ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

chapter 1

!!!!!!! คำเตือนมีฉากข่มขืนกระทำชำเรา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ผู้ที่มีอายุต่ำกว่า18ปี ไม่ควรอ่าน

 

Chapter 1

 

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

 

เสียงสอดใส่ดังระงม เมื่อร่างใหญ่เคลื่อนไหวแกนกายเข้าออกอย่างรุนแรง จนเตียงหลังใหญ่สั่นคลอน

 

"ไม่ อึก อ่า  หยุด ฮืออออ "เสียงร้องอ้อนวอนขาดห้วงมาพร้อมกับหยาดน้ำตาใสที่ไหลรินอาบแก้ม

 

"หยุดอย่างนั้นหรอ?  ฝันไปเถอะ!"คำอ้อนวอนไม่ได้ผล เมื่อเสียงต่ำเอ่ยตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย ก่อนเพิ่มความรุนแรงในการกระแทกกระทั้นจนร่างอรชรถลาแผ่นหลังเนียนเสียดสีไปกับผืนเตียง

 

"อ้า อึก…ได้โปรด หยุด อ้า ข้าเจ็บ อึก!"เสียงหวานวอนขออย่างสุดจะทนเมื่อช่องทางด้านล่างถูกรุกล้ำจนหยาดโลหิตสีแดงไหลรินลงมาตามต้นขาขาวผ่อง

 

"เจ็บ?"ร่างสูงถ้วนคำเสียงขึ้นจมูกไร้ถึงความเห็นใจ  "เจ็บแค่นี้ ยังไม่สาสมกับสิ่งที่คนอย่างเจ้าทำไปแม้เพียงนิด!"

 

เสียงต่ำตวาดอย่างตัดรอน เขาไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนด้วยความเจ็บปวดของคนใต้ร่าง กลับยิ่งกระทำการหยาบโลนรุนแรงกับชายแพศยาที่มีศักดิ์เป็นชายาตน

 

"อึก ฮือ ฮื่ออออ..."เมื่อทราบดีแล้ว ว่าต่อให้อ้อนวอนแค่ไหนคนตรงหน้าก็ไม่มีทางให้อภัย จึงทำได้แค่ร้องไห้ออกมาอย่างปวดร้าว เพียงเพื่อหวังว่ามันอาจจะบรรเทาความเจ็บปวดที่ร่างกายกำลังเผชิญ

 

สาสมแล้ว… มันสาสมแล้วเมื่อเทียบกับสิ่งที่ตัวเองได้กระทำ ไม่ว่าจะมีเหตุผลมากมายเพียงใด หรือต่อให้รักคนตรงหน้าหมดหัวใจแค่ไหน ก็ไม่อาจลบล้างสิ่งที่กระทำลงไปได้

 

"เงียบ!"เสียงตวาดต่ำที่ดังขึ้นอย่างหมดความอดทน มาพร้อมกับฝ่ามือหนา ที่ตรงเข้าบีบที่ปากคนร้องครวญคราง เพื่อบีบบังคับให้หยุดส่งเสียง

 

"...."เพราะกำลังมหาศาลแม้จะออกแรงเพียงนิดแต่ร่างอรชรก็แทบจะแหลกสลายคาฝ่ามือ

 

"คนอย่างชั่วอย่างเจ้า!ไม่มีสิทธิ์ร้องไห้คร่ำครวญเรียงหาความสงสาร อย่าได้ทำเป็นเสแสร้งร่ำร้องราวกับตนเองเป็นผู้ถึงกระทำ  บาปที่เจ้าก่อมีเพียงความตายเท่านั้นจึงจะสาสม!"

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

ติ๊ดๆๆๆๆ!

 

เสียงร้องแจ้งเตือนดังกังวานเรียกสติของคนที่กำหลับนอนหลับให้ฝืนความอ่อนล้าลืมตาขึ้นมา

 

"รู้แล้วๆ"เสียงแหบต่ำด้วยความงัวเงียเอ่ยบอกอย่างรำคาญ เมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตีสี่ หลับไปได้ไม่ทันไรก็ถูกปลุกขึ้นมาซะแล้ว

 

ติ๊ดๆๆๆๆ!

