ร่างกายของร่างเล็กๆถูกตรึงด้วยรากบางอย่างแน่นมากจนแทบหายใจไม่ออก

คนตรงหน้าคือวิลเลียนที่ไม่อยากเจอเหมือนกันซะด้วยสิ

ใบหน้าถูกอีกฝ่ายเชิดขึ้นอย่างรุนแรง

ร่างสูงกว่าพูดจบก็เดินออกห่างจากมิโดริยะไปยังอีกที่

และสั่งบางอย่างกับทุกคนที่อยู่ตรงนี้

เขาเงียบ ถ้าเป็นสิ่งที่ไม่ควรเขาก็คงจะต้องอยู่เงียบๆไว้

ถ้ามันทำให้เพื่อนเป็นอันตรายเขาก็ควรเสียคนเดียวสะดีกว่า

22:23 น

ตู๊ดๆ..

บาคุโกหงุดหงิดมาก ที่โทรศัพท์ที่โทรไปนัดอีกฝ่ายไม่รับสายเขา

ปึง!!

เขาหงุดหงิดอย่างมาก จากการทุกครั้งที่เดกุจะมาหาและเอาขนมมาให้ทุกเย็นหลังจากขึ้นที่ปี 2 มาเรากลับมาเป็นเพื่อนกัดที่ดีกว่าเดิมและ ดูแลดีขึ้น

กรี้งงง!!!

หมับ!

เสียงนี้!!

ตึง

บาคุโกพ่นลมหัวเสีย ก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไป

23:45 น.

ตึกร้าง

เขาถามมัน

ไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่มีเสียงหัวเราะเป็นคำตอบให้แทน

ใครกันที่ทำให้พวกมันใช้เขาล่อออกมา

โทโดโรกิคุง?

อุราระกะซัง?

อิดะคุง?

อาซุย?

ใครกันแน่?

คัตจังหรอ?...

หรือว่า!!??

บึ้ม!!!!!

ไม่ทันที่เขาจะตอบเสียงของบางอย่างดังขึ้นมาเหมือนกับระเบิด

เสียงระเบิดที่ดูเหมือนอารมณ์เกรี้ยวกราดบางอย่าง

ร่างกายที่คุ้นเคยเผยให้เห็นขึ้นมาจนเขาแทบจะตกใจทนไม่ได้

ทำไมกัน!!?? คัตจัง!!

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ร่างของบาคุโกพุ่งเข้าใส่ดาบิอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองร่างสู้ด้วยความสูสี บาคุโกยังคงถล่มพวกวิลเลี่ยนที่เข้ามาช่วยดาบิไว้

บ้างเจ็บเป็นตายบ้างต้านได้

คัตจังทำไมกันนะ

ดาบิโดดมาใกล้มิโดริยะ พร้อมกับใช้อัตลักษณ์ของตนจ่อเข้าที่ร่างของเขาเฉียดประมาณ 1เซนจากตัวได้

มันเรียกบาคุโกที่ยังสู้กับคนอื่น อีกฝ่ายหันมาเป็นเขาที่ถูกจี่นั้นถึงกับหยุดชะงัก

ทุกอย่างเริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆ...เขาไม่อยากให้ใครตายโดยเฉพาะคัตจัง

ไม่มีวัน!!

ร่างของดาบิเดินห่างจากเขาไปยังบาคุโก หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นสับ มันกังวล ร้อนรนไปหมด

ไม่เอาถ้าคัตจังตายไป

ไม่อยากให้หายไป!!

ตู้มมมม!!!!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครา ร่างของเพื่อนๆของเขาพุ่งเข้ามาในโกดังเก่าๆและสู้กับวิลเลี่ยนอย่างสุดกำลัง

ร่างสูงของโทโดโรกิเดินมาช่วยปลดพันธนาการให้เขาเป็นอิสระ

ตู้ม!!!บึ้ม!!!!!

พูดกันจบคนผมสองสีก็พาร่างบางออกมาให้ห่างจากที่เกิดเหตุ ก่อนที่จะอยู่กันตามลำพัง

แหมะ

ตอนนี้สมองของเขานั้นไม่ได้ฟังที่คนตรงหน้าพูดเลย

ทำไมกัน

คัตจังถึงช่วยเขากัน

เมื่อไหร่กันที่คัตจังช่วยเขา

มันคืออะไรกันความรู้สึกต้องร้องไห้แบบนี้

มือหนาลูบหัวของมิโดริยะอย่างอ่อนโยน

อุ่นจัง...

ถ้ามือของคัตจัง...จะเป็นยังไงกันนะ

หมับ!!

บาคุโกรั้นพูดแบบเดิม แต่คนตัวเล็กไม่เข้าใจเลยเขาพูดสื่ออะไรกันอยู่

ดวงตาของทั้งสองที่จ้องกันเหมือนกับจะฆ่ากันยังไงยังงั้น

โทโดโรกิคุงพูดอะไร??

หมับ!!!

ร่างสูงจูงคนตัวเล็กออกมา โดยมีเสียงคนสองสีผมพูดขึ้นมาเหมือนกับบอกบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

บ้านของบาคุโก

01:10

ปัง!!!

เขาตะคอกใส่อีกคนโดยไม่คิดจะหยุด...เป็นอะไรไปนะ

ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย

แหมะ....

ร่างสูงผงะตกใจ เสียงสะอื้นของร่างเล็กๆทำให้อีกฝ่ายไปไม่ถูก

ใบหน้าของบาคุโกตกใจสุดขีด

ตบเข้าที่หน้าผากตัวเองอย่างหัวเสีย

หมับ...

ร่างบางถูกกอดจากข้างหน้าด้วยคนที่ไม่มีทางทำไรแบบนี้ อีกฝ่ายกอดเขาแน่นมากเหมือนกับทำเขาแตกสลายไปและอยากจะอภัยโทษ

ร่างกายถูดผละออกพร้อมกับริมฝีปากของบาคุโกที่จูบลงมายังปากสีหวาน

ร่างเล็กๆตกใจอย่างมาก

ทำไม...อะไร...เมื่อไหร่

คำถามในหัวของเขาเต็มไปหมด

ทำไมคนอย่างคัตจังถึงทำแบบนี้

เกิดอะไรขึ้นถึงทำแบบนี้

เมื่อไหร่ที่คิดจะทำ

ร่างกายของตัวเล็กตอบสนองอีกคน ลิ้นร้อนแทรกเข้าโพรงปากนุ่มอย่างช้าๆ

เหมือนกับอีกคนไม่ใช่คนใจร้อนใช้ความรุนแรง

มันอบอุ่นจนเขาแทบจะละลายตามรสชาติจูบที่อีกคนให้มา

มันเป็นจูบแรกที่เขาปฏิเสธไม่ได้

และเป็นจูบแรกที่อบอุ่นมาก

ร่างกายทั้งสองร้อนไปหมด...เขาอยากผลักออกแต่ร่างกายอยากที่จะทำแบบนี้

ทำไมกันนี่คัตจังนะ

เพื่อนของเขา...ทำไมกัน

ทั้งสองผละรสจูบออกจากกันใบหน้าของทั้งคู่แดงอย่างเขินอาย มันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน...เลยทำให้เขาแทบจะมองกันไม่ติด

เขาถูกอีกฝ่ายกอดและผลักนอนลงเตียงของบาคุโก

สิ่งที่คัตจังสื่อออกมาเขาขอไม่เข้าข้างตัวเองได้ไหม

ว่าที่ทำไปคือ...ความรัก

---------