ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่10:เจ้าของ (2/2)

ชื่อตอน : ตอนที่10:เจ้าของ (2/2)

คำค้น : ซัน,ฝุ่น nc

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 923

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2563 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10:เจ้าของ (2/2)
แบบอักษร

"ว่าไงครับ!" 

 

ตึง!!! 

 

"เสียงอะไร" 

 

"ป่าวครับ" 

 

"ชั่งเถอะ!...ฉันมีเรื่องให้แกต้องทำ" 

 

"เรื่องอะไรครับ" 

 

"ดูแลคน...เขาชื่อฝุ่น ฉันส่งข้อมูลและรูปถ่ายให้แล้ว อยู่ที่เซน ดูแลเขาให้ดี เขาเป็นคนสำคัญของฉัน" 

 

"....ครับพ่อ...." 

 

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 

 

 

 

"ขอบใจแกนะ ถึงจะดูแลผิดกับที่ฉันตั้งใจไว้ก็เถอะ" 

 

"......" 

 

"เอาเป็นว่า...หลังจากนี้แกจะไปทำอะไรก็ไป" 

 

 

 

 

 นิ้วเรียวยาวจับแก้วใสใบหนาทรงต่ำ นัยต์ตาคมก็เอาแต่จ้องน้ำสีอำพันที่บรรจุอยู่ภายในแก้วใบใส เขาเอาแต่นึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดไปกับเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น 

 

 ความพยายามที่จะเข้าใจแต่กลับไม่เข้าใจอยู่ดี ทำไมต้องเป็นคนนี้ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ อะไรทำให้ต้องเจอแบบนี้ ในหัวเขามีแต่คำถามมากมาย 

 

"มึงเป็นไรว่ะ" 

 

"......." 

 

 เก้าทักผู้เป็นเพื่อนด้วยความสงสัยอยู่นานสองนาน เพราะปกติเพื่อนเขาไม่นิ่งขนาดนี้ ยิ่งมาเที่ยงสถานบันเทิงแบบนี้ด้วยแล้ว แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงกล่างตอบรับใดๆ 

 

"อ้าวเอ้ย!" 

 

"ปล่อยกู!" 

 

ไวกว่าความคิดก็ขาแกร่งที่กำลังก้าวนำพาตัวเองไปอีกสถานที่หนึ่ง ที่ๆเขาไม่เคยชอบมัน ที่ๆใครๆต่างบอกว่ามันอบอุ่น 

 

"มึงจะไปไหน?" 

 

"กูจะไปหน้าร้าน" 

 

 

รถมัสแตงสีดำสนิทคันสวยแล่นออกจากสถานบันเทิง วิ่งไปตามท้องถนนที่มีแสงไฟสาดส่องตามทางอย่างไม่รีบร้อน คำพูด คำถาม ตีวนกันสลับไปมาอยู่ในความคิดของซัน 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

 

นัยต์ตาหวานจ้องมองดวงจันทร์สีเหลืองสุกลอยเด่นอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่ 

 

เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกครั้งขอชีวิต 

 

ฝุ่นตื่นขึ้นมาก่อนจะพบว่าตนเองอยู่ในห้องนอนใหญ่ ตกแต่งสวยงามแต่สไตส์ไม่ต่างกับห้องที่เขาเคยอยู่ และเจอกับคนที่คุ้นเคย 

 

"ไงเรา ไม่เจอกันนานสบายดีมั้ย" 

 

น้ำเสียงอันอบอุ่น คำถามของความห่วงใย เอ่ยทักท้ายอย่างเป็นมิตร 

 

แก๊ก!! 

 

"สวัสดี"  

 

ผู้มาใหม่เลยอดที่จะทักทายไปก่อน เพราะเจ้าของห้องนอนนี้ไม่ได้สนใจเขาเลยแม่งแต่นิดเดียว 

 

"อ่ะ สวัสดีครับ" 

 

อาจเพราะเอาแต่คิดอะไรไปเลื้อยเปื่อยจนไม่ทันได้ยินเสียงของการเปิดประตูเข้ามา  

 

ร่างสูงหุ่นได้สัดส่วน ผิวขาวเหลืองในชุดเชิตขาวแขนยาวบวกกับกางเกงสีดำเข้ารูป นั่งลงบนเก้าอีกฝั่งตรงข้างกับคนตัวเล็ก 

 

"เล่าให้ฟังหน่อยสิ" 

 

"เรื่องอะไรครับ" 

 

"เรื่องคุณกับคุณแซม" 

 

"คุณแซม!" 

