโกรธจัด.... ถ้าไม่จุก จน เรี่ยวแรงไม่มี ก็อย่าหวัง ว่าร่างบางๆ จะทำอะไรเขาได้

ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด

เสียงนกหวีด ของ รปภ ดังสนั่น ลาดจอดรถ

แล้วรีบวิ่ง มาที่เกิดเหตุทันที ....

เสียงเกือบฟังไม่ได้ศัพท์ ดังอู้อี้ ออกมาจาก ปากที่เต็มไปด้วยเลือด

"ปล่อยครับ ปล่อยนะครับ "

.

.

.

"ท้อง ! "

เสียงดังลั่นบ้านห้องแถว ในเยาวราช ดังขึ้นจากปากหญิงชราเชื้อสายจีน

หญิงชราเชื้อสายจีน ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ลายมังกร ฝังมุก ที่ตอนนี้ กำลัง ใช้พัดจีน ชี้หน้าลูกชายคนโต ปากสั่นระริก ด้วยแรงโมโห

เงียบ .... ไม่มีคำอธิบาย ออกมาจากปาก ของ ชายวัยกลางคน รูปร่างอวบ ที่นั่งคอตกอยู่ตรงหน้าของหญิงชรา

เสียงถอนหายใจ ยาวเหยียด ดังออกมาจากหญิงชราเชื้อสายจีน ... แววตา เต็มไปด้วยความกังวล และ .. กำลังสงสารใครบางคนจับหัวใจ

"เตี่ย... ลื้อไปทำงาน ลื้ออยู่กับอาม่านะ "

"ลื้อไม่ต้องร้อง.... อาคิตตี้ เตี่ยลื้อรักลื้อคนเดียว อีสัญญาไวัแล้ว ว่าอีจะไม่มีลูกใหม่"

"อี จะมีลื้อเป็นลูกคนเดียว.... ไม่ต้องร้อง...ลื้อย้ายมาอยู่กับอาม่า ไม่มีใครจะมาตีลื้อได้อีกนะ "

"ส่วนอี ผู้หญิงคนนั้น อาม่า ก็ให้เตี่ยลื้อไล่มันไปแล้ว ต่อไปนี้ จะไม่มีใครหน้าไหน ตีลื้อได้อีกแล้วนะอาคิตตี้ "

คำพูดเมื่อ 10 กว่าที่แล้ว ย้อนกลับเข้ามาในหัวของหญิงชรา

ภาพวันนั้น...

ยังคงทำได้ติดตา....

สภาพหลานสาววัย 7 ขวบ

ที่ถูกแม่เลี้ยงตี จน ขาเล็กๆ ยับเป็นริ้วแดงเถือกไปทั้งขา

แค่เพียงเพราะว่า

เก็ดถวา แอบเก็บแมวจร มาเลี้ยง แล้วมันดันเผลอ ไปฉี่รดเสื้อผ้าสวยๆของแม่เลี้ยงคนสวย

แค่เท่านั้น..... เท่านั้นเอง

แม่เลี้ยงใจร้าย .... โยนแมวตัวน้อย ของเธอ ออกจากบ้านทันที

แล้วคว้า ตัวเด็กสาววัย 7 ขวบ ฟาดด้วยไม้เรียวจนยับ

เสียงร้องไห้ดัง ระงม

คิดถึงเตี่ย สุดหัวใจ

แต่ก็นั้น......

เสี่ยวิบูลย์ แทบจะอยู่ไม่ติดบ้าน ด้วยช่วงที่กิจการของบริษัท กำลังรุ่งเรืองจนถึงขีดสุด

ไม่เคยเฉลียวใจอะไรทั้งนั้น

ว่าผู้หญิงที่เอาเข้ามาอยู่ด้วยในบ้าน จะโหดร้ายกับลูกสาวตัวน้อยได้ขนาดนั้น

หวังไว้อย่างเดียว ว่าจะหาเงินเก็บไว้ ให้เก็ดถวา ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เด็กน้อยวัย 7 ขวบ สะอึกสะอื้น ร้องไห้จนตัวโยน

ทั้งสงสารแมวน้อยตัวนั้น ทั้งเจ็บระบม ไปทั้งตัว และ คิดถึงเตี่ยที่สุด

เธอมีแค่เตี่ยคนเดียว

ส่วนแม่บังเกิดเกล้า นั้น

เสียด้วยอุบัติเหตุ ตั้งแต่ เก็ดถวา อายุได้ เพียง 3 เดือน

พอเรื่องแดง อาม่า ก็มารับเก็ดถวา

พอเรื่องซา

เสี่ยวิบูลย์ ก็มารับลูกสาวกลับ พร้อมทั้งหาแม่เลี้ยงคนใหม่ วนเวียนมาเข้ามาอยู่ในบ้าน

วนเวียนซ้ำกันแบบนี้ จน เก็ดถวา อายุ 12

และจนเรื่องราวใหญ่โตบางอย่างเกิดขึ้น

จนถึงขั้น.....

