ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 02 เข้าใจผิด...

คำค้น : chanbaek,y,yaoi,chanyeol,baekhyun,exo

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2559 00:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02 เข้าใจผิด...
แบบอักษร

 

 

 

เข้าใจผิด

 

#

 

 

 

 

 

 

"นายไม่บอกฉันไม่เป็นไรแบคฮยอน...."

 

"......."

 

"ยังใงซะ...ฉันก็หาตัวมันได้อยู่แล้ว.."

 

เสียงที่ดังขึ้นในความมืด ทำให้ตาของแบคฮยอนที่เกือบจะปิดลงต้องกลับมาตาสว่างขึ้นอีกครั้ง หลังจากชานยอลได้เห็นสภาพเขาเมื่อตอนเย็น.. ชานยอลดูจะโกธรมาก แต่ก็มีสติพอที่จะเรียกหมอหลวงมาดูอาการแบคฮยอน และหลังจากที่แผลของเขาได้รับการรักษาแล้ว ความอ่อนเพลียหรือเพราะเพิ่งถูกทำร้ายมา ทำให้เขาอยากที่จะพักผ่อนนอนหลับให้เร็วกว่าปกติ ซึ่งชานยอลก็ไม่ได้ขัดอะไรเลย แต่ก็ไม่วายที่จะพาเขามานอนห้องตนแล้วกอดไว้แน่นแบบไม่ยอมปล่อย...

 

น่าแปลกที่แบคฮยอนไม่คิดจะทำท่าทีปฏิเสธเขาดั่งแต่ก่อนเลย กลับกันแบคฮยอนดูเหมือนเด็กน้อยขี้กลัวของชานยอลไปแล้ว เพราะหัวทุ่ยนี่ก็เอาแต่ซุกอกเขาแน่นเหมือนกลัวเขาจะหายไป..ถึงจะแอบรู้สึกดีที่ได้เห็นแบคฮยอนในมุมนี้บ้างไม่ใช่แต่ในมุมที่เอาแต่ปฏิเสธสัมผัสที่เขามอบให้ตลอด.. แต่จะให้รู้สึกดีไปหมดเลยก็ไม่ใช่..เหนือสิ่งอื่นใดคือความโกธรที่มีมากพอจะฆ่าใครซักคนได้ต่างหาก..

 

ก็เขาน่ะ เลี้ยงมาอย่างดี(?)ด้วยมือตัวเอง...
บางก็อาบนํ้าให้(แม้อีกคนจะไม่เต็มใจ)
เลือกชุดให้ใส่ทุกวัน(ทั้งที่ไม่ได้ขอ)
อยากได้อะไรเพียงแค่พูดเขาก็ให้ได้ทุกอย่าง...
แต่นี่อะไร...มันเป็นใครแล้วมีสิทธิอะไรมาทำของของเขาแบบนี้ ไม่มีใครมีสิทธิที่จะแตะต้องของของเขาให้แปดเปื้อน!และมีเพียงคนเดียวที่จะสามารถทำอะไรกับแบคฮยอนก็ได้ นั่นก็คือเขาเอง..
องค์ชาย ปาร์ค ชานยอล

 

ชานยอลพ่นลมหายใจออกมาระบายความร้อนระอุในกายที่พุ่งพล่านเพราะแรงโทสะ ก่อนจะเลื่อนสายตามามองร่างบางที่น่าจะไปเฝ้าพระอินทร์เรียบร้อยแล้ว ปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้นแน่นด้วยเหตุผลบางอย่าง...
สิ่งที่เขาอยากทำ...
แต่ตอนนี้กับทำไม่ได้เนื่องจากร่างกายแบคฮยอนที่ดูจะไม่เอื้ออำนวยเอาซักเท่าไหร่...

 

แต่...
การจะให้อดทนอดกลั้นในเรื่องนี้มันก็ไม่ได้ง่ายเลยสำหรับองค์ชายผู้เอาแต่ใจคนนี้
..เพียงข่มตาหลับ เสียงครางหวานที่กระเซ้าเหมือนลูกหมาร้องไห้ก็ดันดังเข้ามาในโสตประสาทซะงั้น....แถมไอลมหายใจที่เป่ารดอกเขาอยู่ตอนนี้ก็ทำเขาแทบจะตบะแตกอยู่แล้ว....

