ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 ทนไม่ไหว(18+) 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ทนไม่ไหว(18+) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2559 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ทนไม่ไหว(18+) 100%
แบบอักษร

“โชคดีนะคาเรน” เจ้าชายอาร์โนลล์เดินทางมาส่งผู้ติดตามของตนเอง วันนี้เขาต้องเดินทางไปเที่ยวกับเจ้าชายเรดริคตามที่ได้สัญญาเอาไว้ 

“กระหม่อมเป็นห่วงเจ้านายจังพะยะค่ะ”

“เรามีท่านลูเธอร์ดูแลอยู่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“ระวังด้วยนะพะยะค่ะ” ที่จริงพวกเขาควรจะไปตั้งแต่อาทิตย์แรกที่เจ้าชายเฟรดริคมาขอแล้วแต่คาเรนขอร้องเจ้าชายเพราะอยากดูแลเจ้าชายอาร์โนลล์ให้พ้นช่วงอันตรายไปก่อนแล้วค่อยไป เจ้าชายเห็นหน้าตาที่ขอร้องกับตนแล้วรู้สึกใจอ่อนเลยยอมให้คาเรนได้ถวายการดูแลเจ้าชายจนมีพระครรภ์ได้ 5 เดือน

“เจ้าตางหากที่ต้องระวัง ระวังอย่าให้โดนกินล่ะ” เจ้าชายลูเธอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆเจ้าชายอาร์โนลล์บอกและมองหน้าไปยังสหายของตน

“ถะถึงไม่บอกกระหม่อมก็ระวังตัวเองอยู่แล้วพะยะค่ะ” คาเรนขยับแว่นของตนไม่กล้าสบตากับเจ้าชาย เพราะเขาพลาดเกือบโดนกินไปแล้ว ดีที่เจ้าชายลูเธอร์กับเจ้าชายอาร์โนลล์เดินเข้ามาพอดีเลยริดตัวไปแต่แย่เพราะเจ้าชายลูเธอร์เอาแต่ล้อเลียนเขา

“ขนาดระวังดีแล้วยังเผลอตัวได้เลยนะ^^”

“พอเถอะพะยะค่ะ” เห็นเรื่องของคนอื่นเป็นเรื่องสนุก เขาต้องอับแายเรื่องนี้ไปตลอดชีวิตแน่ วันนั้นไม่น่าหลวมตัวไปกับเจ้าชายเฟรดริคเลย คาเรนคิด

“ทานลูเธอร์เดี๋ยวคาเรนก็โกรธหรอก เลิกล้อเขาได้แล้ว” ไม่ใช่เดี๋ยว แต่โกรธไปแล้วเรียบร้อย

“ก็ข้าเห็นว่าน่ารักดีนี่นา ถ้ารู้สึกดีกับเพื่อนข้าเจ้าก็ควรจะเปิดใจนะคาเรน” 

“กระหม่อมมิอาจพะยะค่ะ” 

“เฮ้! เราได้ตั๋วมาแล้ว” เจ้าชายเฟรดริคที่ไปยืนต่อแถวแลกตั๋วขึ้นเครื่องก็เดินกลับมา

“ไม่มีใครจับได้ใช่ไหมพะยะค่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้วมือระดับนี้” เจ้าชายเฟรดริคขยับหมวกตนเองขึ้นลงนิดหน่อย เพราะว่าตั๋วเป็นของที่ได้มาจากการประกวดถ้ามีคนรู้ว่าเจ้าชายเข้าประกวดเองละก็จะแย่เอา คาเรนเลยให้เจ้าชายใส่แว่นใส่หมวกเพื่ออำพรางหน้าตาเจ้าชายเอาไว้

“เอาละพวกเจ้าไปกันได้แล้ว เราเองก็จะกลับวังแล้วเหมือนกันไม่อยากให้อาร์โนลล์ออกมานานๆข้ากลัวเป็นอันตราย” เจ้าชายลูเธอร์บอก

“เดินทางปลอดภัยนะคาเรน”

