ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.11

คำค้น : ปืน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 713

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2559 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.11
แบบอักษร

 

 

 

 

ผมนั่งรอนอนรอผลการสัมภาษณ์มาได้สามวันแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า ไม่มีสายจากบริษัทเพชราภรณ์เลยสักสายรวมถึงสายจากเพื่อนผมด้วย คิดแล้วก็รู้สึกเหงานะปกติคุณชายมันจะโทรหาผมทุกวัน เบอร์ผมมีไม่กี่คนหรอกครับที่รู้ ถ้าไม่มีคุณชายคอยโทรหาโทรศัพท์ผมก็แค่ที่ทับกระดาษเท่านั้นเองครับ อย่าถามถึงเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆในหน่วย ไม่มีใครญาติดีกันซักคนแค่นั่งอยู่เฉยๆไม่ตีกันตายก็บุญแล้วครับ

 

ตื้ดดดดดดดดด

 

เสียงโทรศัพท์ในมือผมดังขึ้นมาหลังจากที่เงียบหายไปนาน

 

สวัสดีครับ ผมชเนนท์ผู้จัดการของบริษัทเพชราภรณ์ขอสายคุณธาราหน่อยครับเสียงคุ้นเคยของผู้จัดการที่ชอบยิ้มเรี่ยราดดังขึ้นมา

ครับ ผมธาราพูดสายอยู่

ผมจะโทรมาแจ้งเรื่องสัมภาษณ์นะครับ

ครับ ว่ามาได้เลยครับใจผมเต้นแรงขึ้นมาทันที

คุณผ่านการสัมภาษณ์แล้วนะครับ พรุ่งนี้มาทดสอบงานได้เลย

ขอบคุณมากนะครับ

ด้วยความยินดีครับ

 

ผมวางสายแล้วได้แต่ร้องกู่ก้องในใจ แผนขั้นแรกสำเร็จแล้วโว้ยยยยย

ผมตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทดสอบงานเลขาท่านประธานเพชราภรณ์ ผมพยายามคีพลุคตัวเองให้ดูเหมือนเด็กจบใหม่หน้าใสไฟแรงที่พร้อมลุยทุกงานตามแต่เจ้านายจะบัญชา เมื่อนั่งรถไฟฟ้ามาถึงบริษัทผม

ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกกำลังใจตัวเอง สู้โว้ยไอ้เลอาขืนพลาดละอับอายขายขี้หน้าคนอื่นแน่ ผมก้าวเดินเข้าไปในบริษัทด้วยความมั่นใจ เมื่อไปติดต่อที่ประชาสัมพันธ์เธอก็อนุญาตให้ผมขึ้นไปหาท่านประธานทันที

ลิฟต์ส่วนตัวนำผมไปที่ชั้นสูงสุดของตึก เมื่อประตูลิฟต์เปิดผมมองเห็นพรมสีแดงเลือดนกทอดยาวไปจนสุดทางที่มีประตูบานใหญ่ตั้งอยู่ โอ้พระเจ้า นี่มันรสนิยมเดียวกับไอ้บ้าที่เอางานนี้มาให้ผมทำเลยนี่หว่า ทำไมผมรู้สึกอยากกดลิฟต์ลงไปข้างล่างแล้วกลับบ้านมากกว่าที่จะเดินไปเปิดประตูบานนั้นวะ ผมค่อยๆก้าวเดินไปที่ประตู ยิ่งเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่ผมก็รู้สึกอยากออกไปมากขึ้นเท่านั้น ทำไมมันรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆวะ จริงๆผมก็รู้ตั้งแต่วันแรกที่มาที่นี่แล้วล่ะว่ามีคนคอยจับตาดูผมอยู่แต่ผมไม่รู้ว่ามันมาจากที่ไหน ลึกลับซับซ้อนดีไหมล่ะ แต่ตอนนี้มันต่างออกไปมันเหมือนเป็นสัญญาณเตือนภัยเวลาที่ผมจะเจอกับอะไรสักอย่างที่เป็นอันตราย ผมเดินมาหยุดที่หน้าประตูทำใจสักพักก่อนจะเคาะไปสามครั้ง

 

ก็อกๆๆ

 

เข้ามา

 

หลังเสียงที่ฟังดูทรงอำนาจนั่นผมก็ผลักประตูเข้าไป ตอนเดินมาผมลอบสังเกตรอบตัวไปด้วย ปกติที่หน้าห้องผู้บริหารจะต้องมีโต๊ะของเลขาตั้งอยู่แต่นี่ไม่เห็นอะไรเลย ผมเดินเข้าไปภายในห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย ผนังห้องฝั่งหนึ่งถูกกรุด้วยกระจกยาวจรดพื้น มีโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้โอ๊กตั้งอยู่ห่างจากกระจกมาสองสามเมตร มีผู้ชายคนหนึ่งยืนหันหลังหันหน้าออกไปชมทิวทัศน์ของเมืองหลวงแต่ผมว่าเขาแค่เต๊ะท่าไปงั้นมากกว่า

 

สวัสดีครับ ผมธาราครับ

 

เมื่อสิ้นเสียงผมเขาก็หันหน้ามา ใช่คนที่ผมเคยช่วยไว้จริงๆด้วย ตอนนี้ไม่มีเค้าของความเจ็บปวดอีกแล้วมีแต่ผู้ชายที่ท่าทางน่ายำเกรง ดวงตาคมดุดันกำลังมองผมเหมือนจะพิจารณา ผมเพียงแค่ยืนนิ่งๆให้เขาสำรวจจนพอใจ สายตาแบบนี้เมื่อก่อนผมเจอบ่อย สายตาที่กำลังประเมิณคุณค่าและสิ่งที่จะได้จากมัน

 

เชิญนั่งลง คุณธารา

ขอบคุณครับ

 

ผมแสร้งทำสีหน้าหวาดเกรงเขาเล็กน้อยตามประสาเด็กที่เพิ่งเคยออกมาเจอโลกของการทำงาน มันคงจะแปลกและเขาอาจจะสงสัยถ้าผมทำเหมือนไม่หวาดกลัวเขาเลย จากที่ผมเดาคนทุกคนคงมีปฏิกิริยากับเขาแบบนี้

 

คุณมั่นใจแค่ไหนว่าจะทำงานกับผมจนผ่านช่วงทดลองงานสามเดือนแรกได้มาถึงก็เล่นบทโหดเลยวุ้ย

ผมมั่นใจมากครับ นี่เป็นการทำงานที่มีความหมายกับผมมาก ผมตั้งใจจะทำให้ดีที่สุดครับ

ผมแกล้งทำเสียงที่ฟังดูสดใสมุ่งมั่นต่อการทำงานมากตอบเขาไป เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

อย่างนั้นเหรอ แต่ผมเห็นพูดอย่างนี้กันทุกคนตอนมาทำงานกับผมครั้งแรก ทำได้ไม่ถึงเดือนก็ลาออกแล้ว ถ้าคุณเป็นแบบนั้นจะรับผิดชอบต่อความเสียหายจากความไม่รู้จักอดทนยังไง

ผมคงไม่มีอะไรต้องรับผิดชอบ เพราะผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำงานที่นี่ไม่ลาออกกลางคันแน่นอน

ผมพูดด้วยความแน่วแน่ของเด็กหนุ่มไฟแรงแต่ก็เอาความรู้สึกส่วนตัวมาใส่ด้วยเล็กน้อย เขามองผมตรงๆอยู่นานมากก่อนจะเปิดปากพูด

ได้ ต่อไปนี้คุณเป็นเลขาของผม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น