 

ชานยอลตัดสินใจคลายกอดจากร่างบางแล้วยันตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ไม่ทันที่จะได้ก้าวขาไปใหน มือนุ่มนิ่มก็คว้าหมับเข้าที่แขนแกร่งทันที เมื่อหันไปก็พบกับใบหน้าหวานที่มีท่าทีตื่นตระหนกปนตื่นกลัว มือที่ใช้จับแขนเขาก็ดูสั่นไม่น้อย...


"อะองค์ชายจะไปใหนคับ?"เสียงสั่นเคลือเอ่ยถามร่างสูงที่ทำทีเหมือนจะหนีเขาไป..

 

"ฉันจะไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง...ทำไม?"

 

"ปะเปล่าคับ...ขอโทษคับองค์ชาย"มือนุ่มนิ่มละออกจากแขนแกร่งแต่สายตาเว้าวอนนั่นก็ดูตรงข้ามกับการกระทำเสียเหลือเกิน..

 

ไม่อยากให้ไปเลย..

แต่..
อย่าลืมตัวสิแบคฮยอน....
นายเป็นใคร...
องค์ชายเป็นใคร...
นายมีสิทธิจะขออะไรเขาตั้งแต่เมื่อไหร่...


ดวงตากลมหม่นสีลงก่อนจะเงยสบตากับร่างสูงที่ยังคงไม่ขยับไปใหนตั้งแต่ที่อีกฝ่ายปล่อยแขนตนแล้ว..

ชานยอลหย่อนกายลงนั่งบนเตียงก่อนจะเชยคางมนขึ้นเพื่อให้เห็นหน้าหวานๆของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงทุ้มตํ่า


"เพียงแค่พูดออกมาแบคฮยอน.."

 

"..ผมไม่มีอะไรจะพูดคับ..."

 

"จะพูดดีๆหรือต้องพูดด้วยนํ้าตา.."เสียงที่ดูสุขุมอ่อนโยนต่างจากประโยคที่เอ่ยออกมาทำให้แบคฮยอนเริ่มกดดันก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะพ่นคำพูดออกมาช้าๆด้วยใบหน้าขึ้นสี

 

"ผม...กลัวคับองค์ชาย..ช่วยกอดผมต่อได้มั้ย...อย่าไปใหนได้มั้ยคับ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อ้าปาก.."

ช้อนที่บรรจุโจ๊กกุ้งถูกจ่อใส่ปากอิ่มที่นอนโทรมอยู่บนเตียงถึงไม่ค่อยจะเต็มใจกินมันนัก เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็ชานยอลน่ะเป็นองค์ชายนะ จะมาป้อนข้าวป้อนนํ้าให้กับคนที่มียศเป็นเพียงข้ารับใช้อย่างแบคฮยอนได้ใงหล่ะ... 
มีหวังถ้ามีใครมาเห็น หัวเขาได้หลุดออกจากบ่าแน่..

 

"เอ่อ..."

 

"อ้ามมมม~"ไม่ทันที่แบคฮยอนจะได้แย้งอะไร โจ๊กก็ถูกยัดเยียดใส่ปากเขาใหม่ซะแล้ว
แต่ดูเหมือนการกระทำที่ดูอ่อนโยนนั่นก็ทำให้แบคฮยอนใจอ่อนยวบซะแล้ว.. ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เมื่อวานดูเหมือนชานยอลจะเปลี่ยนไป ทั้งนํ้าเสียง สายตา การกระทำ มันดูอ่อนโยนไปหมด..

 

"วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนนะ.."

 

"คับ.."

 

"ตกลง....นายจะไม่บอกฉันจริงๆน่ะเหรอว่าใครเป็นคนทำนาย"เมื่อชานยอลพูดจบคนที่ถูกถามก็ถึงกับหลบตาทันที ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น กับดวงตากลมที่ดูเลิ่กลั่กด้วยความลังเล...