 

"โอ๊ยไอ้เหี้ย!! ก็บอกว่ารู้แล้วไงวะ"ร่างที่นอนคุดคู้อยู่บนฟูกใยสังเคราะห์ราคาถูกดีดตัวขึ้นมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะคว้าเอามือถือมือสองที่หน้าจอแตกร้าวขึ้นมาเพื่อกดปิดการแจ้งเตือน 

 

แต่เพราะความไม่พอใจจึงทำให้เผลอใส่แรงที่กดปิดนาฬิกาปลุกมากเกินไป จนรอยแตกที่มีอยู่ก่อนลุกลามยาวขึ้น มากกว่าที่เคย

 

"ไอ้เชี่ย แค่นี้กูก็แทบจะมองไม่เห็นหน้าจอแล้ว อย่าแตกเพิ่มอีกเลยนะมึง กูยังไม่มีเงินซื้อใหม่นะโว้ย"เขาว่ากับตัวเอง ก่อนจะทอดสายตามองมือถือจีนแดงมือสองที่ราคาถูกแสนถูกที่คนอย่างเขาพอจะมีปัญญาซื้อมาได้ที่ตอนนี้หน้าจอแตกร้าว จนแทบมองอะไรบนหน้าจอLCDขนาด5นิ้วไม่เห็น

 

หากไม่ใช่เพราะมันคืออุปกรณ์ในการทำมาหากิน คนอย่างเขาคงไม่ยอมประคับประคองมันให้สามารถใช้งานมาได้จนถึงทุกวันนี้

 

แต่ถึงจะพยายามถนอมการใช้งานมากแค่ไหน แต่เสียงแจ้งเตือนของนาฬิกาปลุกของมันกลับดังแหลมแสบแก้วหูจนทนไม่ไหวตลอด ต้องตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียทุกวัน สภาพมันก็เลยกลายเป็นแบบที่เห็นอยู่นี่

 

หลังจากเช็กดูแล้วว่ามือถือของตัวเองยังใช้งานได้ จึงค่อยยืดตัวลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างหน้า เพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานตามตาราง

 

>>>>>>>>>

 

"เฮีย หวัดดี"ผมเอ่ยทักทายนายจ้างหน้าเหี้ยมที่กำลังนั่งนับเงินปึกหนา

 

"ไอ้ฟามึงมาสายอีกแล้วนะ ครั้งนี้กูจะหักเงินมึงชั่วโมงหนึ่ง"เสียงแหบต่ำดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงวัยอ้วนตุ๊บจะมองลอดแว่นสายตามาที่ผม

 

"โหเฮีย สายยังไม่ถึง5นาทีเลย วันนี้มีรถมันชนกันหน้าปากซอย นี่ผมก็รีบมาสุดๆแล้ว"ผมบอกเหตุผล

 

"อั๊วไม่ฟัง ยังไงสายก็คือสาย ไม่พอใจมึงก็ออกไป มีคนเขาอยากทำงานอีกเยอะแยะ"เสียงเหี้ยมแหลมพูดขึ้นตัดบท ก่อนจะหันกลับไปนั่งนับเงินต่ออย่างไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น

 

ผมได้แต่กำหมัดเข้าหากันแน่น พยายามสกัดกั้นอารมณ์ที่อยากจะเข้าไปซัดหน้าไอ้แก่อ้วนเอาไว้

 

"สรุปมึงจะทำหรือไม่ทำ"เมื่อเห็นว่าผมเอาแต่ยืนนิ่งไม่ไปทำงานไอ้แก่หน้าเลือดเลยหันมาถาม

 

"ทำดิเฮีย งานสบายเงินดีอย่างนี้ใครจะไม่ทำกัน"ผมว่าออกไปอย่างประจบประแจง เพราะไม่อยากสูญเสียงานที่เหลือเพียงอย่างเดียวของตัวเองไป

