ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่1

คำค้น : Love me ครั้งที่1

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2559 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่1
แบบอักษร

ณ คฤหาสน์หลังหนึ่ง

ป๊า วันนี้เป็นวันครบรอบที่ร้านเปิดมาสองปีแล้วนะร่างโปร่งหันไปพูดกับพ่อตัวเอง

“แล้วไง” คนที่โดนเรียกว่าป๊าเหลือบตาไปมองลูกตัวเองแล้วกลับมาสนใจหนังสือพิมพ์ในมือต่อ

“ป๊าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับผมแล้วหรอ ว่าถ้าร้านมั่นคงอยู่รอดมาจนครบสองปีเมื่อไหร่ ป๊าจะให้ผมหาเด็กมาเลี้ยงได้น่ะ ตอนนี้ร้านมั่นคงจนขยายสาขาไปทั่วโลกแล้วนะ” คนเป็นลูกพยายามทวงสัญญาที่เคยคุยกันไว้ ดวงตาคมหันไปมองลูกที่นั่งมองหน้าตนแล้ววางหนังสือพิมพ์ลง

“การเลี้ยงเด็กน่ะมันไม่ง่ายแถมเหนื่อยนะ โซ่แน่ใจเหรอว่าไหว”

“ไหวแน่นอนครับ” เมื่อเห็นว่าเปลี่ยนใจลูกไม่ได้ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพยักหน้า

“ตามใจลูกแล้วกัน”

“เย่~ขอบคุณครับป๊างั้นผมไปก่อนนะ”โซ่เดินเข้าไปกอดพ่อหอมแก้มฟอดใหญ่ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไป

“เฮ้อ เจ้าลูกคนนี้” พ่อได้แต่ส่ายหน้ากับความเป็นเด็กของลูกตนเอง

 

โซ่

   สวัสดีครับ ผมชื่อโซ่หรือนาย ธนกร นามประเสริฐ ตอนนี้ผมกำลังขับรถไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อจะหาเด็กซักคนไปอยู่ที่คอนโดด้วยกัน เนื่องจากผมไม่มีน้องมีแต่พี่ชายชื่อว่า โซน ที่อายุห่างจากผมถึง 8 ปีและยังทำงานเป็นผู้บริหารทำให้ไม่ค่อยมีเวลามากนัก และประสบกับที่ผมรักเด็กมากจึงขอป๊าหาเด็กมาอยู่ด้วยแต่ป๊าดันมีข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าผมต้องมีการงานที่มั่นคงเป็นเวลา 2 ปีซะก่อนถึงจะอนุญาต ซึ่งตอนนี้ร้านกาแฟที่ผมเปิดและขยายสาขาไปทั่วโลกนั้นมั่นคงดี ป๊าจึงต้องยอม

   เมื่อมาถึงผมเดินลงมาจากรถแล้วเข้าไปในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มาเป็นประจำ เดินตรงไปหาพี่สมรที่นั่งดูเด็กๆอยู่

“สวัสดีครับพี่สมร” เจ้าของชื่อสะดุ้งตกใจแล้วจึงหันมา

 “โธ่~ น้องโซ่นั่นเองพี่ตกใจหมด มาหาเด็กๆเหรอคะ”

“ครับ วันนี้ครบ 2 ปีแล้ว” ผมบอกด้วยท่าทางดีใจ

“อ๋อ พี่ลืมไปเลยนะเนี่ย งั้นไปหาแม่นีกันค่ะ” พี่สมรยิ้มแล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน เดินไปเรื่อยๆจนถึงห้องนั่งเล่นที่มีคนสูงอายุนั่งอ่านหนังสืออยู่

“แม่นี น้องโซ่มาขอเอาเด็กไปเลี้ยงค่ะ” พี่สมรเรียกแม่นีพร้อมกับบอกจุดประสงค์ที่ผมมา

“สวัสดีครับ แม่นี” แม่นีเงยหน้าจากหนังสือ ผมจึงกล่าวทักทายท่านไป

“สมรออกไปก่อนไป ส่วนโซ่มานั่งนี่ลูกมา” เมื่อพี่สมรออกจากห้องไปผมจึงเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ข้างแม่นี ท่านจึงพูดเข้าเรื่องโดยไม่อ้อมค้อม

“แน่ใจนะลูก เด็กพวกนี้ต้องการคนเอาใจใส่ โซ่จะมีเวลาให้เขาเหรอ”

“ผมแน่ใจครับ เรื่องร้านผมมีคนช่วยดูแลอยู่ทุกสาขา พวกเอกสารก็ทำที่คอนโดได้ แล้วอีกอย่างผมรอเวลานี้มา 2 ปีแล้วนะครับ” ผมพยายามพูดโน้มน้าวใจท่านให้มาก ผมรู้ว่าแม่นีน่ะห่วงเด็กพวกนี้แค่ไหนจึงกังวลบ้างเล็กน้อยที่เด็กๆจะออกไปอยู่ที่อื่น ผมมองคนตรงหน้าที่ทำท่าลังเลซักพักแล้วจึงตอบตกลง

“ก็ได้ งั้นลูกออกไปดูพวกน้องๆก่อนไปเดี๋ยวแม่ตามออกไป”

“ครับ” ผมเดินออกมาตรงไปสนามข้างตัวบ้านที่เด็กๆวิ่งเล่นกันอยู่ กวาดตามองไปเรื่อยๆจนสะดุดตากับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนชิงช้าเข้า ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนนะ

“น้องคนนั้นชื่อ เซน ค่ะ เพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานนักอายุ 9 ขวบเป็นเด็กนิ่งๆเข้ากับคนอื่นได้ยากทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นด้วยน่ะค่ะ” เสียงพี่สมรที่ดังอยู่ข้างๆไม่อาจทำให้ผมละสายตาจากเซนได้และเหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่ามีคนมองอยู่จึงเงยหน้าขึ้นมองผมเล็กน้อยก่อนก้มหน้าลงเหมือนเดิม

แว้บนึงที่ผมได้เห็นสายตาเศร้านั่นทำให้ผมเดินเข้าไปหา หยุดตรงหน้าชิงช้าแล้วย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกัน

“สวัสดีครับ พี่ชื่อโซ่นะ น้องชื่ออะไรเอ่ย” ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าชื่ออะไรแต่ก็ยังถามเพื่อจะดูว่าน้องจะตอบมั้ย

เซนครับ” เซนมองหน้าผมซักพักหนึ่งก่อนจะพูดออกมา ผมยิ้มแล้วตัดสินใจบางอย่าง

“มาอยู่ด้วยกันมั้ย” ผมพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปตรงหน้าเซนที่มีสีหน้าลังเลไปพักหนึ่งแล้วยื่นมือเล็กๆนั่นมาวางบนมือผม

ครับ”

 

 

 

 

 ________________________

ติชมกัได้ >_<

ความคิดเห็น