 

"ถ้าผมบอกองค์ชายอย่าทำอะไรเธอนะคับ"

 

"......."

 

"องค์หญิงฮานึน...เป็นคนสั่งให้ผู้ชายสองคนมาซ้อมผมคับ..แล้วก็..องค์ชายจะไปใหนน่ะคับ!!!"แบคฮยอนที่ยังพูดไม่จบก็ต้องตื่นตระหนกกับชานยอลที่ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง เขาหันมามองแบคฮยอนด้วยในตาที่แสดงถึงความโกธรจัด ก่อนจะพูดออกไปด้วยนํ้าเสียงราบเรียบ

 

"หึ!นายคิดว่าฉันจะไม่ทำอะไรเธอจริงๆน่ะเหรอ!?"

 

"!!!!!ไม่ได้นะคับ คุณเป็นถึงองค์ชาย และเธอก็คือองค์หญิง อย่าแปดเปื้อนเพราะคนตํ่าๆอย่างผมเลย"

 

"แบคฮยอน!!!!!!!!!"เสียงตะคอกที่ดังกังวาลไปทั่วห้องทำให้ร่างบางสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ ใบหน้าหวานก้มหน้าหลบสายตาดุดันที่ถูกส่งมาให้ ชานยอลค่อยๆเดินเข้ามาไกล้ร่างบางบนเตียงก่อนจะใช้มือบีบโครงหน้าหวานให้เงยหน้ามองตน...

 

"...ถ้านายขืนพูดแบบนี้อีก..ฉันฆ่านายแน่"

 

"......"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในห้องเรียนของเหล่าบรรดาผู้มีเชื้อพระวงศ์ ที่เต็มไปด้วยเสียงที่คุยกันดังไม่ต่างจากตลาดสด ไม่ว่าจะนั่งคุยกัน หัวเราะกันเสียงดัง ปาของใส่กัน ก็ไม่มีใครกล้าว่าอยู่แล้ว ด้วยยศที่ทุกคนในห้องนี้ต่างมี.. แต่เมื่อมีชายต่างห้องคนหนึ่งเดินเข้ามา ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที... ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องอย่างไม่สนสายตานับสิบที่มองตนด้วยความสงสัยปนตกใจเลยซักนิด เขาทำเพียงกวาดสายตามองหาคนคนนึงอยู่เท่านั้น

"ฮานึนอยู่ใหน"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงเกรี้ยวกาจดูมีอำนาจเสียจนทุกคนต่างพากันแอบหลบตา แต่ก็ไม่วายมีเด็กหนุ่มใจกล้าชี้นิ้วไปยังทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มีหญิงสาวที่เขาตามหายืนพิงมันอยู่

 

เธอมองมาทางชานยอลด้วยสีหน้าตื่นตระหนกก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้ดูเหย่อหยิ่งจนคนที่มองอดหมันใส้ไม่ได้ 
ชานยอลย่างก้าวเดินไปหาเธออย่างรวดเร็วก่อนจะทำในสิ่งที่คนอื่นไม่คาดคิด

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

"ทำบ้าอะไรน่ะชานยอล!!!?"เสียงของเพื่อนฮานึนพูดด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆร่างสูงต่างห้องที่จู่ๆก็เดินมาใช้มือแกร่งบีบคอระหงส์ของฮานึนจนเธอเริ่มไอออกมา

 

"ทำบ้าอะไรน่ะเหรอ?เธอต้องถามเพื่อนเธอสิว่าทำบ้าอะไรกับคนของฉันห๊ะ!!!?"มือหนาเริ่มออกแรงขึ้นจนผู้ถูกกระทำเริ่มหน้าขึ้นสีเพราะขาดอากาศหายใจ

 

"แค่กๆๆๆๆ!!!ปละปล่อย..ฉัน..แค่กๆ"

 

"ปล่อย? กล้าพูดนะ!งั้นมึงก็ตอบมาสิว่ามึงทำอะไรกับแบคฮยอนไว้!!!"สรรพนามที่เปลี่ยนไปเรียกความตกใจให้กับผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์การไม่น้อย แต่แล้วเพื่อนของฮานึนคนก่อนก็เข้ามาผลักชานยอลออกจนมือหนาผละออกจากคอระหงส์

 

"นายเป็นถึงเจ้าชายนะ!มาทำกริยาตํ่าแบบนี้ไม่ละอาเลยรึใง!!!"

