ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 กลับบ้านเรา

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 กลับบ้านเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2559 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 กลับบ้านเรา
แบบอักษร

8

 

               หลังจากสองสาวกลับไปแล้ว ก็ถึงเวลาของแผนการที่เพิ่งคิดได้สดๆ ร้อนๆ เมื่อตะกี้เสียที นางแบบสาวร่างบางนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์ ท่าไขว่ห้างของเธอยิ่งทำให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างไล่มาจนถึงท่อนขาขาวเรียวงาม แม้ได้กระทบแสงไฟเพียงเล็กน้อยก็ทำให้หนุ่มๆ ยอมมอบหัวใจให้เธอได้โดยไม่ต้องเอ่ยปากเลยสักคำ 

         เกล็ดดาวชำเลืองมองชายในเสื้อเชิ้ตผูกไทที่นั่งคุยอยู่กับหมอรวินท์ที่โซฟามุมในสุดของโซนปาร์ตี้ เธอกลอกตาอย่างหน่ายใจเมื่อเห็นเป้าหมาย...มีใครบอกเขาไหมว่านี่มันปาร์ตี้สละโสด ไม่ใช่ประชุมเชิงวิชาการ 

ผู้ชายทั้งโลกต้องยอมโดดน้ำตายหมู่แน่ ถ้ารู้ว่าดาวที่ใครๆ ก็อยากจะคว้าอย่างเธอกำลังคิดวางแผนจับผู้ชายที่ทั้งจืดทั้งชืดและไม่มีแรงดึงดูดใดๆ เลยอย่างเขา คิดแล้วก็กลุ้ม...แต่มาถึงขั้นนี้แล้วจะถอยทัพกลับก็คงไม่ทันแล้วละ แถมไปออกตัวแรงเกทับนังเมษาเอาไว้ด้วย ถ้าทำไม่สำเร็จอย่างที่ว่าไว้ละก็ มีหวังโดนหัวเราะเยาะจนฟันเฉาะหัวแน่ๆ เป็นไงเป็นกันวะ

          “น้องจ๊ะ ขอ...บลูมาร์การิต้าหนึ่งกับเตกีล่าอีกชอตนึง มะนาวไม่ต้องนะ แล้วก็ขอกระดาษทิชชูสักห้าหกแผ่นด้วย” เกล็ดดาวหันบอกบาร์เทนเดอร์เด็กหนุ่มหน้าใสที่ยืนอยู่ในเคาน์เตอร์ 

           ไม่นานนักแอลกอฮอล์น้ำใสในแก้วชอตเล็กก็ถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าพร้อมทิชชูที่เธอขอ ตามมาด้วยแก้วค็อกเทลทรงสูงที่ปากแก้วถูกทำขอบเกลือเอาไว้ ภายในบรรจุน้ำสีฟ้ากับมะนาวกลีบบางปักที่ขอบแก้ว 

          เกล็ดดาวอาศัยจังหวะที่ทุกคนรอบตัวกำลังชุลมุนหยิบเตกีล่าขึ้นมาแล้วเทลงใส่ทิชชูพอหมาด ก่อนจะซับไปตามลำคอไล่มาจนถึงเนินอก เมื่อแน่ใจว่ากลิ่นของแอลกอฮอล์แรงพอแล้ว หญิงสาวจึงคว้าอีกแก้วที่วางอยู่แล้วตรงไปยังโซฟามุมในสุดทันที

          “พี่วินค้า ขอบคุณมากเลยนะคะที่วันนั้นให้หมอธัชไปส่งดาว... ชนแก้วกับดาวหน่อยสิคะ หมดแก้วนี้ดาวจะกลับบ้านแล้วค่ะ” หญิงสาวทำเสียงยานคางพร้อมทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเสียการทรงตัว ทำให้แอลกอฮอล์ในแก้วกระฉอกออกเลอะลงบนโต๊ะ หมอรวินท์ช่วยรับตัวหญิงสาวให้นั่งลงข้างๆ เขา

          “โหยดาว กลิ่นเหล้าแรงมากเลย นี่จะขับรถกลับเองไหวเหรอเนี่ย”

          “สบ๊าย พี่วินไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ดาวเอารถมา ดาวเอารถมาจริงๆ นะคะ ถ้าพี่วินไม่เชื่อ เดี๋ยวดาวเอากุญแจรถให้ดู”

ไม่ว่าอย่างเดียว เกล็ดดาวที่อยู่ในอาการเมา...อย่างจำเป็น เปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กแล้วทำท่าจะเททุกอย่างลงกลางโต๊ะ จนอีกคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ต้องเอื้อมมือมาห้ามไว้

          “เฮ้ยๆ คุณๆ ไม่ต้องเท มืดแบบนี้เดี๋ยวของก็หายหรอก” 

เกล็ดดาวเงยหน้าขึ้นมองคนร้องห้ามด้วยสายตาหยาดเยิ้มที่สุด และความแดงของใบหน้าที่มีผลพวงมาจากแอลกอฮอล์บางส่วนในร่างกายก็ทำให้อาการเมามาก...ที่กำลังจะกลายเป็นเมาปลิ้นเป็นที่น่าเชื่ออย่างสนิทใจได้ไม่ยาก

          “พี่วินหากุญแจรถให้ดาวหน่อยสิคะ ดาวจะกลับบ้านแล้ว”

หมอรวินท์ยื่นมือไปคว้ากระเป๋าใบเล็กบนโต๊ะกระจก แล้วหยิบกุญแจรถออกมา แต่หันไปหาคนที่นั่งอีกข้างหนึ่งแทน “ธัช ช่วยหน่อยเถอะ ให้กลับเองไม่ถึงบ้านแน่ๆ”

          “แกก็ไปส่งเองสิ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”

          “ฉันรู้จักบ้านน้องดาวที่ไหนล่ะ ไอ้ลี่กับน้องมุกก็กลับไปแล้วด้วย ไหนๆ แกก็เคยไปส่งเขามาครั้งนึงแล้ว ยังจำบ้านเขาได้ใช่ไหม” 

           ถ้าจะบอกว่าไม่ใช่ก็คงจะเป็นคำโกหกตำโต แล้วถ้าจะบอกว่าไม่ไปก็คงจะดูใจร้ายเกินไปหน่อย ธัชถอนหายใจก่อนพยักหน้ารับคำขอร้องจากเพื่อนอย่างจำใจ

          “น้องดาวครับ กุญแจรถฝากไว้กับพี่ก่อน เดี๋ยวหมอธัชจะไปส่งน้องดาวที่บ้านนะครับ” หมอรวินท์หันบอกเพื่อนของน้องสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ แต่เมื่อเธอไร้เสียงตอบรับใดๆ เขาจึงชะโงกหน้าดูพร้อมกับเรียกเธอชื่ออีกครั้ง

          “น้องดาวครับ น้องดาว อ้าวเฮ้ย...หลับไปแล้ว” เขาหันมองเพื่อนด้วยสีหน้าเกรงใจก่อนเอ่ยต่อ “โทษทีว่ะธัช อุ้มไปเลยละกัน เดี๋ยวเดินไปส่งที่รถ”

          “ไม่ต้องหรอก แกดูแลแขกคนอื่นต่อเถอะ ไว้เจอกันที่โรงพยาบาลนะ”

          “งั้นก็รบกวนหน่อยละกัน ขอบใจมากว่ะเพื่อน”

สองหนุ่มบอกลากันก่อนที่หมอธัชจะล้วงกุญแจจากกระเป๋ากางเกงมาไว้ในมือ เพราะถ้าอุ้มแล้วต้องหากุญแจทีหลังคงจะทุลักทุเลน่าดู เขาจับกระเป๋าใบเล็กคล้องไว้กับแขนของเธอ ตามด้วยการสอดท่อนแขนหนาใต้ร่างบางแล้วยกเธอขึ้นจากโซฟาราวกับตัวเบาหวิว 

          ชายหนุ่มยืนขึ้นพร้อมโอบอุ้มนางแบบสาวสุดเซ็กซี่ที่ไร้สติในอ้อมแขน เดินแหวกฝูงชนจากด้านในสุดของร้าน ซึ่งแน่นอนว่าเรียกความสนใจพร้อมสายตาตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ให้ไล่ตามหลังมาเป็นทิวแถว 

