ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 ผมตกเป็นเมียเขา End

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 ผมตกเป็นเมียเขา End

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2559 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 ผมตกเป็นเมียเขา End
แบบอักษร

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 22

 

 

Part writer

 

            ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นก็ผ่านมาเกือบ 6 เดือนแล้ว ตอนนี้ทั้งสามคนก็กลับไปอาศัยที่คอนโดเหมือนเดิน แต่ก็ยังมีเดินทางมาเยี่ยมคุณรัศมีที่บ้านใหญ่บ้างเป็นครั้งคราว ความสัมพันธ์ของสายฟ้า วายุ และน้ำยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเป็นที่สนใจของบรรดานักข่าว แต่สายฟ้ากับวายุก็ไม่คิดจะสนใจ ไม่ได้ปิดบัง

 

            ล่าสุดพากันไปเดินเที่ยวตลาดนัดแห่งหนึ่ง ซึ่งสายฟ้าและวายุเป็นคนที่ไม่ชอบผู้คนเบียดเสียด อึดอัด เสียงดัง วุ่นวาย แต่เพราะว่าน้ำบ่นอยากจะไปเดินเที่ยวก็เลยยอมพาไปแต่โดยดี

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุครับ จะพาน้ำไปไหนเนี่ย”ร่างบางถามขึ้นขณะอยู่บนรถ

 

            “ทานมื้อเย็นครับ”สายฟ้าตอบแบบเรียบๆ ไม่ได้หันมามองเพราะกำลังขับรถอยู่

 

            “แล้วทำไมต้องพามาไกลขนาดนี้ด้วยครับ นี่ออกจากกรุงเทพแล้วนะ”ถึงแม้ร่างบางจะไม่ค่อยได้เดินทางไปไหน แต่ป้ายข้างทางก็บอกได้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพ

 

            “เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองรออีกนิดนะครับคุณดี”วายุที่นั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับหันไปพูดกับร่างบางด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม น้ำจึงจำใจนั่งเงียบๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

            “น้ำ ตื่นครับ ถึงแล้วนะ”

 

          “อื้ออออ ถึงแล้วเหรอครับ”น้ำที่เผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย พยายามกระพริบตาเพื่อไล่ความง่วงออกไป เสียงคลื่นทะเลทำให้ร่างบางแทบจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้งและรีบเปิดประตูรถออกไปทันที

 

#

 

            “ว้าวววว สวยจังครับ”บรรยากาศริมทะเลในยามเย็น แสงสีทองที่กำลังสาดส่องทำให้ร่างบางอดที่จะยิ้มให้กับความงดงามนั้นไม่ได้

 

            “เชิญนั่งครับ เจ้าหญิง”สายฟ้าโค้งคำนับให้กับร่างบางตามด้วยวายุที่ถือมงกุฎดอกไม้มาใส่ให้น้ำด้วย

 

            “ขอบคุณครับ”น้ำตอบรับยิ้มๆและเดินไปนั่งที่โต๊ะริมหาด เสียงเพลงที่ดังคลอไปกับเสียงคลื่นสร้างความผ่อนคลายให้กับทั้งสามยิ่งนัก

 

            อาหารหลากหลายถูกนำมาวางเรียงบนโต๊ะ ทั้งสามนั่งทานอาหารกันไปเรื่อยๆโดยที่ร่างหนาทั้งสองคนก็คอยตักนู้นนี่ เอาใจน้ำอย่างไม่ขาด จนร่างบางอดที่จะแปลกใจได้ว่าวันนี้มันเป็นวันพิเศษอะไรหรือเปล่า บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความสุข และความรักที่พวกเขาทั้งสามมีให้กัน ของคาวทั้งหลายผ่านไป ตามด้วยของหวาน ซึ่งเป็นเค้กที่ร่างบางชื่นชอบเป็นพิเศษ

           

          “วันนี้เป็นวันอะไรพิเศษรึเปล่าครับ” ร่างบางถามออกมาอย่างแปลกใจ

 

            “...” ไม่มีคำตอบจากทั้งสายฟ้าและวายุ มีเพียงรอยยิ้มที่ส่งมาให้เท่านั้น มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และหวานจนน้ำต้องก้มหน้าหนี ซ่อนแก้มแดงๆเอาไว้น้ำตักเค้กกินไปเรื่อยๆโดยหันมองทั้งสองที่นั่งยิ้มมาให้ตนเป็นระยะ     

           

            “อ๊ะ”ร่างบางรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติของเค้กที่อยู่ในปาก ลักษณะของแข็งเป็นวง ทำให้ร่างบางต้องคายออกมา

 