 

"หุบปาก!!!ถ้าไม่รู้อะไนก็อย่ามา 'ส' "

 

 

!!!!!!!!!!!!!

 

 

ชานยอลพูดแล้วมองไปยังฮานึนที่ยังไอค่อกแค่กอยู่ก่อนจะเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเย็นใส่

 

".....กูจะประกาศแม่งรู้กันให้หมดเลย!เรื่องของพ่อมึงน่ะ!!!"

 

"!!!!!!ชานยอล!!!!ฉันยังไม่ได้ทำอะไรหมอนั่นเลยนะ!"

 

"งั้นเหรอ?แบคฮยอนไม่ใช่คนขี้โกหกเหมือนมึง! ถ้ามึงไม่ได้ทำ หมาตัวใหนจะทำว่ะ!!!?"

 

"มันก็แค่ไอพวกชั้นตํ่า นายจะไปเชื่อมันทำไม!?"สิ้นเสียงคำพูดของหญิงสาว ดวงตาคมเชี่ยวก็วาวโรจด้วยความโกธรทันที เขาทำท่าจะกระโจนเข้าไปทำร้ายเธอ เสียแต่ว่ามีคนมารั้งจับแขนเขาไว้ซะก่อน

 

"ปล่อยกู!!!.. มึงไม่มีสิทมาพูดแบบนี้!!!การกระทำของมึงมันตํ่ายิ่งกว่าข้ารับใช้ซะอีก!"

 

"!!!!!กรี๊ดดดดดดด!!! นายอย่ามาพูดอย่างนี้นะ!!ยศของฉันกับนายก็เท่าเทียมกัน อย่าคิดว่าฉันเอาเรื่องไม่ได้นะ!!"

 

"ไอยศที่ได้มาด้วยวิธีสกปรกของพ่อมึงน่ะ อย่าเอามาเปรียบกับกู!!!"

 

"!!!!!!!!!!"หญิงสาวอ้าปากค้างด้วยความตกใจก่อนจะหันมองคนรอบข้างที่มีอยู่ไม่น้อยเพราะกลัวว่าความลับจะเปิดเผย..

 

"พ่อของยัยนี่น่ะ..."

 

"ฉะฉันยอมรับก็ได้!!!!ฉันสั่งให้คนไปทำร้ายมันเองแหละ!! ก็นายทำฉันขายหน้าก่อนหนิ!"

 

"แล้วทำไมไม่เอาคนมารุมกระทืบกูแทนหล่ะ! ....เดี๋ยวมึงเตรียมตัวไว้เลยนะ.."ชานยอลพูดทิ้งท้ายแล้วสบัดแขนที่มีคนจับล็อกตนจนหลุดก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินออกไปจากที่นี่แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะคำพูดของฮานึน..

 

"หึ!!แล้วมันได้บอกรึเปล่าหล่ะ ว่าไม่ได้โดนแค่ทำร้าย..."

 

"......."

 

".......พอดีว่าฉันเห็นว่ามันดูจะชอบอ่อยนายใช่มั้ย?ฉันเลยสนองจัดผู้ชายไปให้มันสองคน เอ~ ป่านนี้คงนอนเอวเค็ดจนลุกไม่ขึ้นแล้วมั้ง?"

 

"!!!!!!!!!!!!!!!!!!"ชานยอลตาเบิกโพลงด้วยความอึ้งก่อนจะค่อยๆหันไปมองหญิงสาวที่เลิกคิ้วพูดด้วยท่าทางหน้าหมันใส้


เขากำหมัดแน่นก่อนจะกัดฟันถามซํ้าด้วยความที่ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เธอเพิ่งบอกมา..

 

"มึง...ว่าใงนะ..."

