ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวหน้าเมด แมรี่

ชื่อตอน : หัวหน้าเมด แมรี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2559 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวหน้าเมด แมรี่
แบบอักษร

ดิฉันหัวหน้าเมดผู้ดูแห่งตระกูลไรเดอร์ แมรี่ เดิมทีเป็นเมดส่วนตัวของนายหญิงลอร่าตั้งแต่เด็กก่อนที่เธอจะแต่งงานเข้าตระกูลไรเดอร์ ชีวิตของดิฉันก็ไม่ได้มีอะไรตื่นเต้นโลดโผนอะไรมากนอกไปเสียจากงานดูและบ้านเรือนและอำนวยความสะดวกให้แก่เจ้านายซึ่งก็เป็นโชคดีของดิฉันที่ทั้งครอบครัวของนายหญิงและนายท่านไม่เจ้านายแบบโขกสับดูแคลนจ้องจะล่วงละเมิดทางเพศเยี่ยงตัวร้ายหลุดออกมาจากในนิยาย อย่างไรก็ดีชีวิตรักของดิฉันก็ไม่เคยได้เริ่มต้นซักทีส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะดิฉันไม่ได้สนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เสียเท่าไหรแบบเมดสาวทั่วไปอย่างเช่นเมดสาวที่ทำงานในคฤหาสน์หลายคนพยายามอ่อยท่านจอร์น ส่วนข้ารับใช้ชายก็มิได้มีใครเข้ามาจีบดิฉันแต่อย่างใดอาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งดิฉันเป็นคนเข้มงวดด้วยก็เป็นได้ 

ราวกับโชคชะตาเล่นตลกเพราะชายคนแรกที่ดิฉันเริ่มมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกลับเป็นนายน้อย บุตรชายของท่านลอร่าและท่านจอร์นวัยเพียง 8 ปีเท่านั้น เล่าไปคงเป็นที่ขบขันกันว่าเมดสาวหน้าดุอย่างดิฉันกินเด็กวัยกระเตาะอายุรุ่นลูก แต่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ ตอนที่นายน้อยดึงดิฉันเข้าไปจูบเมื่อคืนนี้นั้นเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายใดๆ ...ช่างเป็นจูบแรกที่ลืมไม่ลงจริงๆ แค่คิดถึงร่างกายดิฉันก็ร้อนผ่าวไปทั้งตัว เป็นค่ำคืนที่ดิฉันรู้สึกมีความสุขที่สุดในชีวิตเรียกได้ว่าเป็นคืนที่ดิฉันได้เรียนรู้ความสุขของลูกผู้หญิงอย่างแท้จริง แม้ตอนแรกดิฉันจะตกใจและลังเลอยู่บ้างแต่พอได้ทำตามที่ใจเรียกร้องแล้วดิฉันไม่มีความเสียใจหรือละอายใดๆ ต่อการกระทำของดิฉันเมื่อคืนนี้ เรียกได้ว่าเมื่อคืนนี้ดิฉันได้มอบทั้งกายและใจให้แก่นายน้อยแล้ว ซึ่งพอเข้าใจแล้วก็ทำให้ดิฉันเริ่มเข้าใจที่นายหญิงตัดพ้อเรื่องที่นายท่านไม่ค่อยให้เวลากับเธอ

อย่างไรก็ดี นี่ไม่ใช่เวลาที่ดิฉันจะมาพร่ำเพ้ออะไร ศัตรูผู้ปองร้ายนายน้อยอยู่อยู่ในที่มืดและจะมาอีกเมื่อไหรไม่รู้ ดิฉันเร่งเตรียมการป้องกันเฉพาะหน้าตามที่นายน้อยได้จัดแจงเอาไว้เริ่มจากการจำกัดเขตให้ในคฤหาสน์นั้นเข้าได้เฉพาะผู้หญิงโดยอ้างไปว่านายหญิงอยู่ตามลำพังในสภาพที่ย่ำแย่อาจมีคนฉวยโอกาสได้ ต่อมาก็ห้ามผู้รับใช้ทุกคนขึ้นมายังชั้น 2 เพราะจะเป็นการรบกวนนายหญิงที่ซึมเศร้าอยู่และนายน้อยที่ยังหาทางรักษาไม่ได้โดยที่ดิฉันจะเป็นผู้รับผิดชอบงานทุกอย่างบนชั้น 2 แต่เพียงผู้เดียว จากนั้นก็ให้ข้ารับใช้ชายทั้งหมดจัดตั้งเวรยามตรวจตรารอบบริเวณคฤหาสน์ตลอด 24 ชั่วโมง