 

 1ปีก่อนหน้า~ 

 

กริ่งๆ กริ่งๆ กริ่ง~ เสียงสัญญาณการเปิดปิดประตูร้านกาแฟ ดังขึ้นเป็นระยะๆ ผู้คนต่างพากันเข้าและเดินออกจากร้านเป็นปกติเช่นทุกวัน  

 

ชายหนุ่มวัยกลางคน สุขุม ท่าทางสง่า นั่งจิบกาแฟไปพร้อมๆกับการอ่านหนังสือพิมพ์ ถึงเขาจะร่ำรวยแต่เขาก็ชอบที่จะใช้ชีวิตง่ายๆไม่จำเป็นต้องมีเครื่องมืออิเล็กทอรนิกส์ติดตัวตลอดเวลาแบบนั้น 

 

นาฬิกาเรือนสวยถูกพลิกด้วยข้อมือแกร่ง เข็มสั้นและเข็มยาวบ่งบอกถึงเวลาอันสมควรแก่การเดินทาง ดวงตาคมกวางมองไปทั่งบริเวณร้านกาแฟเล็กๆ 

 

"คิดเงินด้วยครับ" 

 

"สักครู่นะคะ~" 

 

เสียงของเจ้าของร้านที่ประจำอยู่ที่แคสเชียร์ตอบกลับคุณลูกค้าที่มาอุดหนุน ก่อนจะยืนบิลค่าของทั้งหมดให้กับพนักงานชายร่างเล็กผิวขาวที่กำลังถูกพื้นร้านอยู่ 

 

"นี้ครับคุณลูกค้า" 

 

ลูกค้าโต๊ะ5รับบิลจากพนักงานคนดังกล่าว ตรวจสอบราคาและรายการสินค้าก่อนมือหนาจะล้วงเขาไปหยิบกระเป๋าเงินในเสื้อสูทที่เขากำลังสวมใส่  

 

"ไม่มี" เสียงเข้มเอ๋ยออกเบาเกินกว่าคนยืนรอจะได้ยืน 

 

"คุณลูกค้าเป็นอะไรหรือป่าวครับ" 

 

"สักครู่นะ" 

 

เขาลืมหยิกกระเป๋าเงินมาแม่งกระทั้งมือถือยังไม่มีติดตัวเลย ลูกน้องของเขาก็ยังมาไม่ถึงอีกด้วย มันเสียหน้าเอามากๆมันไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเขา 

 

เพล้ง!! 

 

"ขะ ขอโทษครับ ขอโทษครับ" 

 

เสียงเเก้วสีขาวทรงต่ำตกลงพื้นร้านเสียงดังขึ้นพร้อมกับคำขอโทษของพนักงานชายผิวขาว  

 

"เกิดอะไรขึ้นนะห๊ะ!" 

 

"ผมๆ ทำแก้วหล่นครับ ขอโทษด้วยนะครับ" 

 

ลูกจ้างบอกกับคนเป็นนายจ้างถึงสาเหตุที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ก่อนที่เจ้าของร้านจะรีบขอโทษคุณลูกค้า พร้อมกับยกค่ากาแฟทั้งหมดให้เผื่อเป็นการชดใช้ที่ทำให้ตกใจ 

 

"ไม่ เดี๋ยวๆ" 

 

"ขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษด้วยครับๆ" 

 

พนักงานชายร่างเล็กต้นเหตุรีบดันตัวของชายวัยกลางคนออกจากร้านอย่างรีบร้อน โดยที่ไม่ให้เขาพูดอะไรเลยสักคำนอกจากรีบดันออกจากร้านกาแฟแห่งนี้ 

 

กริ่งๆ กริ่งๆ กริ่ง~ 

 

"นั้นน่าจะใช่รถคนของคุณ รีบขึ้นรถไปเถอะครับ" 

 

"เดี๋ยวสิ" 

 

"นายครับ ตอนนี้รีบขึ้นรถก่อนเถอะครับ!" 