 

"งั้นมึงจะยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปทำดิ หรือจะให้อั๊วหักเงินเพิ่มเป็น2ชั่วโมง โทษฐานลีลาฝากฝัง!" พูดตะคอกเสียงดัง จงใจหาเรื่องหักเงินค่าแรงอย่างหน้าด้านๆ

 

"ไปแล้วๆ "ผมรีบรับคำ ข่มอารมณ์โกรธไว้ในอก แล้วรีบวิ่งเข้าไปด้านใน โดยที่ไม่ลืมฝากฝังความแค้นเอาไว้ในใจ

 

ฝากเอาไว้ก่อนเถอะมึง ไว้กูรวยเมื่อไหร่ กูจะเอาเงินมาตบหัวล้านๆของมึงแน่ไอ้แก่!

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

"ของเอ็งสามที่ รีบไปด้วยลูกค้าโปรช้ากินฟรี"เสียงร้องบอกของไอ้เบิ้มลูกชายไอ้เฮียหน้าเลือดดังขึ้น ก่อนจะส่งกระเป๋าเก็บความเย็นใบใหญ่ให้กับผม พร้อมที่อยู่จัดส่งของให้ลูกค้า

 

"โห ทำไมแต่ล่ะที่มันไกลเป็นโยชน์ขนาดนี้อ่ะพี่ นี่ผมต้องไปทั้งรังสิต ทั้งบางนา แล้ววนกลับรามอีกหรอ"ผมว่า เมื่อเห็นจุดหมายปลายทางส่งสินค้าแล้วแต่ล่ะที่อยู่ไกลคนล่ะฝั่ง แล้วนี่เป็นวันศุกร์รถติดอีก มีหวังต้องขี่รถทั้งวันแน่

 

"เออ แล้วไง หรือเอ็งจะไม่ทำ"เขาว่ากันว่าลูกไม้มักจะหล่นไม่ไกลต้น  พ่อมันเหี้ยมบัดซบแค่ไหน ลูกมันก็บัดซบไม่ต่างกัน

 

"ทำพี่ทำ ผมแค่ถามเฉยเอง"ผมรีบตีหน้าหยอกเย้าอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนที่จะรีบรับกระเป๋าเก็บความเย็นแล้ววิ่งไปที่รถคู่ใจ

 

"ให้ทันเวลานะมึง เขาเลือกโปรส่งช้าแดกฟรีมานะโว้ย ถ้าส่งไม่ทันค่าแรงมึงทั้งอาทิตย์นี้โดนหักแน่"

 

ไอ้เหี้ยนี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ ส่งของแต่ล่ะทีไกลกันคนละโยชน์แบบนี้ แถมวันศุกร์รถแม่งก็โคตรติดจะไปส่งทันเวลาได้ยังไงวะ เวลาส่งนี่คือขี่บนถนนโล่งไปตลอดทาง ยังแทบไม่ทันเลยนะโว้ย

 

ผมได้แต่คิดในใจ พร้อมกำสายกระเป๋าเก็บความเย็นแน่น แต่ถ้าไม่ยอมไปส่งก็ต้องโดนไล่ออก แต่ถึงไปส่งค่าแรงทั้งอาทิตย์ก็อาจจะโดนหักไม่เหลือ 

 

"เข้าใจแล้วพี่"สุดท้ายเลยได้แต่ทำใจกระโดดขึ้นขี่ไอ้แก่คู่ใจ  แล้วรีบบึ่งไปส่งของ

 

โปรโมชั่นส่งช้ากินฟรี มันก็อยู่ที่ลูกค้าเป็นคนกดว่าช้าหรือไม่ช้า ถ้าไปไม่ทันจริงๆคงต้องอาศัยหน้าตาหล่อเหลานี่ เรียกร้องความสงสารเอา

 

