ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.10

คำค้น : ปืน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 686

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2559 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.10
แบบอักษร

 

 

 

ผมแวะเอากระเป๋าไปเก็บที่แมนชั่นก่อนแล้วค่อยให้คุณชายมันมาส่งที่บีทีเอส ตอนลงจากรถมันก็ทำหน้าอย่างกับจะส่งผมไปตายซะอย่างนั้นอ่ะ สุดท้ายมันก็ตามมาส่งขึ้นบีทีเอสบนสถานีจนได้ ผมยืนรอรถไฟฟ้าบีทีเอสเที่ยวต่อไปกับมันเงียบๆไม่มีใครพูดอะไร ผมพยายายามเก็บรายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทนั้นให้มากที่สุด งานนี้ถ้าพลาดตั้งแต่เริ่มต้นคราวต่อไปคงไม่ง่ายแล้ว พอรถมาผมก็เดินเข้าไปมีคุณชายมองตามส่งจนรถเคลื่อนออกไป ผมรู้ว่าต่อจากนี้จะพึ่งพาใครไม่ได้แล้วนอกจากตัวเอง เพื่อให้การทำงานของผมรัดกุมที่สุดผมต้องไม่ติดต่อใคร ต้องใช้ชีวิตเหมือนเด็กที่เพิ่งจบใหม่ให้แนบเนียนที่สุด

 

ผมหยิบเอาเอกสารข้อมูลส่วนตัวเกี่ยวกับประธานบริษัทเพชราภรณ์มาอ่านเพื่อทบทวนอีกรอบ พ่อเป็น

ชาวต่างชาติที่ทำธุรกิจรถยนต์อยู่ที่ประเทศอังกฤษมาแต่งงานกับสาวไทยลูกสาวเจ้าของร้านเพชรชื่อดังเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้องแต่จากการสืบเชิงลึกพบว่ามีน้องชายต่างแม่อยู่คนหนึ่งแต่ไม่ได้รับการยอมรับจากตระกูลตอนนี้ยังไม่ทราบว่าเขาอยู่ที่ไหน ภายหลังจากที่แม่ของไรอันรู้เรื่องนี้ไม่นานเธอก็ผูกคอตายในห้องนอน ไรอันเสียใจเรื่องแม่มากและโทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของพ่อ ไรอันเย็นชาขึ้น พูดน้อยลง ก้าวร้าวจนญาติเข้าหน้าไม่ติดเลยซักคน หกเดือนที่แล้วพ่อไรอันยกสาขาที่ไทยให้ไรอันดูแลแล้วกลับไปอยู่ที่อังกฤษ ส่วนหญิงสาวที่เป็นประเด็นให้ครอบครัวร้าวฉานจนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

 

ผมอ่านข้อมูลที่ได้มาคร่าวๆ หมอนี่คงเป็นเด็กมีปัญหาอะไรทำนองนี้ ชีวิตที่สมบูรณ์แบบคงไม่มีความหมายถ้าครอบครัวแตกแยกกันแบบนี้

 

ผมลุกจากที่นั่งเมื่อถึงสถานีที่ต้องลง ผมต้องเดินต่อไปอีกประมาณห้าร้อยเมตรก็ถึงประตูทางเข้าบริษัทนำเข้ารถยนต์รายใหญ่ของโลก ผมแจ้งกับพนักงานรักษาความปลอดภัยข้างหน้า เขามองสำรวจผมไม่นานก็เปิดประตูให้เข้าไปได้ เออเว้ย ยามยังเข้มงวดขนาดนี้เลย ผมเดินไปตามทางเดินเล็กๆสำหรับใช้เดินเข้าตึกที่แยกออกมาต่างหาก มีหลังคาและมีเครื่องฉีดพ่นละอองน้ำทำให้ไม่รู้สึกร้อนมากนัก

 

ก็ใส่ใจพนักงานดีนี่

 

ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ เดินไม่นานผมก็มาถึงทางเข้าตึกหกสิบชั้น พนักงานที่ประจำอยู่เปิดประตูให้ผมทันที ผมยิ้มขอบคุณแล้วเดินตรงไปที่ประชาสัมพันธ์

สวัสดีครับผมมาสมัครงานครับ

 

พนักงานสาวสวยยิ้มให้ผมแล้วขอให้รอสักครู่ เธอต่อสายไปหาใครสักคนที่น่าจะรับหน้าที่ในการรับพนักงานเข้าใหม่เสร็จแล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมาหาผมก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

เชิญไปพบผู้จัดการก่อนนะคะ จะมีคนนำทางคุณไป

 

พูดจบก็มีสาวน้อยคนหนึ่งเดินมาจากอีกทางแล้วเชิญผมให้ตามเธอไป ระหว่างทางผมก็สำรวจรอบๆตัวไปด้วย ที่นี่พนักงานสุภาพมากๆ ไม่มีความวุ่นวายเลยแม้แต่นิด ทุกคนดูรู้หน้าที่ของตัวเองแล้วต่างก็ทำงานกันไป การตกแต่งก็ให้ความรู้สึกสบายหูสบายตา ผมนึกว่าที่นี่จะอึมครึมเหมือนห้องทำงานของพยัคฆ์ซะอีก

 

เธอนำผมไปที่ห้องๆหนึ่งเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับชายหนุ่มหน้าตาใจดีนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ เขาน่าจะอายุไม่เกินยี่สิบห้าด้วยซ้ำแต่ได้เป็นถึงผู้จัดการเลยเหรอ หรือบางทีเขาอาจจะดูแลตัวเองดีก็ได้มั้ง สาวน้อยที่นผมมาขอตัวออกไปเหลือไว้แค่ผมกับผู้ชายตรงหน้า