 

เหตุการณ์ดูรีบร้อนไปหมด ทั้งพนังงานคนนี้และลูกน้องของเขา 

 

"เจ้าฝุ่น มานี้เดี๋ยวนี้เลยนะ" 

 

ประโยคยาวเยียดดันขึ้นจากหน้าร้านก่อนที่ประตูรถหรูจะปิดลงและรีบแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว 

 

 

ค่ำคืนของวันเดียวกัน 

 

กริ่งๆๆ เสียงประตูร้านถูกเปิดออกอีกครั้ง พนักงานต่างพากันขนถุงขยะสีดำใบใหญ่ออกมาทิ้ง เป็นอย่างสุดท้ายในการเก็บกวาดร้านเผื่อพร้อมกับการเปิดทำการในวันพรุ่งนี้ 

 

"หนักเป็นบ้าเลย โอ๊ะ! คุณ!" 

 

"ขอคุยด้วยหน่อยสิ" 

 

ดวงตาหวานมองไปทั่วบริเวณกว้าง มองทั้งบนตึก มองทั้งคนในร้าน ก่อนจะตอบคุณลูกค้าที่เคยมาอุดหนุน 

 

"คุณมีอะไรด่วนหรือป่าวครับ" 

 

"เมื่อสายๆ ขอบใจมากๆเลยนะ" 

 

"ฮะ?" 

 

รอยยิ้มกว้างปรากฎขึ้นหลังเห็นอาการของพนักงานชาย เขาดูน่าเอ็นดูเอามากๆ ตัวก็แค่นี้กับกล้าหารจริงๆ 

 

"มีอะไรที่ฉันสามารถตอบแทนได้บ้าง" 

 

"ไม่รบกวนดีกว่าครับ ผมทำไม่ได้หวังอะไร" 

 

"หวังสิ นายหวังให้ฉันรอดไง เลเซอร์เร่งตรงหัวใจฉันขนาดนั้น" 

 

"คุณเห็น!" 

 

"เห็นก็เพราะนายช่วยนั้นแหละ" 

 

"......." 

 

"มา เดี๋ยวฉันจะไปส่งบ้านแทนคำขอบคุณ" 

 

เรื่องราวความเป็นไปเป็นมาถูกเล่าอย่างต่อเนื่องแบบไม่มีติดขัดและไม่มีปรุงแต่งแต่อย่างใด 

 

"หลังจากนั้นมา คุณแซมว่างๆก็จะเอาขนมไปฝากป้าและก็น้องๆที่บ้านบ่อยๆครับ ก็มีคุณไปด้วยตลอดนี้น่า" 

 

"ก็ใช่ แต่เขาไม่เคยเล่าให้ฉันฟังนะ" 

 

ฝุ่นมองทอดไปที่คนตรงหน้าก่อนจะสังเกตุเห็นแววตาของเขาดูเศร้าลง มุมปากเล็กยกขึ้นทันทีเพราะเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างกับคนๆนี้ 

 

"ขอบใจนะ ฉันขอตัวกลับก่อน" 

 

"โอ๊ะ! เดี๋ยวครับ คุณชื่ออะไรครับ" 

 

ขายาวก้าวออกจากโซฟาเดียวพร้อมกับการกล่าวลา แต่โดนคนตัวเล็กกว่าดึงไว้ด้วยคำถาม 

 

"ฉันชื่อดีม" 

 

"ผมฝุ่นนะ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" 

 

"เช่นกัน บาย~" 

 

ขายาวก้าวต่อไปมือเรียวจับเข้าที่ลูกบีดประตูห้องนอนที่กำลังเปิดอยู่  

 

"คุณดีม อย่าหึงผมกับคุณแซมเลยนะ" 

 

เจ้าขอชื่อหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆหันกลับมามองผู้เป็นเจ้าของห้องที่ตอนนี้กำลังยิ้มแฉ่งอยู่ 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

 

( ตู๊ด~ ตู๊ด~ ครับ! ) 

 

 

"พรุ่งนี้เย็น แกเข้ามาหาฉันด้วย" 

 

( ได้ครับ... ) 

 

ติ๊ด! นิ้วเรียวกดตัดสายหลังได้รับคำตอบ ดวงตาคมก็หันกลับมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงภาพของรถมัสแตงสีดำสนิทจอดหลบมุมอยู่ ก่อนจะค่อยๆแล่นออกไปจนหลุมรัศมีกล้องวงจรปิด 

 

 

 

สปอย : "ต่อจากนี้ไป ฝุ่นจะเป็นลูกชายของฉันอีกคน" 

ความคิดเห็น