            “เฮ้ย วะ แหวน”เสียงอุทานของร่างบาง ทำให้สายฟ้าและวายุหัวเราะขำ

 

            “ครับ แหวน”สายฟ้าดึงแหวนที่อยู่ในมือของน้ำออกมาและใช้กระดาษทิชชูเช็ดทำความสะอาดก่อนจะหันไปมอง สีหน้ามึนงงของคนรัก

 

            “น้ำครับ แต่งงานกับพวกเรานะครับ” สายฟ้านั่งคุกเข่าลงบนทราย และเอ่ยขอกันแบบดื้อๆ จนวายุอดที่จะหัวเราะไม่ได้

 

            “มึงแย่งซีนวะ ไอ้พี่ชาย” เสียงแซวของวายุไม่ได้ทำให้สายฟ้ารู้สึกเคืองแต่อย่างไร

 

            “ได้ไหมครับน้ำ แต่งงานกับพวกพี่นะ”วายุพูดเสริมขึ้นมา

 

            “ฮึก ฮึก”

 

            “แต่งงานกันนะ” วายุและสายฟ้าพูดออกมาพร้อมกัน ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

 

            “ฮึก คะ ครับ ฮือออ”ร่าบางโผเข้ากอดทั้งสองตนด้วยความรัก

 

 

            เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ เมื่อก่อนน้ำคิดว่าตลอดว่าอยากจะมีครอบครัวที่อบอุ่นกับผู้หญิงสักคน อยากจะมีลูกสาวน่ารักๆ คอยรอรับตนเองกลับบ้าน แต่ทั้งหมดมันก็เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่วันที่พี่ๆทั้งสองเข้ามาในชีวิต มาทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไป ทำให้น้ำได้รู้จักคำว่า รัก

 

 

 

.............50%...............

 

 

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุ มื้อเช้าเสร็จแล้วนะครับ”เสียงน้ำเรียกร่างหนาทั้งสองอย่างเป็นปกติทุกวัน ไม่นานทั้งสองก็เดินมาพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร

 

       “หอมจังเลยครับ ฟอดดดด”วายุเข้าโอบกอดร่างบาง หอมแก้มนุ่มนิ่มอย่างหลงใหล

 

            “อื้อออ พี่วายุ ไปนั่งที่เลยครับ”เสียงแข็งๆของน้ำทำให้สายฟ้าหัวเราะในลำคอที่น้องชายของเขาตนโดนร่างบางดุ

 

            น้ำนั่งมองพี่ๆทั้งสองพลางทานข้าวไปด้วย นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ที่เขาทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งน้ำก็มีความสุขดี แม้จะมีทะเลาะกันบ้าง งอนกันบ้าง แต่สุดท้ายสายฟ้าและวายุก็ยอมอ่อนให้เสมอ ตอนนี้น้ำพูดได้เต็มปากเลยว่า เขาทั้งสามได้อยู่กินกันอย่างสามีภรรยาแล้ว แค่คิดก็ทำให้แก้มใสๆขึ้นสีจางๆ

 

            “คิดอะไรอยู่ครับ หืมมมม”สายฟ้าที่สังเกตเห็นเอ่ยถามขึ้นมา

 

            “ปะ เปล่าครับ” ท่าทางของน้ำทำให้สายฟ้าและวายุหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ไม่ว่าเวลาผ่านมานายแต่ไหนแต่ความหื่นของทั้งสองก็ไม่เคยลดลงเลย เหมือนกับว่าจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำ

 

            ตอนนี้น้ำเปิดร้าบเบเกอรี่เล็กๆอยู่ข้างๆกับบริษัทของสายฟ้า ซึ่งจะได้รับความนิยมมากเลยทีเดียว เพราะขนมที่น้ำทำค่อนข้างจะถูกปากคนในบริษัทและนักศึกษาแถวนั้นเป็นพิเศษ แถมยังมีนักศึกษาชายบางกลุ่มที่มาอุดหนุนน้ำ เพราะหลงใหลในความสวยของน้ำด้วย จนทำให้สายฟ้าและวายุต้องโดดงานมานั่งแยกเขี้ยวในร้านเป็นประจำ

 

            “วันนี้วันอาทิตย์ อยากจะไปไหนรึเปล่าครับ”สายฟ้าถามขึ้นมาหลังทานอาหารเสร็จ เพราะวันนี้เป็นวัดที่ร้าของน้ำปิดและสายฟ้ากับวายุก็ตงลงกันว่าจะเป็นวันหยุดงานของพวกเขาเช่นกัน

 

            “อืม ไม่ดีกว่าครับ ผมอยากจะพักอยู่บ้านมากกว่า”ร่างบางเอ่ยตอบ

 

