facebook-icon

ขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่สนใจนะครับ การอ่านผ่านเพียงหนึ่งตัวอักษรของท่านผู้อ่านก็เป็นหนึ่งล้านกำลังใจของไรท์แล้วครับ ヾ(・ω・`)ノヾ(´・ω・)ノ゛

ตอนที่ 7: วิชาบาปแห่งซัคคิวบัส: บาปที่สาม – มาสเควอเรด

ชื่อตอน : ตอนที่ 7: วิชาบาปแห่งซัคคิวบัส: บาปที่สาม – มาสเควอเรด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7: วิชาบาปแห่งซัคคิวบัส: บาปที่สาม – มาสเควอเรด
แบบอักษร

ผมอยากตาย ผมอยากออกไปจากตรงนี้ ใครก็ได้ยกร่างของผมออกไปจากร่างของพี่กระเป๋าทีได้โปรด ได้โปรด 

ผมอับอาย อับอายเหลือเกิน 

ในใจของผมมันสั่นหวิว ข้างในเย็นวาบเพราะได้ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ไม่ ไม่ จริง ผมคิดอะไรไม่ออก อารมณ์ที่พาไป มันพาผมไปไกลเหลือเกิน 

กึก 

ผมหลับตาตัดสินใจกัดลิ้นอีกครั้งเพื่อดึงสติกลับคืนมา 

“สนุกจัง ฮิฮิ~ ^^” 

กลับมาที่ฝันร้ายที่เดิมอีกครั้งแล้ว ห้องนอนและเตียงของผมหายไป เช่นเดียวกับร่างของพี่กระเป๋า แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่ ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ซัคคิวบัส เรา เราไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ว่า แต่มันช่างเหมือนจริงจนหาที่ติไม่ได้ ช่วงเวลาในตอนนั้น... หยุดซะ ไอ้เลวเอ้ย! 

มันจะไม่มีครั้งที่สอง ผมจะไม่มีวันคิดเรื่องจัญไรอย่างนี้อีกเป็นอันขาด! 

ตอนนี้ผมนอนหงายอยู่บนเตียงร่างกายไร้พลัง แล้วผมก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากเตียงที่ยวบยาบ ผมเหลือบตามอง... ยัยนั่นคลานเข่ามาข้างกายผมด้วยหน้าตาระรื่นเปี่ยมสุข เพราะเธอ... ผมถึงได้ หนอย... 

“เอากับพี่กระเป๋าสนุกไหมคุณลีน” 

“แกมัน... เลวเอ้ย...” 

“คุณลีนหยาบคายจัง... ทั้งๆที่ก็ ทำ-ร้าย พี่กระเป๋าไปขนาดนั้นแท้ๆ” 

“หุบปากซะ!” 

ผมไม่เหลือเรี่ยวแรง ร่างกายอ่อนแอ จิตใจก็สับสน ได้แต่นอนเปลือยกายหอบหายใจอยู่บนเตียงนั้น ผมหลับตาลง ไม่อยากรับรู้สิ่งใดๆอีก ผมภาวนาให้นี่เป็นเพียงฝันร้าย... 

“The Succubus’s Sin :The Third Sin – Masquerade” 

(วิชาบาปแห่งซัคคิวบัส:บาปที่สาม–มาสเควอเรด) 

“นั่นคือทักษะของเรา ที่คุณโดนเข้าไปเมื่อกี้นี้ พิเศษมากเลยนะคะ มีไม่กี่คนที่โดนเข้าไปหรอก” 

ทักษะ…. 

“ก็คุณน่ะ มีความสัมพันธ์ที่น่าสนุกสุดๆไปเลยนี่นา~” 

เลวเอ้ย.... 

“....คงมีใครสักคนในเมืองที่ใช้เวทย์ดึงตัวคนจากต่างมิติเข้ามาเพื่อเป็นตัวแทนในการเข้าร่วมเซ็กโคลอสเซียมครั้งนี้ และคุณลีนก็คือเหยื่อ... สินะคะ” 

เอามืออกไปซะ ระหว่างที่พูดมือของเธอก็ลูบไล้ร่างกายผมเล่นไปด้วย ผมพยายามจะปริปากตะโกนไล่ แต่ปากมันก็หนักเกินไป 

“เซ็กโซเลีย คือชื่อของดินแดนแห่งนี้ เราไม่รู้ว่าคุณคือใคร มาจากที่ไหน และเราก็ไม่สนใจด้วย... เราสนใจอย่างเดียวคือเรื่อง‘เซ็ก’” 

คว้าง 

ฉับพลันมือที่คอยลูบไล้ร่างผมก็อุ่นขึ้นพร้อมความรู้สึก... เสียวซ่านที่เกิดขึ้นกะทันหัน นี่มันอะไรกัน 

“นี่เป็นทักษะพื้นฐาน การรวบรวมเซโอไปที่อวัยวะแล้วกระทำใส่คู่ตรงข้าม เพื่อกระตุ้นความรู้สึกทางกามอารมณ์ แม้จะเป็นทักษะพื้นฐาน แต่ก็สามารถพัฒนาได้หลายรูปแบบเช่นกัน โดยสิ่งที่คุณลีนกำลังถูกจู่โจมอยู่เรียกว่า” 