ก็หวังว่าจะมีแต่สาวใหญ่ใจดีที่สั่งอาหารพวกนี้แล้วกัน เพราะถ้าผู้ชาย ตีหน้าเศร้าแค่ไหนพวกนั้นก็ไม่มีทางเห็นใจแน่นอน  เพราะขนาดไปส่งทันแม่งยังหาเรื่องหักคะแนนความพอใจ  เลยโดนไอ้เฮียนั่นหักเงินค่าแรงอีก

 

สุดท้ายผมก็ขับรถไปส่งอาหารตามที่อยู่ เพราะสองที่แรกคนที่สั่งเป็นผู้หญิง ถึงจะส่งช้าเขาก็ไม่ว่า แถมยังให้ทิปมาอีกคนล่ะร้อย ตอนนี้เลยเหลือที่สุดท้าย ผมโทรถามแล้วปรากฏว่าคนที่สั่งเป็นผู้ชาย  แถมดูจากเวลาตอนนี้ก็น่าจะไปส่งไม่ทันเวลา แต่อย่างเร็วสุดคงช้ากว่ากำหนดแค่5นาที ฟังเสียงตอนคุยก็ดูใจดี ถ้าไม่ช้ามากกว่านี้เขาคงยอมจ่ายเงินค่าอาหาร

 

ผมจึงรีบบิดรถมอเตอร์ไซด์เก่าเก็บคู่ใจไปยังจุดหมาย คอนโดหรูแถวย่านรามคำแหง ในที่สุดก็มาถึงที่หมาย มองดูนาฬิกาตอนนี้ช้ากว่าเวลาไปแค่3นาที เขาคงไม่ทันรู้ตัวว่าผมมาส่งช้า เลยรีบจอดรถ เพื่อจะหอบเอากระเป๋าเก็บความเย็นเข้าไปในล็อบบี้คอนโด ก่อนหน้านี้ผมโทรบอกเขาแล้วว่าจะไปส่งของ เขาเลยบอกจะลงมารอรับข้างล่าง

 

แต่ในขณะที่กำลังทำเวลาอยู่นั้น จู่ๆก็มียายแก่ๆแต่งตัวมอมแมมเข้ามา

 

"พ่อหนุ่ม ช่วยยายซื้อหน่อยเถอะ เหลือใบสุดท้ายแล้ว"เธอกล่าว ก่อนจะยื่นลอตเตอรี่ใบหนึ่งมาตรงหน้าผม

 

"โทษทียายผมทำงานอยู่"ผมบอกปัด ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าไปในคอนโด แต่กลับถูกยายดึงกระเป๋าส่งอาหารไว้

 

"พ่อหนุ่มนะ ยายเอาร้อยเดียวพอ ขายหมดแล้วยายจะได้กลับไปซื้อข้าวให้เหลนที่ห้อง"ยายว่าขึ้นในขณะที่มือยังคงดึงสายกระเป๋าผมแน่นรั้งไว้ไม่ยอมปล่อย

 

"ยาย ผมบอกว่าผมรีบอยู่ไง"ผมหันไปขึ้นเสียใส่ด้วยความร้อนใจ เพราะตอนนี้เวลากำลังเดินไปเรื่อยๆ

 

"น่านะพ่อคุณ ช่วยยายหน่อย ไม่งั้นยายคงไม่มีเงินไปซื้อนมให้เหลนกินแน่"แต่ยายแก่กลับไม่ยอมเข้าใจ ดึงกระเป๋าผมแน่ ผมพยายามดึงออกแต่ดึงยังไงก็ดึงไม่หลุด จนเวลาเดินมาจนผมสายเกิน5นาทีผมที่ไม่มีทางเลือกเลยควักเงิน100บาทส่งให้ยายแล้วรับลอตเตอรี่มา 

 

พอยายขายลอตเตอรี่ได้สำเร็จ ก็ปล่อยมือจากกระเป๋าของผม ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปส่งอาหาร

 

"สายนะน้อง"เสียงคนที่ยืนรอรับของพูดขึ้นหลังจากมองนาฬิกาข้อมือ

 