 

"???ได้ยินไม่ชัดเหรอค่ะองค์ชาย?ก็บอกว่า'มันโดนรุมเอา'ใงเพค่ะ"

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

"กูจะฆ่ามึง!!!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"แบคฮยอน หนูกินขนมมั้ยลูก?

 

"ไม่เป็นไรคับคุณป้า ผมขอโทษนะคับที่ช่วงนี้ไม่ได้ลงไปช่วยงานเลย"แบคฮยอนพูดพลางลุกขึ้นนั่งจากเตียงแล้วยิ้มหวานให้กับป้าแม่บ้านสุดใจดีของเขา เธอพยักหน้ารับแล้วยื้นมือหยาบมาลูบหัวทุ่ยเบาๆ

 

"พักผ่อนเยอะๆนะลูก..หน้าซีดเชียว เรื่องงานน่ะไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คนใช้ในวังก็เยอะแยะ แค่หนูมาลองรับอารมณ์ขององค์ชายคนนี้ก็รำบากแย่แล้วหนิ"แบคฮยอนพยักหน้าแล้วกอดป้าแกด้วยความออดอ้อน ตั้งแต่พ่อแม่ของเขาตาย ป้าคนนี้ก็กลายเป็นเหมือนแม่ของเขาไปซะแล้ว

 

 

ปัง!!!!!!

 

 

 

ร่างบางผละตัวออกจากป้าแม่บ้านทันทีก่อนจะหันไปมองร่างสูงที่จู่ๆก็ผลักประตูเข้ามาเสียงดังเสียจนเขาแอบตกใจไม่น้อย

 

"อะเอ่อ องค์ชายกลับมาแล้วเหรอคะ?"

 

"......ออกไป"ชานยอลเอ่ยปากไล่เธอทั้งที่สายตายังจดจ่ออยู่ที่แบคฮยอนอยู่ ป้าแม่บ้านรีบพาตัวเองออกจากห้องทันทีทิ้งให้แบคฮยอนนั่งรอชะตากรรมที่กำลังมาถึงอยู่คนเดียว ดวงตากลมมองร่างสูงที่กำลังเดินตรงมาหาตนด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนเลยด้วยซํ้า...

 

"แบคฮยอน..."

 

"คับ?"

 

"นายมีอะไรบอกฉันอีกรึเปล่า...นอกจากการโดนทำร้าย.."

 

"มะไม่นะคับ"แบคฮยอนก้มหน้าหลบสายตาดุดันจนคนถามเริ่มสงสัย แต่แค่เพราะเขาคิดในใจว่าเกือบโดนทำอะไรที่มากกว่านั้น ถ้าไม่มีคนคนนั้นมาช่วยไว้ต่างหาก...

 

ชานยอลแสยะยิ้มมองท่าทางที่ดูแปลกไปของร่างบางจนตีเป็นความอื่นไปแล้ว..

 

"โกหก..."

 

"???ปะป่าวนะคับองค์ชาย.."

 

"จะป่าวได้ใง?ในเมื่อยัยนั้นบอกว่าให้ผู้ชายมาเอากับนายด้วยน่ะ!!!"

 

 

!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

แบคฮยอนตาเบิกโพลงกับคำพูดที่มีส่วนจริงอยู่ในนั้น แต่เขายังไม่โดนซักหน่อย

 

"องค์ชายเข้าใจผิดแล้วคับ ผมยังไม่ได้.."

 

"หุบปากนายซะ!ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวกับคนอย่างนายอีกแล้ว...."

 

ในเมื่อสายตาของนายมันฟ้องอยู่หนิแบคฮยอน..

 

ชานยอลคิดในใจก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือมาปลดกระดุมตัวเองทีละเม็ดจนหมด 

ร่างบางเริ่มตัวสั่นด้วยความกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แล้วพยายามถอยหลังนี้จนตัวติดหัวเตียง..

 

"มาล้างรูร่านๆของนายกันหน่อยดีมั้ย?...."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#

 

 

 

ดีจ้าาาาาา อ่านเสร็จอย่าลืมเม้นให้องค์ชายชานกับหนูแบคด้วยน้าาา จุ้บๆ!

 

 

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gifhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/928425071.gif

ความคิดเห็น