email-icon Twitter-icon

ไรท์เป็นนักเขียนหน้าใหม่ไร้สิว ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนร้าาา ^3^

เธอคือศักดิ์ศรีของผม

ชื่อตอน : เธอคือศักดิ์ศรีของผม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2565 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เธอคือศักดิ์ศรีของผม
แบบอักษร

บทที่ 19 

 

 

 

 

“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย” ฉันร้องเรียกสามีตัวเองอย่างดัง พลางผลักดันตัวคุณปรังให้ออกห่าง แต่กระนั้นเขาก็ยังบีบข้อมือของฉันแน่นไม่ยอมปล่อย 

ต้นแบบที่เห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับกำหมัดแน่น ใบหน้าหวานเริ่มแสดงถึงความโกรธจัด ยามที่พบว่าภรรยาสุดที่รักกำลังโดนรังแก 

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะครับ คนนี้ของผม” เสียงทุ้มกล่าวต่ำ พร้อมกับกระชากตัวเธอกลับมาแนบอกได้สำเร็จ พร้อมกับใช้อ้อมแขนโอบกอดเธอซบอกระบายความเสียใจออกมา 

เขารู้ดีว่าคนๆ นี้คือใครและใหญ่ขนาดไหน แต่ถึงจะยิ่งใหญ่ยังไงคนผู้นั้นก็กล้ามาทำให้คนที่เขารักร้องไห้ แถมยังทำร้ายร่างกายและจิตใจเธออย่างทารุณ จนหัวใจของเขาแทบจะแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี เขาอุตส่าห์ปกป้องรอยยิ้มความสุขของเธอให้คงไปตราบนานเท่านาน แต่ทำไมคนตรงหน้ากลับทำให้เธอร้องไห้ออกมาด้วย 

“ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ผมขอโทษที่มาช้าไปจนเขามาทำร้ายคุณขนาดนี้” ต้นแบบว่ากว่า พลางยกมือเช็ดน้ำตาที่เปียกชื้นอย่างทรมานหัวใจ 

เพราะใบหน้าของเธอไม่เหมาะสม ที่จะมีหยาดน้ำตาความเสียใจไหลออกมาเลยจริงๆ  

“ขอร้องล่ะ… ฉันไม่อยากจากคุณไปไหน ได้โปรดช่วยฉันด้วย” เสียงสะอื้นหวานยังคงร้องดังออกมาไม่หยุด พอได้ซบอกกว้างที่แสนอบอุ่น ดวงใจก็รู้สึกถึงความปลอดภัยที่เขาพร้อมจะกางปีกปกป้อง 

“ผมอยู่ตรงนี้แล้วครับ ผมไม่ยอมปล่อยคุณให้ใครแน่นอน” เขาเข้าใจสิ่งที่เธอสื่อออกมา ก่อนจะจับจ้องมองคนมาใหม่อย่างไม่เป็นมิตร เพราะคนๆ นี้เขากำลังจะเข้ามาทำลายครอบครัวและผู้หญิงของเขา 

“คุณปรังสินะครับ ทำไมคุณต้องทำให้เธอร้องไห้แบบนี้ด้วย” ต้นแบบถามขึ้นอย่างสุภาพเท่าที่จะทำได้ “ถึงผมไม่รู้อะไรแต่การที่ทำให้คนที่ผมรักเจ็บขนาดนี้ ผมทนไม่ได้หรอกนะครับ” 

“ฉันมาตามคนของฉันกลับ เธอไม่สมควรต้องมาอาศัยอยู่ในที่แบบนี้กับคนอย่างนาย” คุณปรังก้มมองผู้ชายที่ชื่อต้นแบบอย่างหยามเหยียดในชุดยามธรรมดา หน้าตาก็งั้นๆ ฐานะก็ยากจน ไม่รู้ทำไมเธอถึงไปชอบและรักคนแบบนี้ได้ลง 