          หมอหนุ่มเดินออกจากร้านตรงเข้าสู่ลานจอดรถ เขากดเปิดล็อกจากกุญแจในมือก่อนที่เด็กโบกรถจะรีบวิ่งเข้ามาช่วยเปิดประตูให้ ร่างสูงโน้มตัววางเกล็ดดาวไว้ที่เบาะข้างคนขับ มือหนาดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไว้ให้ ก่อนจะค่อยๆ ดันเบาะให้ปรับเอนลง 

          กลิ่นหอมอ่อนๆ สัมผัสที่ปลายจมูกของหญิงสาว แม้ไม่ได้ลืมตาแต่เธอก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มคนนี้อยู่ใกล้เธอมากแค่ไหน ใกล้จนกลัวว่าจะถูกลักหลับ...เอิ่ม...แต่ก็ไม่น่าเกิดขึ้นได้กับผู้ชายไร้ความรู้สึกแบบนี้...ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เกล็ดดาวก็ยังปฏิเสธได้ไม่เต็มปากอยู่ดีว่าเธอไม่ได้มีความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นเมื่ออยู่ใกล้เขาในระยะประชิดขนาดนี้ 

          มือหนาปัดลูกผมที่ปรกใบหน้าขาวนวลออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นความแดงซ่านเพราะพิษเหล้า เขาประคองศีรษะเล็กที่เอียงอยู่ให้เลื่อนมาอยู่ในท่าที่สบายกว่าเดิม เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงจะหูชาแน่ หากเธอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับอาการคอเคล็ด 

           ธัชผละออกแล้วพิจารณาร่างบางที่นอนอยู่บนเบาะ ก่อนจะถอนหายใจพร้อมพึมพำเบาๆ

          “ถ้ายายน้ำเป็นแบบนี้จะตีให้ตายเลยคอยดู...นอนดีๆ นะคุณ ถ้าคอเคล็ดผมจะจับใส่เฝือกสักปีนึง”

          ‘เฮอะ! ไอ้หมอใจร้าย ไอ้หมอซาดิสม์ อย่าให้ถึงตาฉันมั่งล่ะ’ แม้เกล็ดดาวจะอยากลืมตาขึ้นมากรี๊ดใส่หน้าเขามากแค่ไหน ก็ต้องกัดฟันสงบสติอารมณ์เอาไว้ อดทนไว้ดาว อดทน อีกนิดเดียวเธอก็จะเป็นผู้ชนะในเกมนี้แล้วละ


            รถยุโรปคันงามที่ถูกคนข้างๆ เขาในตอนนี้ตั้งชื่อให้อย่างปฏิเสธไม่ได้ว่า ‘ไอ้ถั่วดำ’ เลื่อนมาหยุดลงตรงหน้ารั้วอัลลอย ประตูด่านแรกของการเข้าสู่อาณาเขตคฤหาสน์หรูของตระกูลอัครเมฆินทร์ ธัชหยุดนิ่งมองสิ่งปลูกสร้างตรงหน้าราวกับกำลังตั้งสติ ก่อนจะหันไปสะกิดคนข้างๆ

           “คุณๆ มีกุญแจบ้านรึเปล่า ประตูรั้วมันล็อก จะเข้าไปยังไงเนี่ย คุณ คุณ”

           “อื๊อ...อ” เกล็ดดาวครางในลำคอพร้อมสะบัดท่อนแขนเรียวให้หลุดจากการสัมผัสของมือหนา เธอเขยิบตัวตะแคงหันหลังให้เขา ริมฝีปากเรียวบางลอบยิ้มเบาๆ ในเงามืด พลางคิดในใจ ‘จ้างให้ก็เข้าไม่ได้หรอกตาเบ๊อะ พ่อกับแม่ไปดูรีสอร์ตที่ต่างจังหวัด แล้วฉันก็โทร. ให้แม่บ้านล็อกบ้านตั้งแต่สี่ทุ่ม ห้ามใครเปิดเด็ดขาด มีทางเดียวที่จะเข้าได้....ขับชนไงคะคุณหมอ...หุๆ’