“พะยะค่ะ เจ้าชายลูเธอร์อย่าให้เจ้าชายของกระหม่อมและลูกเป็นอะไรนะพะยะค่ะ”นิสัยขี้ห่วงของเขาต้องพูดย้ำแล้วย้พอีก

“รับรอง เจ้ากลับมาท้องของอาร์โนลล์ต้องใหญ่ขึ้นกว่านี้อีก:)” เจ้าชายลูเธอร์กล่าว

“ไปกันเถอะคาเรน เราอยากเที่ยวจะแย่อยู่แล้ว” 

“ระวังตัวด้วยนะที่เกาะนั้นมีคนเจ้าเล่ห์อยู่ใกล้ตัวเจ้าเพียบเลย” เจ้าชายลูเธอร์ตะโกนบอกก่อนที่ทั่งคู่จะลับสายตาเข้าไปอยู่ในฝูงชน

“ที่บอกว่าคนเจ้าเล่ห์เพียบนี่มันยังไงพะยะค่ะ” ร่างบางถามเข้าชายลูเธอร์ ไม่เข้าใจประโยคที่เขาพูด

“คิคิ เดี๋ยวเขากลับมาก็รู้เองนั่นแหละ งานนี้วัดดวงไปเลยว่ากลับมาแล้วคาเรนจะรักหรือจะเกลียดสหายของข้า กลับกันเถอะ” เจ้าชายลูเธอร์พูดจาแฝงไปด้วยปริศนาที่น่าสงสัย

“ที่นี่ก็มีท่านอีกคนที่เจ้าเล่ห์ ไม่ยอมบอกข้า” ระหว่างที่นั่งรถกลับราชวังเจ้าชายอาร์โนลล์พูดขึ้น

“เอาน่า ข้าแค่อยากแกล้งคาเรนเท่านั้นเอง ก็เขาไม่ปล่อยให้พวกเราอยู่กันสองต่อสองเลยนี่นา” 

“แต่กระหม่อมรู้สึกดีเพราะคาเรนอยู่กระหม่อมเหมือนได้อยู่บ้าน อยู่ที่นี่เขาเป็นคนเดียวที่กระหม่อมรู้จักเป็นอย่างดี”

“แต่ตอนนี้เจ้าเป็นชายาของข้าเจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพออีกเหรอ คืนนี้มาทำความรู้จักกันให้ดีแนบเนื้อเลยดีไหม:)” เจ้าชายลูเธอร์กระซิบเบาๆ ใบหน้าที่ขาวนวลกลายเป็นสีชมพูแดงระเรื่อ

“ข้าท้องอยู่นะพะยะค่ะ”

“เรื่องนั้นข้าศึกษาและปรึกษาแพทย์ประจำตัวเจ้าแล้ว สบายใจได้” คำพูดที่ไม่มียางอายออกจากปากของร่างสูง

“นี่ท่านเอาจริงเหรอ”

“จริงสิ ข้าทนไม่ไหวแล้วมันทรมาน” เจ้าชายอาร์โนลล์เองก็ได้ยินข่าวลือเรื่องที่เจ้าชายลูเธอร์ชอบไปแถวอโคจรมาเยอะพอสมควร ที่เจ้าชายไม่ยอมออกไปข้างนอกเลยเพราะต้องการดูแลร่างบางได้เต็มที่

“ก็ได้ ถ้ามันไม่เป็นอันตรายกับลูกกระหม่อมจะช่วยท่านเอง” สิ่งตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่เขาสามารถทำให้พระสวามีของตนได้ 

“เจ้านี่น่ารักเสียจริง”

“ก็มันเป็นหน้าที่ของชายานี่พะยะค่ะ^///^” ถึงจะน่าอายแต่นี่ก็เป็นการสนทนาของสามีภรรยา

 

“อือออ” เสียงครางเเบาๆภายในห้องที่เงียบงัน เสียงของชายาที่รองรับความต้องการของสวามี