แน่นอนว่าสายตานั้นต้นแบบสามารถอ่านออกได้ในทันที ก็ใช่ที่เขานั้นไม่มีเงินและไร้อนาคต แต่อย่างไรเขามั่นใจว่าตัวเขานั้นรักและดูแลเธอดีกว่าเป็นไหนๆ  

“ถึงผมจะไม่ได้ดีอย่างที่คุณเป็น แต่อย่างน้อยผมก็ไม่เคยทำให้เธอมีคราบน้ำตาและความเจ็บทางร่างกายเลยสักครั้ง แล้วคุณล่ะครับ…คุณเคยดูแลเธอดีขนาดไหน ทำไมเธอถึงกลัวคุณได้มากขนาดนี้” 

“คนอย่างนายจะไปเข้าใจอะไร” คุณปรังเถียงออกมา 

“ผมไม่เข้าใจคุณหรอกครับ แต่ผมจะไม่ยอมยกเธอให้คุณด้วยเช่นกัน เพราะสำหรับผมเธอคือทุกสิ่งทุกอย่างที่ขาดไม่ได้ เธอคือภรรยาที่ผมรักที่สุดครับ” 

เขากล้าพูดออกมาได้อย่างสง่าผ่าเผย ไม่เคยอับอายที่ได้เธอมาเป็นภรรยาสักนิดเดียว เพราะถ้าไม่มีเธอเขาคงหาแสงสว่างทางชีวิตไม่ได้อีกแล้ว ถ้าไม่มีเธอที่สนับสนุนเรื่องการเรียน เขาก็คงจมปลักกับความโง่ไปอีกนาน เขาคงไม่มีวันได้เข้าใกล้อนาคตและสิ่งที่อยากเป็นได้ขนาดนี้ 

ดังนั้นเขาจะไม่ยอมยกเธอให้ใคร ถึงจะเห็นแก่ตัวไปบ้างแต่เขารักเกินกว่าที่จะเห็นเธอเดินจากไปได้แล้วจริงๆ  

คุณปรังที่ได้ยินทุกอย่างที่ต้นแบบพูดก็ถึงกับยืนนิ่งตกตะลึง เพราะไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะจริงใจและเด็ดเดี่ยวจะยืนอยู่ข้างเธอได้ขนาดนี้ ช่างต่างจากเขาที่หวังเธอแต่ในเรื่องบนเตียง เขานั้นเห็นผู้หญิงทุกคนเป็นเพียงที่ระบาย เพียงแต่เธอนั้นเป็นที่ระบายที่วิเศษจนเขาขาดไม่ได้ 

แต่พอเห็นแบบนี้… ตัวเขารู้สึกว่าเป็นคนไม่ดีที่กำลังพรากสิ่งสำคัญของคนอื่นไปเลย 

“ขอร้องล่ะครับ ได้โปรดเลิกยุ่งกับเราสองคนเถอะ” 

ร่างสูงคุกเข่าลงพื้นละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี ก่อนจะขอร้องอ้อนวอนให้คนที่เหนือกว่าปลดปล่อยเลิกราวีเราสองเสียที โดยที่เธอก็ไม่รอช้ารีบฟุบกายลงข้างๆ ขอร้องด้วยเช่นกัน 

“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเป็นเพียงแค่ของค่าเวลาไร้ค่าสำหรับคุณอีกแล้ว เพราะตลอดที่ผ่านมานั้นคุณเห็นฉันเป็นเพียงเศษซากที่ระบายเท่านั้น ฉันไม่อยากกลับไปจมปลักแบบนั้นอีกแล้วขอร้องล่ะค่ะ” ฉันกล่าวออกมาทั้งน้ำตา มือเล็กกอบกุมมือของสามีไว้แน่น 

ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมคุกเข่าอันมีค่าขอร้องเพื่อฉันมาก่อน ทำให้ฉันตื้นตันใจและรู้สึกว่าชาตินี้ฉันโชคดีที่ได้เขามาเป็นสามี 

“ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของนายไปอยู่ไหนกัน เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวถึงกับต้องทำแบบนี้เลย” คุณปรังเอ่ยถามออกมา พลางยกยิ้มเย้ยไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะยอมทำถึงขนาดนี้ แค่ผู้หญิงคนเดียวถึงกับต้องคุกเข่าขอร้องเลยงั้นหรอ 

ไร้สาระสิ้นดี 

“ศักดิ์ศรีของคุณเป็นยังไงผมก็ไม่รู้หรอกครับ แต่ศักดิ์ศรีของผมคือเธอ… ใครทำร้ายเธอก็เหมือนกับทำลายศักดิ์ศรีของผมไปแล้วทั้งชีวิต ถึงจะดูเป็นเรื่องไร้ค่าแต่สำหรับผมมันกลับมีค่ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใดอีก” 

จบคำพูดของต้นแบบทั้งดอกหญ้าและคุณปรังถึงกับตกใจไปไม่เป็น ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กคนๆ นี้มีค่าเท่ากับทั้งชีวิตของเขา 

คุณปรังยกยิ้มออกมาอีกครั้งก่อนรู้สึกอยากจะยอมแพ้ที่อยากได้เธอคืนแล้ว เพราะผู้ชายคนนี้นั้นทำให้เขารู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ทำลงไป ก่อนจะฉุดนึกขึ้นได้ว่าศักดิ์ศรีของเขาคือพู่กันผู้หญิงที่เขารักมากเช่นกัน แล้วตอนนี้ตัวเขากำลังทำอะไรลงไป ทำไมเขาต้องมาทำลายชีวิตของเธอด้วย เพราะแต่ก่อนนั้นเขาก็ย่ำยีความรู้สึกเธอไม่เหลือชิ้นดีขนาดนั้นแล้ว 

เพียงเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นฝ่ายทิ้งเขาก่อนงั้นหรอ ถึงอยากจะเอาชนะและให้เธอรู้เสียบ้างว่าคนอย่างเขานั้นไม่เคยถูกใครทิ้งมาก่อน 

เพียงเท่านี้จริงๆ … 

“พอเถอะ ฉันยอมแพ้นายแล้ว” คุณปรังเอ่ยขึ้น เพราะเขานั้นไม่สามารถทนเห็นคนตรงหน้านั่งคุกเข่านาน “ฉันรับรู้แล้วว่าทั้งสองรักกันมากจริงๆ ” 

ฉันเงยหน้ามองคุณปรังอย่างงงวยแต่พอเห็นสีหน้าแบบนั้น ฉันก็เข้าใจและคิดว่าเขาคงยอมปล่อยฉันไปแล้ว สองมือฉันไม่รอช้ารีบพยุงกายสามีให้ลุกขึ้นยืน 

“ฉันขอโทษที่มาระรานชีวิต ถึงจะไม่เข้าใจแต่ที่ฉันทำลงไปเพราะไม่อยากเห็นเธอใช้ชีวิตแบบนี้ได้ ถึงเธอจะเป็นสาวใช้แต่ไม่เคยรันทดขนาดนี้มาก่อน แต่ดูแล้วคงเป็นฉันที่คิดไปเองฝ่ายเดียว” คุณปรังเอ่ยขอโทษจากใจจริง 

ถึงเขาไม่เคยมองว่าเธอในฐานะคนรัก แต่ในสายตาเขาก็มองว่าเธอเป็นน้องสาวคนหนึ่ง ที่ไม่อยากให้มาใช้ชีวิตใต้ความลำบากแบบนี้ แต่คงเป็นเขาที่คิดเองเออเองเท่านั้น เพราะเธอนั้นดูจะมีความสุขยิ้มออกมาได้ทุกวัน แตกต่างจากที่อยู่บ้านของเขาที่ต้องตีหน้าบึ้งเชิดเพื่อไม่อยากโดนกดขี่ข่มเหงรังแก 

คงได้เวลาปล่อยเธอเป็นอิสระตามที่ใจนึกแล้วล่ะ 

“ขอบคุณที่เข้าใจนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลเธอไม่ให้เธอลำบากแน่นอน” 