"ขอโทษครับพอดีวันนี้รถติดมากเลย"ผมรีบบอกเหตุผลเสียงอ่อน เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ

 

"ตอนแรกผมก็ว่าจะหยวนๆให้ แต่น้องดันลีลายืนซื้อลอตเตอรี่อยู่นั่น พี่คงหยวนให้ไม่ได้ มื้อนี้ของกินฟรีเลยแล้วกัน"ว่าจบก็ดึงถุงอาหารออกไปจากมือผม  แล้วหันหลังเดินตรงเข้าลิฟต์ไป โดยไม่รอฟังคำอธิบายของผมสักนิด

 

หลังจากนั้นผมก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนว่าผมส่งของช้าจนลูกค้าได้กินฟรี  ตามมาด้วยสายของเฮียเจ้าของร้านที่โทรมาบอกว่าจะหักเงินค่าแรงผมตามค่าอาหารที่ลูกค้าได้กินฟรี ซึ่งค่าอาหารเมื่อกี้คือ1400บาทถ้วน นั่นเท่ากับค่าแรงผมถึง4วัน

 

ผมได้แต่ทรุดตัวนั่งลงที่พื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง นึกโกรธในชะตาชีวิตของตัวเอง เกิดมาก็ถูกทิ้งไว้หน้าบ้านเด็กกำพร้าเก่าๆแห่งหนึ่ง ที่พอผมอายุได้12ปีก็ต้องปิดตัวลงเพราะแบกรับค่าใช้จ่ายไม่ไหว เด็กๆที่อยู่ที่นั่นเลยถูกส่งไปที่บ้านเด็กกำพร้าอื่น แต่ผมที่อายุมากสุดกลับถูกส่งไปอยู่ที่บ้านของผู้อุปถัมภ์คนหนึ่ง ซึ่งไอ้บ้านั่นเป็นโรคจิตพยายามจะข่มขืนผมตั้งแต่วันแรกที่เข้าไป  ผมที่ต่อสู้ขัดขืนจนไอ้บ้านั่นที่พยายามวิ่งไล่ตามมาก็ตกบันไดตาย สุดท้ายก็ไม่มีใครเชื่อในคำให้การของเด็กกำพร้าแบบผม ผมจึงถูกส่งเข้าสถานพินิจ พอออกมาก็ต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเองลำพัง  ทำงานหาเลี้ยงตัวเองปากกัดตีนถีบ แต่สุดท้ายก็ได้แค่เอาชีวิตรอดไปวันๆ เพราะไม่ได้เรียนหนังสือสูงๆแบบคนอื่น เพราะผมแค่ปอ6 

 

กับเด็กที่มีประวัติฆ่าคนตายติดตัวแบบผม ไม่มีที่ไหนอยากรับเข้าทำงาน สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ จนได้มาทำงานส่งอาหารของร้านอาหารจีนเก่าแก่แห่งหนึ่งย่านเยาวราช ค่าแรงขั้นต่ำรายชั่วโมงก็น้อยนิดจนแต่ล่ะเดือนแทบจะไม่มีเหลือ ยิ่งพักหลังมา ตั้งแต่ที่เถ้าแก่คนก่อนตาย ลูกชายก็ขึ้นมารับสืบทอดกิจการแทน  ด้วยนิสัยที่ละโมบเอารัดเอาเปรียบ จ้องแต่จะหักเงินค่าแรงทุกวัน แถมมีลูกชายก็เชื้อไม่ทิ้งแถวเพราะหน้าตาหล่อกว่ามันเลยโดนหาเรื่องตลอด ชีวิตที่บัดซบแบบนี้สู้ตายไปคงจะดีกว่า ทั้งๆที่คิดแบบนั้นอยู่ตลอด แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะลงมือทำร้ายตัวเอง…

 