จัดแจงเรียบร้อยแล้วดิฉันก็มุ่งไปหานายหญิงซึ่งหลังจากเคาะขออนุญาตไปหลายครั้งแต่ไม่ได้รับการตอบรับฉันจึงถือวิสาสะเข้าไปพบนายหญิงนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าและแววตาของเธอเหมือนดั่งปลาตายแต่ก็ไม่น่าแปลกอะไรเพราะเธอสูญเสียสามีและลูกไปชีวิตของเธอพังทลายลงภายในวันเดียว ดิฉันเริ่มทำตามคำแนะนำของนายน้อยโดยดิฉันเข้าไปนั่งอยู่กับพื้นตรงหน้าเธอพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างจับมือของเธอเบาๆ

"นายหญิงเจ้าคะ"

"....แมรี่ ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ....ฉันเคยไปทำอะไรเลวร้ายเอาไว้เหรอ.....ทำไม....."

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับลมสงบจากนั้นเธอก็เริ่มพรั่งพรูความรู้สึกที่เก็บกดออกมาเหมือนดั่งพายุ

"9 ปีที่ชั้นอดทนมานี่มันเพื่ออะไร! นับตั้งแต่แต่งงานมาสามีชั้นนอนกับใช้แค่คืนแรกคืนเดียว หลังจากนั้นเขาก็เห็นชั้นเป็นดั่งเฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน เหมือนกับโชคยังดีที่ชั้นมีลูกแต่แค่เพียง 3 ปี รู้ไหมแค่ 3 ปี! เขาก็เอาลูกชั้นกำลังชื่นชม เป็นความสุขหนึ่งเดียวที่ชั้นเหลืออยู่ไปจากชั้น! เขากลายเป็นไอ้พวกเย็นชาเหมือนสามีชั้น บ้าไอ้ดาบเฮงซวย ขี่ม้าล่าสัตว์ สนใจแต่เรื่องของชาวบ้านชาวเมือง สนใจชั้นบ้างสิ!"

เธอเริ่มปล่อยโฮ

"ชั้นเฝ้าอดทนว่าซักวันพวกเขาจะหันกลับมาใส่ใจชั้นบ้างแต่นี่มันอะไรกัน!! อยู่ก็ตายทิ้งชั้นไปแบบนี้! .... ฉันทำผิดอะไรหรือแมรี่"

เป็นไปตามที่นายน้อยว่าไว้จริงๆ นายหญิงถึงจุดวิกฤตแล้วจริงๆ ด้วย

"นายหญิงคะ นายน้อยยังไม่ตายค่ะ"

ดิฉันมองตาเธอแล้วยิ้มก่อนจะพูดต่อไป

"นายน้อยฟื้นแล้วค่ะ"

เธอดูเหมือนจะอึ้งที่ดิฉันพูดไปครู่หนึ่ง ซึ่งก็ไม่แปลกอะไรหลังจากเราพยายามเชิญหมอจากทั่วทั้งเมืองมาช่วยดูอาการก็ไม่มีใครรู้สาเหตุหรือวิธีบรรเทาอาการของนายน้อยได้

"...จริง เหรอแมรี่..."

"ค่ะ นายน้อยฟื้นแล้ว"

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับพร้อมจะกระโจนไปหานายน้อยซึ่งดิฉันต้องรั้งเธอตัวไว้

"แต่ตอนนี้นายหญิงยังไปพบนายน้อยไม่ได้นะคะ!"

"เธอพูดอะไรของเธอแมรี่ ปล่อยชั้นนะชั้นจะไปเจอลูกชั้น"

"ไม่ได้ค่ะ ต้องรอเป็นดึกก่อน"

"ทำไมต้องรอให้เป็นตอนดึกด้วย! ปล่อยชั้นนะ ให้ชั้นเห็นเขาหน่อยก็ยังดี"

"ไม่ได้ค่ะ เรื่องนายน้อยฟื้นจะต้องเก็บเป็นความลับค่ะ"

นายหญิงเริ่มสงบลงแต่เธอยังจ้องดิฉันเขม็งอยู่

"นายน้อยถูกลอบทำร้ายค่ะ ตอนนี้คาดว่าคนร้ายยังคิดว่านายน้อยตายไปแล้วอยู่"

"... ถูกลอบทำร้าย? .... "

"ใช่ค่ะ เนื่องจากอาจมีคนในให้ข้อมูลเรื่องของนายท่านและนายน้อยทำให้คนร้ายสามารถซุ่มโจมตีทั้ง 2 คนได้สำเร็จ ดังนี้เรื่องนายน้อยฟื้นแล้วนั้นจะต้องเก็บเป็นความลับเพื่อป้องกันศัตรูย้อนกลับมาทำร้ายนายน้อยอีกค่ะ"

"งั้นก็ไล่พวกข้ารับใช้คนอื่นออกให้หมดเลย!"