 

เชิญนั่งก่อนครับคุณธารา

ขอบคุณครับ

 

ผมนั่งลงตามคำเชิญของเขาและลอบสังเกตเขาไปด้วย เขาดูเป็นคนที่อ่อนโยน การแต่งกายสะอาดสะอ้านออกจะสำอางนิดๆ สีหน้าแววตาก็ดูเป็นมิตรดี แต่ผมจะไว้ใจใครที่นี่ไม่ได้บางทีนีอาจจะเป็นหน้ากากที่เขาสวมไว้ก็ได้ เขาจ้องตากับผมอยู่พักหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนพอใจกับอะไรบางอย่าง นั่นไงล่ะ เสือซ่อนเล็บจริงๆด้วย

 

ตามใบสมัครที่ส่งมา คุณธาราจะมาสมัครในตำแหน่งเลขาของท่านประธานใช่มัยครับ

ใช่ครับ

จากที่ดูประวัติของคุณ คุณสมบัติทั่วไปของคุณเป็นที่น่าพึงพอใจ แต่งานที่คุณจะต้องทำเมื่อมาอยู่ในตำแหน่งนี้ไม่ใช่งานง่ายๆ คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณจะทำได้

ผมทำได้ครับ ผมคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้พิสูจน์ความสามารถของตัวเอง

 

ผมพยายามตอแหลสุดฤทธิ์เพื่อภาพลักษณ์ตัวเองดูดี ผมแปลกใจนิดหน่อย  ผมคิดว่าสอบสัมภาษณ์จะเริ่มวันหลังซะอีก นี่พอมาถึงก็ให้สอบเลย เขาคงอ่านสีหน้าสงสัยของผมออกจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงใจดี

 

มีหลายคนครับที่มาสมัครก่อนหน้าคุณแต่พวกเขาทนรับงานหนักแบบนั้นไม่ไหวไม่นานก็ลาออกไปจนไม่มีใครกล้ามาสมัครแล้วละครับ

 

เขาพูดกลั้วเสียงหัวเราะ เขาคงยังเห็นสีหน้าผมยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิมจึงอธิบายต่อยิ้มๆ

 

เลขาของทานประธานจะต้องอยู่กับท่านประธานในเวลาที่ท่านต้องการได้ ต้องตามไปดูงานต่างประเทศกับท่านซึ่งบางทีก็บินวันต่อวันเลยนะครับ ต้องมีความเฉียบขาดในการทำงาน เมื่อท่านประธานไม่อยู่ก็ต้องทำงานแทนได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

 

โห ไม่เท่ากับว่าเป็นเจ้าของบริษัทเองเลยเหรอวะน่ะ ถ้าจะตามติดทุกฝีก้าวขนาดนั้น เขายังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะพูดขึ้นมาใหม่

 

แล้วคุณล่ะครับคิดว่าตัวเองจะทำได้นานแค่ไหน ท่านประธานเองก็ไม่ค่อยปลื้มกับการเปลี่ยนเลขาบ่อยๆหรอกนะครับ

ผม..คิดว่าผมทำได้แน่นอนครับผมบอกเสียงหนักแน่น เขาหัวเราะเบาๆอีกครั้ง ทำไมชอบหัวเราะนักนะ

ครับ ผมก็คิดว่าคุณทำได้ คุณมีความมุ่งมั่นไม่เลวเลยนะครับผมเลิกคิ้วเมื่อได้ยินอย่างนั้น

หึๆๆ คิดว่าทำไมผมถึงได้รับหน้าที่นี้ล่ะครับ ผมเองก็ดูคนออกนะว่าใครเป็นยังไงเขาขยิบตาให้ผมแล้วลุกขึ้นยืนผมเลยลุกตาม

ตอนนี้ก็ถือว่าสัมภาษณ์เสร็จแล้วนะครับ รอฟังผลที่บ้านได้เลย

 

ผมกระพริบตาปริบๆ ไหนบอกว่าบริษัทนี้เข้ายากแล้วเข้มงวดไงวะ นั่งคุยกันไม่เท่าไหร่นี่กูสัมภาษณ์เสร็จแล้วเหรอ เขาหัวเราะอีกครั้ง นี่ก็หัวเราะเก่งจังเลยสัส คิดว่ากูเป็นหม่ำเท่งโหน่งรึไง เขายิ่งหัวเราะมากขึ้นไปอีก ผมก็มองอย่างงงสัสหมาเลยว่ะครับ

 

ไม่มีอะไรที่ยากแล้วก็ไม่มีอะไรที่ง่ายหรอกครับ

 

เขาบอกผมแค่นั้นแล้วเปิดประตูให้ผมออกไปก่อน ผมเดินออกมาอย่างคนที่งงไม่หาย ใครก็ได้เอาควายออกจากตัวกูที เขายังคงหัวเราะแล้วบอกลาผมโดยที่ยังมีรอยยิ้มอยู่ตลอดแล้วหันหลังเดินไปอีกทาง ผมเดินออกมาจากบริษัทแล้วถอนหายใจ ผมมองไปที่ตึกหกสิบชั้นที่ถูกออกแบบอย่างทันสมัยอีกครั้งแล้วเดินออกมาพลางภาวนาให้ได้งานไปด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

  

ความคิดเห็น