06:30 น.

ติดๆ...ติดๆ

ปึก!

เสียงนาฬิกาถูกปิดอย่างเสียงดัง จนร่างกายเปลือยเปล่าของคนที่นอนเริ่มงัวเงียส่งเสียงร้องออกมาภายในห้องเงียบๆ

ร่างเล็กๆตื่นขึ้นจากราตรี หันไปมองบุคคลที่กำลังหายเข้าไปในห้องน้ำและออกมาอย่างรวดเร็ว

เสียงของบาคุโก ถามอีกฝ่ายแต่ดูเหมือนร่างบางจะง่วงนอนจนฟังไม่รู้เรื่อง

อีกคนใช้น้ำเสียงที่ดังตามฉบับเจ้าตัวใส่มิโดริยะ เพื่อให้อีกคนหลุดจากราตรี และก็สำเร็จ

ร่างกายสูงเหม่อลอยนิดหน่อยพร้อมกับร้างกายที่แต่งตัวเสร็จและจะออกไปจากบ้าน

ฟังไม่ผิดกันหรอก บ้านที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ที่เรียนจบยูเอและคบกัน

ทุกอย่างดูเป็นไปไม่ได้ แต่เป็นไปแล้วด้วย

ขนาดอยู่ด้วยกันแล้วแม้มีกัดกันบ้าง แต่ก็ดูแลกันดีกว่าที่เห็นซะอีก

ซ่าๆ~~

ร่างกายชุ่มไปด้วยน้ำสะอาดจากฟักบัว ร่างกายขาวที่มีรอยแผลเป็นอาบน้ำอยู่

ร่างกายถูกกระชากออกจากฟักบัวอย่างแรง

ก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะประกบกันอย่างอ่อนโยนไม่เหมือนการกระทำ

สิ้นสุดคำลา ร่างสูงก็ออกไปจากห้องน้ำและออกจากบ้านไป

เหลือแค่ร่างบางๆที่ตัวแดงหน้าแดงอย่างเขินอาย

ร่างกายบางๆบ่นพึมพัมกับตัวเอง

แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกคนทำแบบนี้ แต่มันอดไม่ได้เลย

มันไม่น่าเชื่อเลย ว่าคนที่เป็นเพื่อน

คู่กัด

และศัตรู

จะกลายเป็นคนรัก...ในวันนี้ได้

ครืนๆ~

แชทของ โทโดโรกิ

ปิดแชท โทโดโรกิ

มือบางวางโทรศัพท์พร้อมกับเก็บของจำเป็นใส่กระเป๋า

ก่อนที่จะเตรียมตัวออกจากบ้านโดยที่มองโทรศัพท์เครื่องเดิมพลางถอนหายใจ

พูดบ่นกับตัวเสร็จก็ใช้อัตลักษณ์ของตนไปยังที่ที่ได้รับมอบหมายมา

มันผ่านมาเท่าไหร่กันที่มาถึงจุดนี้

ที่มาถึงสิ่งที่เรียกว่าฝัน

ฝันที่อยากจะเป็นฮีโร่อันดับ 1

และเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

ถึงแม้จะเหนื่อย แต่เขากลับรู้สึกดี

มันผ่านมาเท่าไหร่กันนะ

ความเจ็บปวดในอดีตที่กลายเป็นความสุขตอนนี้

พวกเราทักกันก่อนจะหยุดอยู่ที่ตึกสูงแต่ไม่ขนาดสูงเท่าพวกโรงแรม5ดาว

พอพูดจบเราก็พากันไปยังสถานที่ที่นัดไว้

การเป็นฮีโร่จะต้องช่วยทุกคนและไปได้ทุกที่ที่มีการขอกำลัง

และคือสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้

พวกเราค่อยๆแบ่งหน้าที่ช่วยกันอย่างแข็งขัน

ฮีโร่คนอื่นๆต่างพากันช่วยคนออกมาจากซากตึก และบางกลุ่มกำลังต่อสู้กับวิลเลียน

ร่างสูงผมสองสีพูดด้วยเสียงจริงจัง ร่างบางรู้ว่ามันหมายถึงยังไงและเขาเองก็เข้าใจกันและกันว่าเราเป็นยังไง

เขามักเป็นแบบนี้เสมอแหละ โชโตะ น่ะ

พวกเราต่างพากันช่วยแะต่อต้านวิลเลียนต่างๆ มีบ้างที่ฝั่งเราบาดเจ็บ และมีบ้างที่มีการเสียสละ

มันคือการปกป้องและการศูนย์เสีย

พวกเราทุกคนรู้ดีมาตลอด

รู้มาตลอดว่าต้องแลกอะไรบ้างเพื่อคนอื่น

และนั่นแหละคือหน้าที่ของฮีโร่อย่างเรา!

13:23 น.

ฮีโร่ต่างๆที่มาช่วยนั้นต่างก็ชมตัวของมิโดริยะอย่างชื่นชมในความสามารถ

เขาเองก็รู้สึกดีที่ได้ช่วยแต่ก็บางทีเข้าใจเลยว่าทำไม ออลไมท์ถึงเหนื่อยบ้างบางครั้ง

โทโดโรกิพูดจบก็พาอาซุยและมิโดริยะออกมาจากไทยมุง

ทั้งสองบอกลาอาซุยไป เหลือเพียงแค่สองคนที่ยืนอยู่ที่เงียบๆในเมือง

ร่างบางขู่อีกฝ่าย จนโทโดโรกิชะงักและยอมมิโดริยะจนได้

ก็นะรู้ๆกันไป

พอตอบกลับไป ทั้งคู่ก็พากันมายังบ้านของคนตัวเล็ก ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

หมับ!!

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ก่อนที่บาคุโกจะถอนหายใจและปล่อยแขนบางๆออก พลางเดินไปนั่งดูทีวี

ตึกๆๆ

ชึบ...ฟึบ...ชึบๆ

ร่างสูงสองสีผมบอกลาก่อนจะออกจากห้องของทั้งสองไป

ตึกๆๆ...ปัง!!!

งอนจนได้สินะ...แบบนี้ทุกทีที่โชโตะมา

ก๊อกๆๆ

หมับ!

ริมฝีปากบรรจบกันอย่างช้าๆ...ไม่มีการรุกล้ำใดๆ...มีเพียงแค่สัมผัสและความหวานทั้งสอง

กี่ครั้งที่เราทะเลาะกันก็จะจบที่อีกฝ่ายต่างง้อกันและกัน

และพอที่เขานั้นร้องไห้ อีกคนจะจูบปลอบเสมอ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...เมื่อไหร่กัน....ที่คัตจังจูบปลอบเขา

มันเริ่มจาก....วันนั้นละมั้ง....

--------------------------