ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

ชื่อตอน : สารภาพรัก

คำค้น : คนรัก,ครอบครัว,แม่,ลูก,แฟนตาซี,ปีศาจ,นิยายรักแฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 454

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 17:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สารภาพรัก
แบบอักษร

“วันนี้ไปถึงไหนล่ะลูก?”

พ่อถามฉัน หลังจากเรากลับจากทุ่งหญ้า

“ไปไหนคะพ่อ?”

ฉันทำหน้าตกใจ ก็ตอนแรกฉันนึกว่าพ่อรู้ว่าฉันกับจัสตินกำลัง...

“ลูกพาเจ้าเคสไปเดินเล่นถึงไหน?”

พ่อถามย้ำให้ฉันเข้าใจอีกครั้ง

“เอ่อ.....อ๋อ ถึงทุ่งลาเวนเดอร์ค่ะพ่อ”

ฉันนี่บ้าจริงๆ มัวแต่ใจลอยอยู่ได้ ฉันตบหัวตัวเองเบาๆ

“ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า?”

พ่อถามด้วยความเป็นห่วง

“หนูสบายดีค่ะพ่อ สบายมากด้วย”

ฉันพูดพร้อมหันหน้าไปทางจัสติน เขาส่งยิ้มให้

“ดีแล้วล่ะ ถ้าลูกไม่เป็นอะไร”

“งั้นหนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะพ่อ”

จู่ๆพ่อก็กอดฉันไว้ แล้วกระซิบเบาๆว่า

“เจ้าหนุ่มน้อยนี่ก็น่ารักดีนะ ว่าไงล่ะลูก ”

พอพูดจบพ่อก็หันมามองหน้าฉันพร้อมยักคิ้วให้ ทำเอาฉันอึ้งไปเลย

“ฝันดี..ค่ะพ่อ”

ฉันเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองของตัวบ้าน แล้วเลี้ยวซ้ายเพื่อตรงไปยังห้องใต้หลังคา แล้วจัสตินก็โผล่มา

“ว่าไงจ๊ะ เรวดีที่รัก”

“คุณเรียกใครที่รักน่ะ”

ฉันแสร้งทำหน้างง

“ก็คุณไง จะใครล่ะ เราเป็นแฟนกันแล้วไม่เหรอ?”

เขาพูดพร้อมทำเสียงเป็นเด็ก ซึ่งมันน่ารักมาก

“ฉันไปตกลงกับคุณตอนไหนไม่ทราบ”

“งั้นก็ตกลงซะสิ”

เขาส่งสายตาอ้อนวอนมาทางฉัน

“ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณรักฉันจริง”

ฉันถามจัสตินด้วยเสียงอ่อนโยน แล้วจัสตินก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งทำประมาณว่าจะขอแต่งงาน ฉันแทบจะลอยเมื่อได้เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า

“ตราบใดก็ตามที่คุณมีผม คุณจะไม่มีวันโศกเศร้า เพราะผมจะทำให้คุณมีแต่รอยยิ้ม ผมมีคุณสมบัติหลายอย่างที่คุณต้องการ ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ ผมรู้ว่าคุณชอบลาเวนเดอร์ ชอบสีม่วง ชอบพายแอปเปิ้ล คุณไม่ชอบผมสีแดง ไม่นิยมของหรูหราและที่สำคัญคุณก็ชอบผมมากๆด้วย เป็นแฟนกับผมเถอะนะ เรวดี”

นี่คือครั้งแรกที่จัสตินพูดซึ้งมาก แม้จะมีบางท่อนที่ฟังแล้วต้องขำออกมาก็ตาม เพราะปกติแล้ว เขามักพูดติดตลกเสมอ

“เห็นคุณน่ารักจริงๆก็วันนี้แหละ”

ฉันพูดพร้อมยิ้มอย่างเขินอาย

“แสดงว่าคุณตกลงแล้วไหม?”

เขาดูมีความหวังมาก

“เอ่อ....”

ขณะที่ฉันกำลังอ้ำอึ้ง ฉันสังเกตเห็นดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น จนทำให้มองเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มได้ชัดมาก ริมฝีปากอันเรียวบางของเขาค่อยๆประกบกันแน่น แสดงให้เห็นว่าเขามีความหวังอันแรงกล้า

“ตกลงค่ะ”

ตอนนั้นฉันได้ยินเสียงเฮดังมาก ทำให้ฉันต้องรีบเอามือไปอุดปากเขาไว้ แต่เขาก็ยังร้องต่อไป ในเวลานี้เรามีความสุขมาก สุขจนไม่อยากจะให้เวลามันผ่านไปเลย จากนั้นเราก็แยกกันไปห้องของตัวเอง ฉันรีบเข้านอนและรอคอยเวลาที่จะได้บอกพ่อกับแม่ไม่ไหว คอยเวลาที่จะได้เห็นหน้าจัสตินไม่ไหว ตอนนี้เขานอนหรือยัง หรือว่ากำลังทำอะไรอยู่ ใจฉัน หัวฉัน ไม่นิ่งเอาซะเลย

“ให้ตายสิ นายนี่น่ารักชะมัด”

ฉันข่มตานอนพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ กับรอยยิ้มที่ฉีกกว้าง กับดวงดาวที่สุกสกาว และกับเหตุการณ์ที่จะไม่มีวันลืมเลย

ความคิดเห็น