email-icon

สมองมีไว้สั่งการการกระทำ ดวงใจเล็กๆนั้นมีน่าที่ คอยรัก คอยใส่ใจคอยห่วงหาอาวรณ์ ฉนั้น จึงเจ็บปวดใจทุกครั้งเมื่อต้องสูญเสียรักไป

ชื่อตอน : พรหมลิขิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 872

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2560 06:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พรหมลิขิต
แบบอักษร

“พวกคุณดูได้แต่ข้างนอกครับส่วนในห้องต้องไปขอกุญแจจากคุณปราง เพราะมีของที่เป็นของเจ้าของเก่าอยู่หลายชิ้นทีเดียว บ้านคุณปรางเธออยู่ที่ตัวเมืองนะครับเดี๋ยวผมให้ที่อยู่ไว้”ชายชราพูดพลางเดินจากไป สุดเขต มองสำรวจทั่งบ้านบ้านที่ทำให้เกิดความรู้สึกประหลาดนี้เหมือนกับว่าเขาเคยต้องจากมันไปไกล ชานบ้านกว้างขวางนั้นมองไปให้ความรู้สึกสบายและผ่อนคลายยิ่งในยามนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองพึงใจอะไรหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นแบบบ้านที่ช่างถูกใจเขา ทำให้ความรู้สึกผูกพันที่เขาไม่รู่ว่ามาจากไหน เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะบรรยากาศพาไป ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวสมอง ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม ทั้งคู่เดินสำรวจตัวบ้านพิมพ์จันทร์รู้สึกดีขึ้น เธอพยายามทบทวนภาพฝันที่พึ่งผ่านมาสดๆร้อนๆว่าทำไมมันถึงเหมือนจริงได้ขนาดนั้น เธอเองคิดว่าเป็นเพราะเธอ เข้ามาอยู่ในที่แบบนี้ทำให้ความฝันจึงเป็นไปในทิศทางเดียวกัน

“พี่เขตขา  คุณแม่บอกให้ พิยา ชวนพี่เขตดินเนอร์ตอนเย็นค่ะ” เสียงหวานปลายสายทว่ามีความหยิ่งยโสปนอยู่ในน้ำเสียง

“ พิยามาถึงเชียงใหม่แล้วเหรอ “เขาถามกลับไป

“พี่เขตนี่ช่างน่ารักจังเลยพิยาอุตส่าห์ไม่ให้ใครรู้พี่เขตยังรู้จนได้แสดงว่าพี่เขตใส่ใจพิยาใช่ไหมค่ะ”อาการหลงตัวเองของนางแก้ไม่หายเสียทีเขาจึงค่อนข้างนักใจทุกครั้งที่ต้องเจอกัน

“พี่เห็นเจ้าวิน มาเล่าให้ฟังถ้าจะเป็นใครสักคนที่ใส่ใจพิยาก็คงเป็นเจ้าวินนั่นแหละ”เสียงเธอหัวเราะคิกคักมาตามสาย

“ ไว้ตอนเย็นเจอกันค่ะห้ามเบี้ยว” พิมพ์จันทร์นั่งมองทำตาปริบๆ เออนี่คงจะเป็นแฟนเจ้านายแน่เลย เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทั้งคู่เดินไปหยุดอยู่หน้าห้องใหญ่ ที่ประตูถูกใส่กุญแจดอกมหึมา ภาพในอดีตพลันเกิดขึ้นในมโนสำนึกของทั้งคู่ภาพที่ทั้งสองคนแต่ปางก่อน

ในนามของภัทรบวรและมิ่งแก้ว ยืนสบตากันที่ ด้วยท่าทีเขินอายของมิ่งแก้ว ภัทรบวร เชยคางมิ่งแก้วขึ้นมาพร้อมกับโน้มตัวลงไปทั้งคู่ใจจดจ่ออยู่ที่ภาพนิมิตนั้น เสียงย่ำเท้าดังตึงตังเพราะเป็นบ้านไม้ ทั้งสองคู่สะดุ้งพร้อมกับภาพที่เลือนรางนั้นหายเหมือนกับไม่เคยเกิดขึ้น

“คุณปรางเธอบอกตอนนี้เธอยังพักผ่อนอยู่ที่ญี่ปุ่น อีกสองามวันเธอบอกให้คุณไปพบเธอได้ครับ”ชายชราเอ่ยขึ้นทำลายภวังค์ของทั้งสองคน