“เจ้าไม่เป็นไรนะ” เสียงร่างสูงกระซิบถามชายา

“ไม่เป็นอะไรพะยะค่ะ อือ” ถึงจะบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่ร่างบางยังกังวลเกี่ยวกับลูกในท้องของตน ทั้งเขินอายที่ต้องมาทำอะไรกันทั้งที่ตนยังตั้งท้องอยู่

“ถ้าเจ้าไม่อยากทำบอกข้าได้นะ ไว้เจ้าคลอดก่อนเราค่อยทำกันก็ได้” เจ้าชายลูเธอร์กลัวว่าชายาของตนจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้

“มะ ไม่เป็นไรพะยะค่ะ ข้าเพียงแค่กังวลไปเอง ข้าไว้ใจท่าน” ร่างบางกอดร่างสูงที่อยู่ด้านหลัง ริมฝีปากร่างสูงประกบจูบและดำเนินกิจกรรมต่อ

“อ่ะอือ” ร่างบางสัมผัสได้ถึงการเสียดสีกันด้านหลังทุกครั้งที่ร่างสูงกระแทกเข้ามาเขาต้องครางออกมาด้วย

“ท่านลูเธอร์ อือ” เจ้าชายลูเธอร์ยกขาของชายาตนขึ้นข้างหนึ่งจะได้เข้าไปลึกกว่านี้ได้นิดหน่อย

“อ่าาา อ่ะอ่ะ”  เสียงของทั้งคู่คละเคล้ากันไป เจ้าชายลูเธอร์เองก็พึ่งจะเคยทำเบาๆและเชื่องช้าแบบนี้ครั้งแรกเพื่อจะไม่ให้กระทบถึงลูกที่ออยู่ด้านใน

“อือออ” ร่างสูงครางออกมาเพราะความรู้สึกดีและต้องบังคับสติตัวเองไม่ให้ทำรุนแรง

“อ่ะอ่ะอ่ะ” เสียงหวานๆของชายาตนยิ่งยากที่จะบังคับ เจ้าร้องแบบนี้คลอดลูกเมื่อไหร่ข้าจะไม่ให้เจ้าออกจากห้องเลย   เจ้าชายลูเธอร์คิด

“ลูเธอร์ข้าไม่ไหวแล้ว อ๊ะ” ร่างบางใช้มือปรนปรอแกนกายของตนเอง

“ข้าเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”  เจ้าชายลูเธอร์บอกและเพิ่มจังหวะเร็วขึ้นนิดหน่อยก่อนจะถอนออกจากตัวร่างบาง

“อ่าาาา”

“อ๊าาาาา” ทั้งคู่ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน เลอะเต็มพื้นเตียง

“แฮ่กๆๆ” เสียงลมหายใจทั้งคู่ที่ผ่านกิจกรรมอย่างหนักหน่วง เจ้าชายลูเธอร์เดินไปข้างหน้าของชายา

“อาร์โนลล์ ทำให้ข้าได้หรือไม่” แกนกายของเจ้าชายลูเธอร์ไม่มีทางว่าจะสงบลงได้ง่ายๆจึงขอให้ชายาตนใช้ปากทำให้

“พะยะค่ะ” เจ้าชายอาร์โนลล์ตอบด้วยความเต็มใจ เขาลุกขึ้นนั่งเพื่อจะทำให้ร่างสูงได้ง่ายๆ เขาครอบปากเข้ากับส่วนนั้นพยายามรูดขึ้นรูดลง

“อืมม เจ้าไปฝึกมาจากไหน” ร่างสูงครางเสียงต่ำ ก้มลงมองชายาตนที่กำลังเล่นกับส่วนนั้นของตน

“ท่านเป็นคนสอนข้าเองทั้งหมด ข้าเห็นท่านทำก็แค่ทำตาม -///-” เจ้าชายลูเธอร์ยิ้มพอใจไม่คิดว่าชายาของตนจำจดจำเรื่องพวกนี้ไว้ด้วย

“เจ้าทำให้ข้าหลงรักเจ้ามากขึ้นแล้วรู้ไหม” 

“ขอบพระทัยพะยะค่ะ-///-” ยิ่งได้รับคำชมร่างบางยิ่งแสดงท่าทางยั่วยวนมากขึ้น จนร่างสูงทนไม่ไหวเร่งให้เจ้าชายอาร์โนลล์เพิ่มจังหวะขึ้นอีก

“เร็วอีกหน่อย ใกล้แล้ว อืมมมม” เสียงของร่างสูงที่ร้องออกมาด้วยความพึงพอใจทำให้เจ้าชายอาร์โนลล์รู้สึกตื่นตัวไปด้วย เขาจับแกนกายตนเองขึ้นลง

“อึก อืออ” ร่างบางส่งเสียงออกมาเบาๆ เมื่อร่างสูงขยับเองเขาแค่อ้าปากเพื่อรองรับแกนกายที่กระแทกกระทันเข้าออก 

“มาแล้ว” 

“อึกอ่าาาาา” เจ้าชายอาร์โนลล์ได้ยินอย่างนั้นยิ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น

“อืมมมมม” การปลดปล่อยของร่างสูงกระเด็นไปทั่วทั้งใบหน้า ไม่นานร่างบางก็ปลดปล่อยตามออกมา

“อ่าาาา” 

เจ้าชายลูเธอร์เดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาชายาของตน ร่างบางเขินเกินกว่าจะสบตากับสวามีของตนเองได้

“ขอบใจนะอาร์โนลล์” ร่างสูงกล่าวหลังจากที่เช็ดสิ่งนั้นออกจากใบหน้าร่างบางเรียบร้อย

“หน้าที่ของข้าอยู่แล้วพะยะค่ะ ที่จะต้องทำให้สามีของข้ามีความสุข-////-” เจ้าชายลูเธอร์กอดร่างบางไว้แนบแน่น เขาประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของร่างบางและสอดลิ้นเข้าไปทำให้ร่างบางต้องเผลอปากและตอบรับจูบของเจ้าชาย

“เจ้านี่ชอบยั่วข้าจังเลยนะ คลอดลูกเมื่อไหร่ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปไหนเลย” 

“อย่างน้อยข้าก็ขอเรียนรู้การเลี้ยงลูกก่อนนะพะยะค่ะ” เจ้าชายอาร์โนลล์ต่อรอง เขารู้ว่าที่ร่างสูงพูดสื่อถึงอะไรเขาเองก็ต้องการเหมือนกัน ครั้งนี้ค่อยเป็นค่อยไปก็จริงแต่เขายังมีความกังวลและทำได้ไม่เต็มที่เท่าที่ควร อยากทำให้ดีกว่านี้ร่างสูงจะได้ประทับใจ

“ก็ได้ แต่เจ้าต้องมีเวลาให้ข้าด้วยนะ”

“แน่นอนสิพะยะค่ะ ตอนนี้พาข้าไปอาบน้ำก่อน” เจ้าชายอาร์โนลล์กล่าว ถึงแม้จะเช็ดให้แล้วแต่ใช่ว่ามันจะสะอาด   เขาขอให้เจ้าชายลูเธอร์ไปส่งในห้องน้ำทั้งคู่อาบน้ำพร้อมกันก่อนจะออกมาใส่เสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอน

“เจ้านั่งรอก่อนนะ ข้าขอเปลี่ยนผ้าผูที่นอนก่อน แม่บ้านคงตกใจแน่ๆที่เห็นครางพวกนี้” ร่างสูงยืนดูผลงานของตนที่พึ่งทำกันมา

“ช่างน่าอายยิ่งนัก กระหม่อมลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย” 

“หึหึ” 

........................................................................................................................................................

ทำไมมันกลายเป็นบทหื่นไปได้ละเนี่ย ฮ่าๆๆๆ ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลยจริงๆ การพูดผิดๆถูก ไรท์ลืมไปแล้วว่าคาเรกเตอร์แต่ละตัวต้องพูดกันยังไง(ไม่ได้แต่งนานแล้วลืม)ต้องขอประทานอภัยด้วยนะเจ้าคะ-/\- 

ความคิดเห็น