ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.4

คำค้น : ปืน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 885

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2559 16:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4
แบบอักษร

ผมเดินเบี่ยงไปหาคนเจ็บในรถทันที ส่วนผู้ชายคนเมื่อกี้ก็เดินตามมาแล้วคอยเฝ้าอยู่ที่ประตูรถ สายตาคอยมองไปรอบๆสลับกับมองผมเป็นพักๆ ผมสำรวจดูบาดแผลของเขาแล้วเห็นว่าโดนยิงหลายจุดอาการสาหัสไม่เบาโดยเฉพาะแผลที่ท้องยังดีที่ไม่โดนจุดตาย

 

นี่นาย มีผ้าสะอาดหรือเปล่า

ผมหันไปถามพี่เบิ้มที่ยืนอยู่ ก่อนอื่นเราต้องห้ามลือดก่อน

อยู่ในลิ้นชักหน้ารถ

 

เขาตอบผมเสียงโหดๆ ตาดุอย่างกับเสือ นี่กูกำลังช่วยเจ้านายมึงนะ ซอฟต์ๆลงหน่อยไม่ได้ไง

ผมเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักแล้วหยิบเอาผ้าสะอาดออกมาสองสามผืนมากดห้ามเลือดที่ท้องกับที่ไหล่ของเขาไว้ เขาสะดุ้งนิดหน่อยตอนที่ผมลงน้ำหนักมือลงไปแต่ก็ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดู ท่าทางเขาเหมือนจะหมดแรงลงไปเรื่อยๆ ผมเอายาสูตรพิเศษที่ได้มาตอนไปฝึกที่ทิเบตออกมา มันเป็นยาโบราณที่หายากมากแล้วในปัจจุบันมีไม่กี่คนที่รู้ส่วนผสมและวิธีทำ ผมเอายาออกมาหนึ่งเม็ดแล้วกระซิบบอกเขาใกล้ๆ

 

กลืนยานี่เข้าไป

 

ผมเอายาไปป้อนใส่ปากเขา เขาก็กลืนมันลงไปอย่างว่าง่าย ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ลมหายใจเขาเริ่มคงที่ สีหน้าก็ไม่ซีดมากเหมือนเมื่อกี้แล้ว เลือดก็เริ่มหยุดไหล ผมลงจากรถไปหาพี่เบิ้มที่มองอย่างสงสัยปนดุดันว่าผมเอาอะไรให้เจ้านายเขากิน

 

มันไม่ใช่ยาพิษก็แล้วกัน นายรีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาลจะดีกว่ายานั่นอาจจะช่วยได้ไม่นานนักหรอก

 

ผมบอกอย่างรู้ทันความคิดเขา แล้วจะเดินออกจากที่นั่น คนมาดูเยอะเหมือนกันแต่ไม่มีใครถามซักคำว่าต้องการความช่วยเหลืออะไรมั้ย นี่ละหนอมนุษย์

 

เดี๋ยวก่อน

 

ผมชะงักเท้าแล้วหันไปมองพี่เบิ้ม?ที่ตอนนี้คลายความน่ากลัวถมึงทึงบนใบหน้าลงบ้างแล้ว

 

ขอบคุณมาก

 

ถึงแม้คำขอบคุณของเขาจะดูแข็งกระด้างไปบ้างต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงนั้น ผมพยักหน้ารับพร้อมยิ้มน้อยๆแล้วเดินออกมา

ผมเดินมาได้ไม่เท่าไหร่ก็มีคนโทรเข้ามาหาเอาออกมาดูเห็นเป็นไอ้คุณชายโทรมาเกือบสิบสายแล้ว เวรละกูบอกให้มันมารับนี่หว่า

 

เออ

ไอ้สัสเลอา มึงอยู่ไหนเนี่ยหา กูวนรถหลายรอบแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาตีน

เออ สงสัยโมโหจัดว่ะ ปกติมันไม่ใช่พวกที่พูดจาหยาบคายพร่ำเพรื่องานนี้เต็มสตรีมจริงๆ

 

เออๆ กูมาหาที่ล้างหน้าที่สวนสาธารณะใกล้ๆเนี่ยแหละ

ให้มันแน่นะมึง ถ้ากูไปแล้วไม่เจอมึงมึงก็กลับบ้านเองเลยนะไอ้เหี้ย ริลัคคุมะมึงก็ไม่ต้องเอา!”

จ้าๆ กูจะรอเพื่อนอยู่ตรงนี้ไม่หนีไปไหนแน่นอนจ้า

แล้วนี่มึงอยู่ตรงหลืบไหนของสวนสาธารณะ

ผมมองไปรอบตัวเองก่อนจะตอบ

กูอยู่ตรงทางม้าลายหน้าร้านขายเสื้อผ้าอ่ะ

เออ รออยู่ตรงนั้นแหละ

 

แล้วมันก็วางสายไป ผมเดินไปนั่งที่ม้านั่งแถวๆนั้นเพื่อรอมัน มองสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่เต็มไปด้วยตึกสูงชะลูด ร้านค้ามากมาย ท่าเรือขนาดใหญ่ ผู้คนมากมายที่กำลังดำเนินชีวิตในแบบของตนเอง ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้อีก เหตุการณ์หลายอย่างที่ผ่านมาทำให้ผมแทบจะลืมความเป็นมนุษย์ไปแล้ว มันทั้งโหดร้ายสิ้นหวังไร้หนทาง ชีวิตของผมส่วนใหญ่มันเต็มไปด้วยขวากหนามที่หมุนทะลวงเหมือนสว่าน คอยเฉือนวิญญาณและความรู้สึกนึกคิดเวลาที่ก้าวเดินไป ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าขออย่าให้ได้เจออะไรแบบนั้นอีกเพราะผมคงจมลงสู่ความมืดและออกมาไม่ได้แล้ว

 

 

 

 

ความคิดเห็น