          เมื่อเห็นว่าคนข้างๆ ถูกพิษแอลกอฮอล์เล่นงานอย่างหนัก แพทย์หนุ่มจึงเอื้อมมือหยิบกระเป๋าของเธอไปค้นหาสิ่งที่จะทำให้เขาผ่านด่านแรกนี้ไปให้ได้ แต่แล้วก็ว่างเปล่า ไม่มีกุญแจบ้านหรืออะไรที่พอจะช่วยเขาได้เลย 

          ธัชตัดสินใจกดแตรหนึ่งครั้งหมายจะปลุกคนในบ้านให้ตื่น...แต่ก็ยังไร้วี่แวว มือหนาที่กำลังจะกดแตรอีกครั้งชะงัก เพราะเสียงที่ก้องกังวานแบบเมื่อครู่นี้อาจจะทำให้คนในบ้านอื่นตื่นขึ้นมาตีหัวเขาแทนก็เป็นได้ 

          ชายร่างสูงถอนหายใจพร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา...หมอรวินท์คือปลายสายที่ถูกเรียก...แต่สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นระบบฝากข้อความอัตโนมัติ เขาวางสมาร์ตโฟนลงข้างตัวอย่างจนปัญญา และแสงไฟจากเลขหนึ่งศูนย์ศูนย์ของนาฬิกาดิจิทัลหน้ารถกำลังบีบคั้นให้เขาต้องรีบทำอะไรสักอย่าง 

          “คุณเกล็ดดาว เดี๋ยวผมจะเปิดโรงแรมให้คุณนะ” เขาโน้มตัวบอกคนในห้วงนิทรา ก่อนจะขยับเกียร์เพื่อถอยรถ แต่เดี๋ยว!... ความคิดวูบหนึ่งวิ่งเข้าชนสมองคุณหมอ ร่างสูงหันไปไล่สายตาบนเรือนร่างของหญิงสาวในรถอีกครั้ง                 

           ถ้าอุ้มเข้าโรงแรมทั้งที่เธอสวมชุดสั้นขนาดนี้ รัดรูปขนาดนี้ แถมสภาพคนใส่เป็นแบบนี้ มีหวังพรุ่งนี้ได้ลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์บันเทิงทุกฉบับแน่ 

           “เฮ้อ...ไปค้างที่บ้านผมละกันนะคุณดาว”

           ‘เยส! ให้ไวเลยจ้ะที่รัก’ เป็นไปตามคาด แผนทุกอย่างที่เธอวางไว้เข้าล็อก ที่เหลือก็แค่...ตื่นมาสวัสดีคุณย่าสวยๆ ตอนเช้าเท่านั้น ทุกอย่างก็ลงตัว

           เพราะถนนในยามวิกาลแบบนี้รถไม่ได้ติดยาวเป็นหางว่าวเหมือนตอนกลางวัน ทั้งคู่จึงเดินทางมาถึงสถานที่เป้าหมายได้ในเวลาไม่นานนัก ธัชอุ้มเกล็ดดาวไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เงียบสงัด ห้องรับรองแขกชั้นสองคือจุดหมายของเขา แต่แล้วเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง...เขาก็ต้องพบว่าประตู...ล็อก!

           ชายหนุ่มถอนหายใจเมื่อคิดได้ว่าวันก่อนระหว่างมื้ออาหารเช้า คุณย่าสั่งให้นมผันล็อกห้องรับรองแขกทุกห้อง เนื่องจากจะมีช่างมาต่อเติมบ้าน คนนอกต้องเดินเข้านอกออกใน ท่านจึงเกรงว่าทรัพย์สินอาจจะสูญหายได้ เมื่อไม่ทางเลือก ธัชจึงจำต้องถอนฝีเท้าจากหน้าห้องรับรอง ไปเปิดประตูห้องนอนและวางเธอลงบนเตียงนอนของเขาแทน

         เสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไปเป็นสัญญาณให้หญิงสาวที่รอจังหวะอยู่แอบหรี่ตาขึ้นมอง ชายหนุ่มซึ่งตอนนี้ยืนหันหลังให้เธอดูเหมือนว่าเขาน่าจะกำลังถอดเนกไทอยู่ เธอมองสำรวจรอบๆ อย่างว่องไว แล้วก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าที่นี่คือห้องนอนของเขา 

           จากแผนเดิมที่คิดว่าเขาคงจะให้เธอนอนในห้องรับรอง แล้วตอนเช้าเธอก็ค่อยตื่นมาเซอร์ไพรส์คุณย่าเบาๆ นั้น ตอนนี้กลับหลุดออกนอกแผนเล็กน้อย ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงมานอนอยู่บนเตียงเขาได้ แต่ไหนๆ ฟ้าก็เป็นใจขนาดนี้แล้วก็...‘ปิดประตูตีแมวมันซะ 

          “น้อย!...ถอดชุดฉันออก...”