เก็ดถวาไม่เรียกเสี่ยวิบูลย์ ว่า เตี่ย เปลี่ยนนามสกุล และ ไม่กลับ ไปอยู่บ้านอีกเลย

เสี่ยงสั่นระริก และ แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล มองตรงไปที่หญิงชรา

.

.

.

"ตกลงว่า คุณจะไม่แจ้งความใช่มั้ย คะ คุณขอบตะวัน"

เสียงเย็นๆ ของบัวหลวง ดังขึ้น จ้องไปที่หน้า

ที่เต็มไปด้วยร่องรอย รองเท้าของเก็ดถวา

ปากของขอบตะวันฉีกจนต้องเย็บ

เสียงตะกุตะกะ ดังขึ้นเบาๆ เพราะขยับปากไม่ถนัด

เสียงดุ จากปากของบัวหลวงดังขึ้น เธอปรายตาไปมอง นักศึกษาฝึกงาน แล้วมองกลับไปที่ ขอบตะวัน พนักงานของบริษัท ที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทกันไปเมื่อเช้า

เสียงที่ใกล้จะหมดความอดทนของบัวหลวงดังขึ้นอีกครั้ง

ขอบตะวันพูดจบ ก็ยักคิ้วข้างเดียวส่งไปให้ เด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม

รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นทันที

เก็ดถวาได้แค่กำมือแน่น จนเล็บจะจิกเข้าไปในเนื้อ

เสียงสูงปรี๊ด ของบัวหลวง ดังขึ้น

เสียงของบัวหลวงอ่อนลง เพราะ น้ำตาของเก็ดถวา กำลังไหล

ทำไมไม่เคยมีใครเชื่อ ทำไม ในโลกนี้ ไม่มีใครเชื่อเธอเลย

ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนโดน กระทำ

แต่ต้องมารับโทษ คนเดียวแบบนี้อีกแล้ว......

"อีเด็กเวรนี้ มันขัดขาหนูค่ะ เสี่ย มันทำให้หนูแท้ง "

" เพี๊ยะ "

เสียงฝ่ามือใหญ่ๆ ของเสี่ยวิบูลย์ ที่ตบเข้าอย่างจัง

ยังอยู่ในความทรงจำของเก็ดถวาไม่เคยลืม

น้ำตาหยดลงเป็นสาย แต่ไร้เสียงสะอื้น

เสียงเรียบ บอก พนักงาน ที่นั่งอมยิ้มกวน ไปที่ เก็ดถวา

ขอบตะวันลุกขึ้น แล้วแสยะ ยิ้ม เหยียด กลับไปให้เก็ดถวา

" อีกระหรี่ "

ปากขยับแต่ไร้เสียง

พูดใส่หน้าของเด็กสาว ก่อนออกไปจากห้องของบัวหลวง

เสียงดังขึ้นอีกรอบเมื่อเห็นว่า เด็กสาวตรงหน้า จะรีบลุกตาม พนักงานชายออกไป

บัวหลวง ส่งยิ้มอ่อนไปให้เด็กสาว ที่ตอนนี้กำลังปาดน้ำตาออกจากหน้า

.

.

.

" ไปเก็บของ "

เสียงเรียบของเข็มชวาดังขึ้น โดยที่เขายังคงก้มหน้าเซ็นเอกสารบางอย่าง

เสียงสั่น พร้อม น้ำตาที่ร่วงพรูลงอีกรอบ ขอแค่สักคนได้มั้ย สักคนที่เชื่อเธอ

ขอแค่สักคนจริงๆ ......

.

.

.

"มึงเป็นอะไรวะ กูเห็นแม่งอ้วก ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว "

เสียงหงุดหงิด รำคาญแฟนสาว ของ ขอบตะวันดังขึ้น เขา เพิ่งกินยาแก้ปวดเข้าไป และตอนนี้ ง่วง ถึง ง่วงที่สุด

.

.

.

"จะร้องไห้ทำไม.... คนเก่ง "

เสียงเย็นๆ ของเข็มชวา ดังขึ้น อยู่ข้างหน้าของเก็ดถวา

.

TBC

My Kitten Is Crazy !

❤