“Skill: Licking of Lechery” 

(ทักษะ:การโลมเลียแห่งราคะ) 

“เซโอ คือพลังของโลกนี้พลังแห่งเซ็ก เพื่อใช้เพิ่มพลังเซ็ก และแน่นอนว่าจะได้มาก็ต้องด้วยเซ็กเท่านั้น และที่น่าสนุกที่สุดก็คือ ทุกๆคนในดินแดนนี้ก็ล้วนมีพลังนี้ทั้งนั้น! มากน้อยแตกต่างกันไป และแต่ละคนก็มีความสามารถ ทักษะในด้านเซ็กแตกต่างกันไปด้วย ทั้งคน ภูติ เอลฟ์ ยักษ์ มังกร น่าสนุกดีจะตายเนอะว่าไหม ฮิฮิฮิ” 

“อื้ม แล้วก็ดูเหมือนว่าจากโลกที่คุณมาคุณลีนก็มีเซโออยู่มากพอดูเลย แต่ว่ามันก็ยังคงน้อยไป....” 

แฮ่ก แฮ่ก และแล้วเธอก็หยุดพลังของเธอที่อยู่ในมือที่ลูบไล้ไปมาลง 

"ไม่รู้กี่แสนหรือกี่ล้านเท่า.... มันน้อยมากเมื่อเทียบกับเรา” 

ฟุ่บ 

อยู่ๆพลังมหาศาลก็ทะลักออกมา พลังเซโออันมหาศาล!? 

ผมลืมตาขึ้นฉับพลัน และภาพตรงหน้าคือ 

หอกเวทย์ที่กำลังพุ่งลงมา 

กึก 

มันหยุด.... กะทันหัน... 

“ล้อเล่นน่ะค่ะ ฮิฮิ” 

“เราไม่ฆ่าคุณหรอก คุณน่ะพิเศษ เรารู้สึกได้ คุณมีความชำนาญอย่างประหลาด ก็ไม่รู้สินะ ถึงไม่พิเศษก็ช่างปะไร เราไม่ใส่ใจหรอก ขอแค่มีโอกาสที่จะมาทำให้เราพอใจได้ก็ดีแล้ว...” 

ผมจ้องเธอค้างนิ่ง หัวใจเต้นรัวไม่หยุด ผมไม่เคยถูกผู้หญิง ไม่สิ ใครคนไหนเล่นงานได้เท่านี้มาก่อน เจ็บใจนัก... 

“คุณลีนเรามีเวลาให้คุณสองเดือน จงกลับมาทำให้เราพอใจ กลับมาพาเราให้ไปถึงจุดสุดยอดให้ได้... ซึ่งถ้าคุณทำไม่ได้...” 

ฉับพลันผมก็เปลี่ยนมานอนอยู่ในห้องของ 

พี่กระเป๋า 

!? 

“พี่กระเป๋าของคุณก็จะถูกพามาที่นี่ แล้วก็... จะได้สนุกกับเหล่าปีศาจของเรา” 

“จนคลั่งไปเลยล่ะค่ะ^^” 

“แก...” 

คงเป็นเพราะความโกรธ มันทำให้พลังของผมกลับมาอีกครั้ง ภาพลวงตาหายไป ผมยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่ทันจะได้ทำอะไร 

“อื้ม” 

เซเรียก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากผม 

แล้วโลกมันก็หมุนคว้างไปหมด หนอย ยัยปีศาจ... 

“เรามอบพลังคืนให้คุณลีนส่วนหนึ่งด้วย แต่ก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ ยังไงก็ภายในสองเดือน กลับมาอีกครั้งให้ได้นะคะ เราจะรอ... ฮิฮิ^^” 

ราวกับถูกโปะด้วยยาสลบพลังที่แทบไม่เหลือในตอนนี้ ร่างกายที่ยิ่งอ่อนแอในตอนนี้ ก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปอีก... 

“มาควิสจัดการที” 

“ได้ค่ะท่านเซเรีย” 

พริบตานั้นก็ปรากฏอีกายักษ์ขนาดใหญ่ยิ่งกว่ารถยนต์ สติที่เลือนรางและสายตาที่พล่ามัวทำให้ผมจำอะไรไม่ได้มาก รู้สึกได้เพียงแต่ว่าผมถูกกรงเล็บของอีกายักษ์จับไป มันกระพือปีก แล้วตัวผมก็ลอยไกลออกไป ไกลออกไป จากห้องโถงนั้น ลอยไกล และไกลออกไป ในความมืดมิด 

“พี่กระเป๋าของคุณก็จะถูกพามาที่นี่ แล้วก็... จะได้สนุกกับเหล่าปีศาจของเรา” 

“จนคลั่งไปเลยล่ะค่ะ^^” 

“ผมจะ... ปกป้อง... พี่กระเป๋า... ให้ได้...” 

...... 

ความคิดเห็น