ผมกลับมาห้องเช่าแคบๆเท่ารูหนูของตัวเองอย่างหมดเรี่ยวแรงที่จะอยู่ต่อ เมื่อเงินค่าแรงที่เป็นค่าเช่าของเดือนนี้ถูกหักไปจนเกือบหมด สิ้นเดือนเจ้าของห้องเช่าคงมาไล่ออก เพราะค่าห้องสองเดือนก่อนยังไม่ได้จ่ายเพราะเอาเงินไปซ่อมอีแก่รถคู่ใจที่เสีย

 

ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อจะหยิบกุญแจออกมาเปิดห้อง แต่กลับพบเศษกระดาษที่อยู่ด้านใน พอล้วงออกมาจึงได้เห็นว่าเป็นลอตเตอรี่เฮงซวยที่ถูกยัดเหยียดให้ซื้อเกินราคา  แค่มองก็อารมณ์เสียจนอยากจะปาทิ้ง แต่ก็นึกเสียดายเงิน100ที่ซื้อมา 

 

จะว่าไปวันนี้หวยออกนี่น่า แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าโอกาสถูกน้อยนิดจนแทบไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ก็ไปขโมยต่อไวไฟห้องข้างๆ เพื่อเข้าอินเทอร์เน็ตตรวจรางวัล

 

จัดการกรอกหมายเลขของลอตเตอรี่ในมือลงไป แล้วนั่งรอผลอย่างใจจดจ่อ หลังจากเลขค่อยๆถูกตรวจสอบทีล่ะหลัก จากหน้าไปหลัง แต่เพราะไวไฟที่ขโมยใช้มันช้าจนรอระบบโหลดอยู่นาน ผมเลยตัดสินใจวางมือถือลงข้างตัว ก่อนจะลุกขึ้นไปเตรียมตัวอาบน้ำนอน แต่ในระหว่างที่ลุกขึ้น จู่ๆเสียแจ้งเตือนว่าประมวลผลเสร็จสิ้นก็ดังขึ้น เลยเดินหลับมาคว้ามือถือจอแตกที่แทบมองอะไรบนหน้าจอไม่เห็นดู ก่อนจะพบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน

 

'ยินดีด้วยคุณถูกรางวัลที่หนึ่ง มูลค่า6000000'

 

>>>>>>>>>>>>>

 

 "เอี๊ยดดดดดด โครม!!!"เสียงล้อบดกับพื้นถนนดังลั่น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปะทะของบางสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

 เจ็บจัง.... เจ็บสุดๆไปเลย เจ็บมากอย่างกับมีก้อนเหล็กน้ำหนักเป็นตันๆหล่นทับทั้งตัวอย่างไงอย่างนั้น

 

แต่เอ๊ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

 

ที่กระเด็นอยู่ตรงนั้นมันรถของเราไม่ใช่หรอ? แล้วทำไมสภาพมันถึงได้เละขนาดนั้นกัน ปกติก็เละอย่างกับเศษเหล็กอยู่แล้ว แต่เละขนาดนี้จะซ่อมจะได้หรือเปล่านะ... 

 

 นี่หรือว่าเราถูกรถชนหรอ!?

 

ทำไมขยับตัวไม่ได้เลย ตาก็เริ่มมองไม่เห็นแล้ว รู้สึกง่วงจังเลย.... นี่หรือว่าเรากำลังจะตายอย่างงั้นหรอ?

 

ไม่ได้!! เราจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ลอตเตอรี่ในกระเป๋ายังไม่ทันได้เอาไปขึ้นเงินเลย  ยังไม่มีโอกาสได้ใช้เงินนี่สักบาท ไหนจะยังไม่ได้ล้างแค้นไอ้สองพ่อลูกเฮงซวยนั่นด้วย อุตส่าห์ตั้งใจจะเอาเงินก้อนใหญ่ใหม่เอี่ยมไปตบหัวพวกมันสักสองสามที แล้วซื้อร้านพวกมันมาเป็นของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรสักอย่าง แล้วดันต้องมาตายตอนนี้เนี่ยนะ

 

บัดซบ บัดซบที่สุด!!! ไอ้พระเจ้าเฮงซวย ถ้าอยากให้ตายนักทำไมถึงไม่ให้ตายๆไปตั้งแต่อยู่ในท้องกัน จะให้เกิดมาถูกทิ้งขว้างอย่างขยะ  ต้องลำบากทำงานหาเงินแทบตายไม่มีเวลากินเวลานอนเลี้ยงปากท้องแบบนี้! 