“งั้น ผมลา กลับเลยดีกว่าครับ” สุดเขตพูดพร้อมกับโค้งศีรษะเป็นการบอกลาพิมพ์จันทร์ยกมือไหว้และสาวเท้าเดินตามสุดเขตมาที่รถ สุดเขตเก็บความสงสัยมาตลอดทางทั้งเขาและพิมพ์จันทร์ไม่มีคำพูดใด ๆหลุดออกจากปากจนใกล้ถึงตึกสูง สถานที่ทำงานสุดเขตจึงเอ่ยปากเพราะคิดว่าคงหาโอกาสถามพิมพ์จันทร์ได้ยาก

“เธอว่าบ้านสวยไหม “ใบหน้างามนั้นยังนิ่งเฉย

“สวยค่ะ สวยมาก เหมือนฉันเคยเห็น ....ที่ไหน”พิมพ์จันทร์หยุดคำพูดไว้แค่นั้นคนฟังเองหันมามองเธออย่างรวดเร็ว

“เธอก็คิดเหมือนฉันเหรอเหมือนเคยเห็น...ที่ไหน .. เลย”สุดเขตเองก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง

“ แล้วเธอเห็น อะไรอีกบ้าง”

“ฉันไม่แน่ใจค่ะมันเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่นทั้งตอนที่ฉันเป็นลมไป ฉันเองก็ฝันประหลาด” สุดเขตมีอาการตื่นเต้น

“ฝันว่าอะไร”เขาคาดคั้น

“ฉัน ว่ามันเป็นเพราะบรรยากาศและสภาพแวดล้อมมากกว่าค่ะ”พิมพ์จันทร์แบ่งรับแบ่งสู้ทั้งๆที่สิ่งที่เห็นนั้นยังชัดเจนในความรู้สึกแม้มันจะเลือนรางในภาพฝัน สุดเขตเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้จึงหยุดความคิดที่จะคาดคั้นเธอ  รถจอดหน้าตึกใหญ่ทั้งคู่ก้าวขาลงจากรถ เด็กหนุ่มชื่อวินรีบวิ่งมารับกุญแจรถไป

“สนุกไหมครับบอส” คนเป็นบอสถลึงตาใส่ วินหันมาเจอพิมพ์จันทร์กำลังจะเอ่ยปากถามเธอ แต่เมื่อเห็นสีหน้านั้นก็เปลี่ยนใจขับรถไปเก็บในทันที

“พี่ชายผมหนีไปเที่ยวที่ไหนมาหนอ” ชนแดนอยู่ในชุดลำลองแสนสบายทำให้เขาดูหนุ่มและหล่อเหลา เอ่ยปาก เสียงทุ่มดังมาแต่ไกล  อาการชะงักเกิดขึ้นทันที หลังจากทีเห็นพิมพ์จันทร์เดินหอบเอกสารตามมา แต่แค่เพียงชั่วครู่ก็เปลี่ยนเป็นแววตาของความลิงโลดดีใจ

“อ้าวคุณจันทร์ ยินดีที่ได้เจอกันอีกครับ เป็น พรหมลิขิตแน่เลย” อาการดีใจที่แสดงออกนอกหน้านั้นทำเอาบุรุษอีกคนหน้าตึงขึ้นมาทันที

“เอ่อคุณ...คุณ ..คุณพ่อหนูนิว” พิมพ์จันทร์คิดว่าทำไมโลกกลมเช่นนี้เธออยากจะให้ตัวเองหายตัวได้จริงๆเพราะรู้สึกว่าตัวเองจุดใต้ตำตอ

“ เลขาคุณแม่ ฉันเพิ่งเลือกมา” สุดเขตเองน้ำเสียงเข็มขึ้นมาทันที ซึ่งเขาเองไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

“หา พระเจ้า สิ่งที่ผมคิดไว้เลยทีเดียว ต่อไปผมต้องตัวติดกับคุณนายแม่เสียแล้วจะได้เจอคุณจันทร์บ่อยๆ”อาการสรรพยอกโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีกคนนั้นทำเอาสุดเขตหัวเสีย

“ฉันว่านายต้องเปลี่ยนอาชีพมาทำงานกับฉันเสียแล้ว..ชนแดน ถ้าอยากจะเจอเธอบ่อยเพราะฉันเองชักจะติดใจ “เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าหวานนั้นเพียงแวบเดียว

“เลขาของคุณแม่ ฉันว่าจะยืมคุณแม่ไว้สักสองสามอาทิตย์” พร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายที่โยนระเบิดลูกหนึ่งลงไป เขาเปิดประตูห้องทำงานแทรกตัวเข้าไปทันที

ชนแดนไม่สนใจคำพูดของพี่ชาย

“ฉลองมิตรภาพ ของเรา เย็นนี้ให้โอกาสผมได้เป็น คนที่โชคดีเลี้ยงข้าวคุณจันทร์นะครับสายตาอ้อนวอนพร้อมกับรอยยิ้มพราวพร่างนั้นทำเอา ใจ ของพิมพ์จันทร์ไหวสั่น

เสียงซุบซิบดังแว่วมาอีกแล้วจากโต๊ะทำงานบริเวณนั้น

“นาง เก็บไว้ทั้งสองคน ทั้งคุณชนแดน ทั้งบอส เฮ้อ!”  เสียงถอนหายใจดังมาไม่ขาดสาย

สุดเขต เดินเข้าไปในห้อง เก้าอี้นั่งทำงานของเขาบัดนี้ พิริยานั่งไขว้ห้างอยู่อย่างสบายอารมณ์  กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วเมื่อบวกกับท่านั่งของเธอทำให้ เรียวขาขาวโผล่พ้นชายกระโปรงมาอย่างจนใจ

“ พี่เขตมาแล้วเหรอค่ะ พิยานั่งรออยู่ในนี้ตั้งนานแล้วค่ะ” เสียงหวานออดอ้อนนั้นแผงไว้ด้วยมารยา

“พี่ไปดูบ้านให้คุณแม่ “สุดเขตตอบสั้นๆ

“สวยไหมค่ะพิยาอยากเห็นคุณแม่ท่านคุยให้ฟัง วันหลังพา พิยาไปดูด้วยนะค่ะ เห็นคุณแม่ท่านว่าถ้าตกลงราคากันได้คุณแม่จะทำยกให้เป็นเรือนหอของเราสองคน “...เรือนหอ..สุดเขตรู้สึกสะดุดใจกับคำคำนี้เขารู้สึกว่าบ้านหลังนี้เหมาะแก่การเป็นเรือนหอสำหรับเขาแล้วเจ้าสาวล่ะ เขาไม่ใจว่าคือพิริยาตามที่แม่เขาต้องการหรือเปล่า  น้ำเสียงเจื้อยแจ่วไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังรู้สึกว่าเหมือนกลืนก้อนแข็งๆลงในลำคอ

“ใครบอกว่าคุณแม่จะให้พี่ทั่งสอง คุณแม่ท่านจะยกให้ผมกัลป์เจ้าสาวหรอก แล้วตอนนี้ผมก็เจอแล้วด้วยพี่สุดเขตอยากช้าเองไม่ทันผมแล้วนะครับ” ชนแดนปลายตาไปทาง พิมพ์จันทร์ที่เดินตามเข้ามาพร้อมกับวางเอกสารไว้บนโต๊ะทำงานของสุดเขต สายตาของพิริยาจับจ้องอยู่ที่ใบหน่าสวยใสนั้นอย่างจะจับผิดแต่ปากกลับพูดไปว่า

“อ้าวน้อง ชน จะหนีพี่ไปแต่งงานแล้วเหรอค่ะไหนว่า ยังอยากทำงานอยู่เลย” น้ำเสียงทีค่อนแคะนั้นชนแดนเข้าใจดี

“ ก็พี่สุดเขต เขาไม่แต่งสักทีผมขี้เกียจรอแล้วครับ ผมยึดเรือนหอก่อนเลยพี่สุดเขตค่อยเอาทีหลัง” สุดเขตไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร  รู้สึกหงุดหงิดเต็มที

“ไหนว่ามาชวนพี่ไปทานข้าวเย็น” เขาหันไปพูดกับพิริยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนคล้ายประชดใคร

พิริยาหันมายิ้มหวาน พิมพ์จันทร์ เองมองอาการนั้นด้วยใจที่สั่นไหว

“ดีเลยครับพี่ชายผม ชวน คุณจันทร์ไว้พอดี ไปร้านเดียวกันเลยนะครับ”พิมพ์จันทร์ ส่ายศีรษะไปมา แต่..ชนแดน...ถือวิสาสะขณะที่เธอกำลังงงงันนั้นคว้าข้อมือเธอมาถือไว้

“นะครับคุณจันทร์ ฉลองมิตรภาพของเรา”สุดเขตเองก็คว้าข้อมือพิริยาทั้งลากทั้งจูงออกไปจากห้อง พิมพ์จันทร์ยืนนิ่งไม่ไหวติงชนแดนจึงถือจังหวะนั้นจูงแขนเธอ ทันที

ความคิดเห็น