"ไม่ได้ค่ะ ถ้าทำแบบนั้นจะยิ่งเปิดช่องให้คนร้ายมากว่าเดิม จะเป็นอันตรายต่อทุกคนยิ่งขึ้น"

"...งั้นจะให้ชั้นทำยังไง จะให้ทำยังไง!!"

"นายหญิงวางใจได้ค่ะ นายน้อยมมีวิธีรับมืออยู่แล้ว"

"เธอพูดอะไรออกมานะแมรี่ ลูกชายชั้นพึ่งอายุ 8 ปีเองนะ"

"อาจจะฟังดูแปลกซักนิดแต่นายน้อยหลังตื่นขึ้นมาเขาฉลาดรอบคอบสุขุมราวกับเป็นผู้ใหญ่เลยละค่ะ ซึงปฏิกิริยาของนายหญิงตลอดจนถึงตอนนี้ก็อยู่ในการคาดการของนายน้อยค่ะ"

"...แมรี่ ชั้นบอกตรงๆ ว่าไม่อยากเชื่อซักเท่าไหร ถ้าไม่ใช่เธอพูดละก็ชั้นคงไม่มีทางฟังแน่ๆ"

นายหญิงเริ่มผ่อนคลายลง ดูเหมือนเธอจะเริ่มเชื่อที่ฉันพูดบ้างแล้ว

"นายหญิงคะ ช่วยอดทนอีกนิดนะคะ ว่าแต่นายหญิงแน่ใจเหรอคะว่าจะไปพบนายน้อยในสภาพนี้"

ดิฉันพาเธอไปนั่งลงยังเก้าอี้หน้าโต๊ะแต่งหน้า สภาพของนายหญิงตอนนี้ดูไม่จืดเลยทีเดียว

"นี่ชั้นโทรมขนาดนี้เลยเหรอ"

"ขืนไปพบนายน้อยตอนนี้มีหวังนายน้อยช็อคสลบไปอีกรอบแน่ๆ เลยค่ะ"

"แมรี่ก็ แหม.... ลูกชายชั้นเขาฟื้นแล้วจริงๆ นะ"

"จริงค่ะ เดียวดิฉันจะเอาอาหารและน้ำร้อนพร้อมผ้ามานายหญิงเช็ดตัวนะคะ"

"นี่แมรี่ชั้นจะไปเจอลูกนะไม่ได้ไปงานเลี้ยง"

สภาพจิตใจนายหญิงตอนนี้ดูจะเริ่มกลับมาเป็นปรกติแล้ว นายน้อยสุดยอดจริงๆ

"นายหญิงค่ะ นายน้อยพึ่งฟื้นมาจากความตายนี่ควรจะเป็นยิ่งกว่างานเลี้ยงใดๆ มิใช่หรือค่ะ"

"นั่นสินะ"

"แมรี่ขอแนะนำว่าคืนนี้นายหญิงจะต้องดูสวยที่สุดให้นายน้อยตลึงให้ได้นะคะ ถือว่าเป็นการรับขวัญจากเรื่องร้ายๆ"

"เห้อ...เธอก็รู้นะว่าทั้งลูกและสามีชั้นเป็นพวกบ้าดาบ ถ้าเอาดาบไปให้เขาคงเลือกดาบมากกว่าชั้น"

ดิฉันอยากจะบอกนายหญิงจริงๆ ว่านายน้อยเปลี่ยนไปมากและเขาโตขึ้นมาจนทำให้ดิฉันตกหลุมรักเขาให้เขาหมดทั้งกายและใจได้ในเพียงคืนเดียว

"นายหญิงค่ะ เมื่อนายหญิงไปพบนายน้อยนายหญิงจะเข้าใจเองค่ะว่านายน้อยเปลี่ยนไปแล้ว ดิฉันเชื่อว่านายน้อยจะเลือกที่จะให้เวลากับนายหญิงมากกว่าดาบค่ะ"

"นี่เขาเปลี่ยนไปมากขนาดนั้นเลยเหรอ"

"เขาว่ากันว่า คนเราพอเจอประสบการณ์เกือบตายไปแล้วซักครั้งหนึ่งก็มักจะเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงค่ะ"

"งั้นก็ได้ เอาตามนี้แล้วกัน"

"ค่ะนายหญิง"

ความคิดเห็น