          เสียงเรียกยานคางทำให้คนฟังถึงกับเบิกตากว้าง เขาหันขวับกลับไปหาต้นเสียงทันที เกล็ดดาวกำลังบิดตัวไปมาเพราะความไม่สบายตัวจากชุดที่เธอสวมอยู่ และพยายามถอดชุดออกทั้งที่ตาของเธอก็ยังปิดอยู่แบบนั้น

          “เร็วสิน้อย ถอดชุดฉันออก!” เธอร้องเรียกย้ำอีกครั้ง แค่ถอดชุดออกยังไงก็เหลือชุดชั้นใน ใส่บิกินีเดินชายหาดยังได้เลย นี่ก็แค่ตาของเขาแค่คู่เดียวที่เห็น เป็นไงเป็นกัน ไอ้ดาวทุ่มสุดตัว

           “คุณดาว นี่ไม่ใช่บ้านคุณนะ ถอดชุดที่นี่ไม่ได้” ชายร่างสูงตรงเข้าคว้าแขนเธอเอาไว้ไม่ให้ทำในสิ่งที่ต้องการ

           “โอ๊ย ชุดมันรัดจะตายอยู่แล้ว”

            “มะ...ไม่...ไม่ตายหรอก ไม่ต้องถอด”  ธัชตอบด้วยท่าทางเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก 

            “ตาย! ถอดเดี๋ยวนี้!” 

           “เฮ้ย! อย่าเสียงดัง เดี๋ยวก็ตื่นกันหมดบ้านหรอก โอเค ถอดๆ อยู่เฉยๆ นะ”  

           เมื่อสถานการณ์คับขัน หมอหนุ่มจำต้องทำตามคำขอของเธอ ธัชกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ตามด้วยการเป่าลมออกจากปากเพื่อเรียกสติ เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบางเอาไว้ ก่อนจะสอดมือหนาเข้าใต้ผ้าห่มและพยายามถอดชุดของเธอออก 

           ให้ตายเหอะ...ผ่าตัดครั้งแรกมือไม้ยังไม่สั่นเท่านี้เลย ทั้งที่เม็ดเหงื่อมากมายผุดขึ้นตามใบหน้า แต่มือหนาของเขากลับเย็นเฉียบ แถมไอ้อาการใจเต้นไม่เป็นจังหวะยังทำให้เขาทำภารกิจใต้ผ้าห่มได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก 

            แล้วในที่สุดเขาก็ปลดชุดเดรสสีเงินออกจากตัวเธอได้สำเร็จ ธัชถอนหายใจเต็มแรง ตามด้วยการเช็ดเหงื่อบนใบหน้า

           “เฮ้อ...เข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องกู้ระเบิดก็วันนี้แหละ”

          ชายหนุ่มเดินออกมาตั้งหลักสักพัก ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวในตู้ออกมา ถ้าตอนเช้าเธอตื่นมาในสภาพนี้ละก็ เรื่องใหญ่กว่ากู้ระเบิดแน่ๆ 

            หมอธัชเดินไปนั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอ แล้วพลิกร่างบางให้หันตะแคงข้าง เขาสอดแขนของเธอเข้าไปในเสื้อทีละข้าง ก่อนจะค่อย ติดกระดุมให้จนเสร็จสรรพ แพทย์มือเบาปัดผมที่ปรกหน้าเธอออก ก่อนจะกระชับผ้าให้แนบตัวเธอมากขึ้น

           “นอนนะครับ ผมก็จะนอนเหมือนกัน เพราะพรุ่งนี้ผมคงต้องสู้รบกับคุณอีกหลายยกแน่ๆ”

 
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว