ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

01::เริ่มแรก

01:เริ่มแรก

#

 

 

 


         ไม่รู้จะเริ่มเรื่องยังไงน่ะครับ ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนแล้วกันครับ. ผมเนี้ยชื่อเอิร์ธ ตอนนี้ก็เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามละครับ 

 

           คุณเคยคิดป่ะว่าตั้งแต่เข้าโรงเรียนมาเราชอบใครไปกี่คนแล้ว. รุ่นพี่  เพื่อ. หรือรุ่นน้อง. สำหรับผมถ้ามาไล่ๆดูแล้วรวมกันก็9คนได้   

 

           ผมเคยมีแฟนคนหนึ่งครับช่วงอยู่ป.6.  5555. แฟนที่ว่าก็เดินจับมือกินไอติมถ้วยเดียวกันแบบนั้นเหอะ

 

     แต่นั้นไม่ใช่เรื่องจะมาบอกวันนี้ครับ. คือเรื่องที่ผมจะเล่าเกิดขึ้นตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนหน้านี้.....

 

ย้อนไปเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว....

 

 

"ไอ่เอิร์ธ. ได้ยินข่าวว่าแนนตามตื้อจะกลับมาคบกับมึงหรอว่ะ??". เสียงถามกวนๆของไอ้เพื่อนปากหมาของผมดังมาพร้อมแรงรัดแน่นที่คอ. เฮ้อ ผมเกลียดที่จะพูดถึงเรื่องนี้เป็นที่สุดเลยว่ะ

 

     ผมเลือกที่จะเงียบแล้วก้มหน้าตักข้าวเข้าปากโดยไม่แยแสไอ้ ฟรอซที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผม

 

"เห้ยไอ้เหี้ย  แดกอย่างกะกลัวจะได้พูดงั้นเหอะ" ไอ้ฟรอซพูดขึ้นพร้อมกับดึงช้อนออกจากปากผมเมื่อเห็นผมยักเข้าจนแก้มแทบย่น

 

    ผมเงยหน้ามองมันนิดหน่อยก่อนจะยื่นมือไปดึงช้อนกับมันแล้วยกจานข้าวเดินหนีออกมานั่งอีกโต๊ะ

 

"พี่นั่งด้วยนะ" ผมบอกตามมารยาทเดี๋ยวเด็กแม่งร้อง. ผมนั่งลงข้างๆไอ้เด็กผู้ชาย. ส่วนน้องๆที่เหลือก็ยิ้มๆให้กับผม. ก็นะเด็ก ป.2-3 ก็ยังหลงเสน่ห์คนหล่อๆแบบผม

 

    ผมมองหน้าร่างเล็กที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ  มันเอาแต่ก้มหน้างุนแถมยังไม่ได้กินข้าวอยู่ด้วย ผมเลยมองหน้าไม่ค่อยชัด

 

"นี่ไม่หิวข้าวหรอ?" ผมสกิดไหล่เล็กที่สั่นไหวอยู่  แต่มันก็ไม่ตอบกลับแต่อย่างใดหน้ายังไม่เงยขึ้นมามองเลยเหอะ

 

    ผมเลิกที่จะใส่ใจแล้วตักข้าวกินต่อจน เพื่อนของไอ้ตัวเล็กที่นั่งข้างๆเริ่มเดินไปทีละคนสองคนโดยไม่ได้สนใจไอ้นี่เลย. ผมเริ่มจะตะงิดๆใจแล้วเหอะ นี่กูนั่งอยู่กับวิญญาณป่ะเนี้ย

 

   ทำไมเหมือนไม่มีใครเห็นมันเลยอ่ะ.  กลัววววว~  

 

"นี่ เราชื่อไรอ่ะ"ผมถามขึ้นทั้งๆที่ข้าวก็ยังเต็มปากอยู่  มันก็นั่งเงียบเช่นเคย

 

"เป็นผีป่ะเนี้ย นั่งเงียบงี้กูสยองนะเว้ย"  ผมพูดขึ้นลอยๆก่อนจะดื่มน้ำตามเป็นอันเสร็จเรียบร้อย. 

 

    แล้วเดินเอาจานไปไว้

 

    ระหว่างเดินออกจากโรงอาหารผมก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กที่นั่งอยู่ที่เดิมเพิ่มเติมคือร้องไห้  สรุปมันเป็นคนหรือผีว่ะเนี้ย. ผู้คนรอบๆก็เริ่มจะทะยอยออกกันหมดแล้วผมเลยเลือกที่จะเดินกลับไปหาเจ้าตัว

 

"นี่ไม่ไปเข้าเรียนหรือไง?" ผมยืนสะพายกระเป๋าเป้ข้างเดียวถามออกไปน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย

 

    คราวนี้มันหันขึ้นมามองหน้าผม. ใบหน้าใสที่เปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำเพนาะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆจ้องหน้าผมก่อนจะ..

 

"ฮึก. ฮื่อ....ผะ. ผม. หิวข้าว...ฮึก!". ร่างเล็กพูดเสียงตะกุกตะกัก สองมือพยายามเช็ดน้ำตาที่หลั่งมาเป็นสาย. 

 

"อ้าว. นี่ก็โรงอาหารทำไมไม่ไปซื้อกินล่ะ" ผมเอ่ยถามอย่างงงๆ ก็ใช่มั้ยล่ะ. ก่อนหน้านั้นผมก็ถามมันแล้วว่าไม่กินข้าวหนอมันก็ไม่ตอบ 

 

    ระ. หรือว่ามันจะมาขอส่วนบุญ.  

ผมว่าผมดูคนอวดผีมากไปแน่ๆเหอะ

 

"นะ..น้ำขิง. เอาเงิน...ผะ. ผมไป. ฮึก! " ผมมองหน้ามันอย่างชั่งใจก่อนจะเดินออกไป ซื้อข้าวให้มันแหละครับ. 

 

   มาคิดๆดูผมจะทำให้มันทำไมกัน. จะมาห่วงมาใส่ใจไอ้เด็กนี่ทำไมก็ไม่รู้  เฮ้อ. งง กะตัวเอง

 

.......

 

  ผมเดินกลับมาพร้อมกับจานข้าวผัดกุ้ง  

 

"ฮึก. ฮื่อ....  ". ผมมองร่างบางที่นั่งฟุบกับโต๊ะ  เสียงสะอื้นเป็นบ้าเป็นหลังดังออกมาเป็นระรอก. มันทำให้ใจผมกระตุกวูบแปลกๆ 

 

"อ่ะ กินได้ป่ะเนี้ย ต้องให้เคี้ยวป้อนมั้ย?" ผมวางจานข้าวลงจนเจ้าตัวที่กำลังร้องไห้ สะดุ้งโหย่งขึ้น. อะไรกันขวัญอ่อนเป็นบ้า

 

"พะ. พี่ซื้อให้ ฮึก ผมหรอ อึก" ร่างบางตรงหน้าถามผมพร้อมสะอึกสะอื้นไปด้วย.

 

    ผมไม่ตอบแต่เลือกที่จะนั่งลงข้างๆมันแทน. 

 

"อ้าว กินสิคร๊าบบบ. จนให้ป้อนหรือไงกัน". ผมเอ่ยบอกมันที่เอาแต่จ้องหน้าผมอยู่นั่นแหละ

 

    ร่างเล็กตรงหน้าตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ๊ยๆ. ทำไมมันกินน่าอร่อยจังว่ะ ตอนกูกินไม่เห็นอร่อยเลย. 

ผมนั่งมองคนตรงหน้าที่กินบางมองหน้าผมบ้าง. 

 

"นี่ชื่อไรเนี่ย?". ผมเอ่ยถามขึ้น. 

 

"ชื่ออีฟครับ. พี่หละ?". แหมะ มันก็เด็กปกตินี่หว่าก่อนหน้านี่ทำไมแม่งน่ากลัวจังว่ะ

 

"เอิร์ธ. นี่เพิ่งเข้าใหม่หรอไม่เคยเห็นหน้าเลยว่ะ ". ผมถามอย่างเป็นกันเองเมื่อเห็นมันเริ่งหยุดสะอื้นแล้ว. มันพยักหน้าตอบเบาๆแล้วกินข้าวต่อ

 

"แล้วอยู่ ชั้นไหนเนี้ย. ป.1งั้นหรอ?" ผมถามขึ้นพร้ิมผลักหัวมันเบาๆ.  อีฟส่ายหน้ารัวๆก่อนจะกลืนข้าวลงคอ

 

"ป.2". 

***************

 

 

 

        นั่นแหละครับคือวันแรกที่ผมรู้จักกับมันซึ่งไม่คิดเลยว่า. ผมจะไปหลงรักไอ้เด็กที่นั่งร้องไห้เพราะไม่ได้กินข้าวนั้น. แม่งเกินคาดจริงๆหว่ะ

 

 

 

_________________________________________________

 

 

 

 

 

ตอนที่1สั้นๆไปค่ะ   งงยังไงก็บอกด้วยนะค่ะ 

ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยเด้อ~~   

#ยังไม่แก้คำผิดเลย

 

ปล.บุคคลในรูปไม่เกี่ยวข้องกับนิยายนะค่ะ 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น