 

อุตส่าห์มีโอกาสจะได้ลืมตาอ้าปากแล้วทั้งที แล้วทำไมกัน....

 

ไอ้พวกพระเจ้าเฮงซวย!!!

 

"ฮือออ ฮือๆๆๆ"

 

เสียงร้องไห้? ใครมันมาร้องไห้แถวนี้กัน

 

"คุณหนู ฮืออๆๆ ฮือออ"

 

คุณหนู? คุณหนูบ้าบอนี่ใครกัน 

 

"ฮือออๆๆๆ"

 

หยุดร้องนะโว้ย คนที่อยากจะร้องมันกูต่างหาก

 

"ฮือออ คุณหนูตื่นขึ้นมาเถอะค่ะ ได้โปรด ฮืออ ตื่นขึ้นมาอีกสักครั้งนะคะ"

 

ไม่แค่เสียง แต่กลับมาพร้อมแรงเขย่าตัว ที่ทำเอาร่างกายรู้สึกเจ็บระบมไปหมด หยุด บอกให้หยุด!

 

"บอกให้หยุดเขย่าเดี๋ยวนี้ไง เจ็บนะโว้ย!"ผมร้องด่าสุดเสียง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นขึ้นมาอย่างหัวเสีย  ร่างกายเจ็บระบมไปหมดเลย คนเขาบาดเจ็บอยู่ให้สั่งใครสอนให้เขย่าตัวแรงๆแบบนี้กัน!

 

ผมต่อว่าภายในใจ ก่อนจะกวาดสายตามองหาคนที่เป็นคนทำอย่างหัวเสีย แต่กลับพบกับสิ่งผิดปกติบางอย่าง

 

"คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว!!!"เสียงร้องดีใจของผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวในชุดเว่อวังอลังการ ราวกลับหลุดมาจากในละครดังขึ้น ก่อนจะพุ่งเข้ามากอดผมเต็มแรง

 

"ห๊ะ?"

 

TBC.

 

เรื่องใหม่มาแล้ววววววววววววววว

 

หลังจากคิดอยู่นานว่าจะลงเรื่องไหนดี พอตัดสินใจเรื่องที่จะลงได้แล้วเขียนไปเขียนมา กลับดราม่า ช่วงนี้ไม่มีอารมณ์ดราม่าเลยขอเปลี่ยนพล็อตเรื่องใหม่แทน อิอิ ยังไงก็ฝากทุกคนติดตามด้วยนะ

 

นิยายเรื่องนี้ไม่แน่ใจว่าจะมีกี่ตอน แต่จะพยายามแต่งให้ได้30ตอนเหมือนเรื่องก่อน  แต่ก็ดูไปก่อน55555

 

นิยายเรื่องนี้จะติดเหรียญตั้งแต่ตอนที่6ขึ้นไปนะ ลงสองเว็บเหมือนเดิม ทั้งรี้ดอะไรต์ และธัญวลัย ใครไม่พร้อมสนับสนุนสามารถไปรอใช้กุญแจอ่านที่ธัญวลัยได้นะไม่ว่ากัน

 

งั้นฝากตัวน้องใหม่กันไว้เท่านี้ เจอกันตอนหน้าจ้า

 

ปล.ลงวันเว้นวันเหมือนเดิมนะ แต่ถ้าวันไหนลงไม่ทันจะแจ้งหน้าเพจนะจ๊ะ แต่ถ้าตอนใหม่เสร็จก่อน ก็จะรีบลงให้เลยทันที!

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น