            “งั้นว่ายน้ำกันมั้ย ไม่ได้ว่ายน้ำกันนานเลย”วายุเสนอขึ้นมา น้ำทำท่าคิดแล้วก็พยักหน้ารัวๆ

 

            “ก็ดีเหมือนกันครับ ช่วงนี้ไม่ได้ออกกำลังกายเลย รู้สึกว่าจะมีพุงนิดหน่อยแล้ว”

 

            “หึมม มีพุง ไหนดูสิ”วายุพูดอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วดึงเสื้อของน้ำขึ้นมา

 

            “อ๊ะ พี่วายุ” น้ำจะร้องห้ามแต่ก็ไม่ทัน สายฟ้าหันมามองยกยิ้มแล้วก้มลงมาจุ๊บพุงของน้ำ

 

            “ลูกคงกำลังโตนะ”สายฟ้าพูดแล้ว จุ๊บหน้าท้องของร่างบางรัวๆ

 

            “ฮื่ออออ คนบ้า ผมจะมีลูกได้ไงกันเล่า”น้ำแย้งขึ้นมาหน้าแดง เพราถ้าตนเป็นผู้หญิง ตอนนี้คงจะมีลูกเป็นโหลแล้วมั้ง

 

            “ก็ดูสิครับ นี่ลูกดิ้นใหญ่เลย”วายุเอามือมาลูบท้องของน้ำอย่างแผ่วเบาจนทำให้น้ำสยิวไม่น้อย

 

            “อะ เอ่อ ปล่อยเถอะครับ”น้ำเอ่ยขึ้นมา เพราะกลัวมันจะเลยไปจนทำให้วันนี้เขาไม่ได้พัก ซึ่งร่างหนาทั้งสองก็พอจะเดาได้ เลยหัวเราะๆหึหึ ทำให้น้ำอายและผละออกไปนั่งเป็นปกติทั้งสองคน

 

            พอเลยมาในช่วงบ่ายของวัน สายฟ้าก็เอ่ยบอกร่างบางให้ไปเปลี่ยนชุดมาลงเล่นน้ำ ซึ่งแดดร่มพอสมควรแล้ว ร่างหนาทั้งสองคนก็เข้าไปเปลี่ยนชุดและออกมานั่งรอร่างบางลงน้ำพร้อมมัน สักพักร่างบางก็ออกมาทั้งสามเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจนเวลาล่วงเลยมาในตอนเย็น

 

            “พี่ว่าน้ำขึ้นไปอาบน้ำได้แล้วนะครับเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” สายฟ้า

 

            “ครับ พี่ๆก็ไปอาบได้แล้วนะครับ”น้ำขึ้นจากสระแล้วเดินไปอาบน้ำสายฟ้าและวายุยกยิ้ม แล้วเดินตามน้ำเข้าไปอาบน้ำเช่นกัน

 

            “อ๊ะ พี่สายฟ้า พี่วายุนี่มันห้องผมนะครับ”ร่างบางร้องบอกอย่างตื่นๆเมื่อสายฟ้าเดินเข้ามาในห้องน้ำของตน ซึ่งน้ำก็กำลังเปลือยเปล่าอยู่

 

            “เราสองคนของอาบน้ำด้วยนะครับน้ำ” วายุเอ่ยของ พลางเดินไปโฮบกอดด้านหลังของร่างบาง

 

            “อื้ออ ไม่เอาครับกลับไปอาบห้องตัวเองเลยนะ”น้ำ

 

            “อยู่นิ่งๆสิครับพี่จะอาบน้ำให้สะอาดเลยนะ”สายฟ้าพูดแล้วไซร้ซอกคอของน้ำมือก็กำลังลูบคลำร่างกายนิ่มๆของน้ำอย่างเพลิดเพลิน

 

            “อ๊า พี่สายฟ้า พี่วายุไม่เอานะ อ๊ะ ม๊ายยยยยยยยยยยยยย ”และแล้วมือเย็นของวันนี้ก็ไม่ได้ทานกัน และกว่าน้ำจะได้พักก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน

 

 

 

จบ

 

 

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

จบจริงๆแล้วค่ะกับนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณทุกคนที่เสียสละเวลามาอ่านนิยายของแพรนะคะ

แพรขอโทษด้วยที่หายไปเกือบครึ่งปี เรียนคะ งานหนักมาก

เป็นสภานักเรียนนี่แทบจะไม่ต้องนอนกันเลยทีเดียว

นี่เป็นช่วงปิดเทอมแพรเลยกลับมาเขียนต่อ หายไปนานจนเกือบลืมพาสเวิร์ดเลยที่เดียว แหะๆ

รักรีดทุกคนนะคะ ♥♥♥

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_38.png

ความคิดเห็น