คำสัญญาที่เอ่ยออกจากปากนั้นไม่ใช่เพียงแค่ลมลอย แต่เขาตั้งมั่นว่าจะทำตามที่เอ่ยออกมาให้ได้ นี่คือคำสัตย์ในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งที่แสนจะธรรมดา ที่หวังอยากจะปกป้องคนรักให้อยู่ด้วยกันจนถึงวันสุดท้าย 

“ลำบากอะไรกัน ขอแค่มีที่รักก็เพียงพอแล้ว” ฉันแทรกขึ้นก่อนจะกระโดดกอด ไม่คิดเลยว่าเขานั้นจะรักฉันมากขนาดนี้ แถมฉันยังมีค่าเป็นถึงศักดิ์ศรีของเขาอีกด้วย 

ไม่ไหว…ฉันรักเขาจนทนไม่ไหวแล้วนะ! 

“ถ้าเช่นนั้นฉันขอตัวก่อนนะ ถ้ามีเวลาว่างก็ไปเยี่ยมทุกคนบ้างก็ดี ฉันต้อนรับเสมอ” คุณปรังทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป 

พอทุกอย่างคลี่คลายกลับมาเป็นแบบเดิม หัวใจของฉันก็รู้สึกโล่งราวกับยกภูเขาออกจากอกใหญ่ ก่อนจะหันไปมองหน้าสามีที่รักอย่างปลาบปลื้ม 

“แล้วนี่คุณมาได้ยังไงหรอ” ฉันถามขึ้น 

“คีตะโทรไปบอกนะครับ ว่ามีคนไม่ดีมาหาคุณให้ผมรีบกลับมาโดยด่วน ผมที่รู้สึกไม่ดีก็เลยรีบขอลางานมาหาคุณเนี่ยแหละ” เขาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มสว่างกระจ่าง 

“ขอบคุณที่มาทันนะคะ ไม่เช่นนั้นทุกอย่างคงแย่กว่านี้แน่” 

“ผมคงไม่ยอมให้มันแย่ไปมากกว่านี้หรอกครับ คุณวางใจเถอะ” 

“ในเมื่อเรื่องทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีแล้ว ฉันต้องมีของตอบแทนคุณสักหน่อยแล้วสิ” ฉันว่ากล่าวก่อนจะใช้สองมือคล้องคอของเขา และส่งสายตาแพรวพราวไปให้สามีอย่างเจ้าเล่ห์ 

“หยุดคิดเลยนะครับ ในหัวคุณมีแต่เรื่องนั้นหรือยังไง” 

เกิดมาไม่เคยพบเห็นผู้หญิงขี้หื่นอย่างเธอมาก่อนเลย ว่างเมื่อไหร่ก็จับขึ้นเตียงจนไม่เป็นทำอะไรแล้ว 

ถึงเขาจะชอบแต่แบบนี้ก็ไม่ไหวนะ 

 

 

 

เธอคือศักดิ์ศรีของผม ว่าซ่านนนนน 

โอ้ยยยยยย อิจฉาคนรักกันจังเลยโว้ยยย!!! 

ขนาดคุณปรังยังต้องถอยทัพกลับอย่างยอม เพราะสองคนนั้นรักเกินจะแยกกันได้ 

 

ตามจริงไรท์จะเขียนให้ต่อยกันมันก็ยังไงอยู่ 

เพราะว่าคุณปรังนั้นมีอำนาจสูงส่ง ส่วนพี่ต้นแบบก็ไม่ได้เลิศหรูแบบนั้นอะ 

ถ้าต่อยไปมีหวังโดนคุณปรังเป่ากระโหลกแน่นอน  

555555555 


ถึงจะไม่มาดแมนเหมือนพระเอกเรื่องอื่น แต่พระเอกเรื่องนี้คือรักจริงและรัจังมากเลยนะคะ คุณปรังก็อย่าหวังว่าจะได้เข้าแทรกเลย
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว