email-icon

สมองมีไว้สั่งการการกระทำ ดวงใจเล็กๆนั้นมีน่าที่ คอยรัก คอยใส่ใจคอยห่วงหาอาวรณ์ ฉนั้น จึงเจ็บปวดใจทุกครั้งเมื่อต้องสูญเสียรักไป

พบเพียงเพื่อผูกพัน

ชื่อตอน : พบเพียงเพื่อผูกพัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 874

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2561 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบเพียงเพื่อผูกพัน
แบบอักษร

“ผมขอเข้าไปดูในบ้านก่อนได้ไหม” ชายแก่ไม่ตอบแต่เดินนำไปบนทางลาดยาวเข้าสู่บริเวณบ้าน สองข้างทางเป็นซุ้มดอกไม้ที่ดูสบายตาเหมือนกับเพิ่งผ่านการตัดแต่งมาไม่นาน ทั้งสองเดินตามเข้าไปด้วยใจจดจ่อ พิมพ์จันทร์เองรู้สึกว่าตัวเองมีอาการมึนหัวแต่ยังคงฝืนใจเดินตามเข้าไปเมื่อชายแก่เดินมาหยุดที่ชานพักของบันได

“คุณทั้งสองเข้าไปดูไดตามสบายเลยครับผมแข้งขาไม่ค่อยดีปีนขึ้นลงลำบาก ”ว่าแล้วชายแก่ก็เดินไปทรุดตัวลงนั่งตรงซุ้มข้างทางขึ้น สุดเขตหันมามองใบหน้าของพิมพ์จันทร์ที่บัดนี้ซีดเผือด แต่สายตาฉายแววมุ่งมั่น เขาคว้าข้อมือเธอไว้ พิมพ์จันทร์ตกใจเล็กน้อยก่อนจะดึงมือออกช้าๆ สุดเขตไม่ได้ว่าอะไรเดินบันไดไปอย่างรวดเร็วตัวบ้านเป็นบ้านไม้ทรงไทย พื้นบ้านผ่านการขัดถูมาอย่างดีเพราะความมันวาวของพื้นบ้านสัมผัสแรกของการเหยียบย่ำทำให้สุดเขตมีการการตัวชาเล็กน้อย เหมือนกับการได้กลับมายังที่ที่คุ้นเคย พิมพ์จันทร์เองบัดนี้สมองมึนงง ดวงตาพร่ามัวก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงร่างของเธอทรุดลงไปกองกับพื้นโดยที่สุดเขตไม่ทันมอง  เขาช้อนร่างบางขึ้นมา พลางเขย่าตัว พิมพ์จันทร์

“คุณเป็นอย่างไรบ้าง”ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมาทันที ในห้วงมโนคล้ายภาพฝันที่เลือนราง

“ พ่อครุ เจ้า ข้าเจ้า ขอไปเรียนหนังสือกับพ่อครูได้ก่อเจ้า” เสียงหวานออดอ้อนของเด็กสาว หน้าตาละม้ายคล้ายพิมพ์จันทร์ แต่ทว่าอ่อนวัยกว่า เธอไม่ได้มาเมื่อเปล่าแต่ว่าในมือนั้นถือจานใส่ขนมเทียนบุบบู้บี๋มาด้วย เด็กสาวชันเข่าเขามาอย่างระมัดระวังฉับพลันนั้นเองเธอก็ผิดจังหวะทำให้จานขนมหกเกลื่อนพื้นคนที่ถูกเรียกว่าพ่อครู ส่ายหน้าไปมาด้วยความอิดหนาระอาใจเธอก้มลงเก็บขนม ที่หกพร้อมกับบ่นพึมพำ

“อุตส่าห์นั่งหลังขดหลังแข็งห่อขนม” หน้าตาบูดเบี้ยว

“สอนไม่จำ ไมรู้จักสำรวม เป็นแม่หญิงต้องอ้อนช้อยอ่อนน้อม กระโดกกระเดก เป็นม้าดีดกะโหลก”

“พ่อครุก็เอาข้าเจ้าไปสอนหนังสือข้าเจ้าจะได้สำรวมขึ้น” เสียงหวานแต่น้ำเสียงมุ่งมั่นชัดเจน

“มันมีแต่ผู้ชายจะไปเรียนได้อย่างไรผู้หญิงเรียนไปก็เท่านั้นเดี๋ยวก็มีครอบครัว” น้ำเสียงคล้ายดุดัน แต่ ...มิ่งแก้ว...ไม่รู้สึกกลัวด้วยว่าถูกเลี้ยงมาแบบนี้จนชินและมั่นใจว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ตัวเองขอ มักจะได้มาเสมอด้วยพ่อครูที่เป็นพ่อแท้ๆ ที่มีลูกหลงอย่างมิ่งแก้วตามใจเธอเสมอ

“ทีอินทร์ถามันยังไปได้เลยพ่อครู”

“ก็อินทร์ถามันเป็นผู้ชาย แล้วอีกไม่นานมันก็จะได้รับใช้ในบ้านท่านข้าหลวง”

“อินทร์ถามันโง่จะตายให้ข้าเจ้าไปเรียนเป็นเพื่อนมัน จะได้ช่วยสอนมันนะพ่อครู”

“เอาไว้ให้ ข้า คิดดูก่อน ท่านข้าหลวงก็จะส่งลูกชายของท่านมาเรียนภาษาคำเมืองเหมือนกัน” มิ่งแก้วยิ้มกว้างแววตาลิงโลดตอนนี้เองเป็นโอกาสอันดีที่เธอจะได้เรียนภาษากลาง ที่คนพระนครฯเขาคุยกันเธอนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ

แคร่ไม้ไผ่ ถูกยกมาวางกลางลานบ้านเด็กหนุ่มน่าตาใสซื่อแต่ร่างกายกำยำ พยายามจัดให้ดูสวยงามในสายตาของตัวเอง แต่จัดเท่าไหร่ก็ไม่ลงตัวสักที จนกระทั่งมิ่งแก้วเดินมาถึงที่ที่เขากำลังสาละวนอยู่กับแคร่ไม้ไผ่

“ทำอะไรอินทร์ถา”เด็กหนุ่มหันไปมองเมื่อรุ้ว่าใครเขาก็ลงมือจัดการกับงานตรงหน้าต่อไป

“จัดที่ ทาง ไว้ให้ลูกชายท่านข้าหลวง เขาจะมาเรียนหนังสือวันนี้” ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วเบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น

“ช่วยกัน ช่วยกัน พ่อครู อนุญาตให้เรามาเรียนด้วยแล้วนะ”

“ เจ้าไป ร้องงอแงจนพ่อครูรำคาญแน่เลย”อินทร์ถาพูดไปยิ้มไป

“เชอะใครบอกเราอ้างว่าอินทร์ถาโง่จะตาย เรามาเรียนเป็นเพื่อนจะได้ช่วยกัน”

“ก็คอยดูว่าใครจะเก่งกว่าใคร” ในใจอินทร์ถารู้ดีว่าเขาดีใจแค่ไหนที่มีเพื่อที่เล่นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยอย่างมิ่งแก้วมาเรียนด้วย ไม่ต้องมาทนนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อกับลูกท่านข้าหลวงเพียงสองคน ความจริงเขาเองไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ ทุกอย่างอยู่ที่พ่อครูเมื่อท่านข้าหลวงจะมาเป็นผู้สำเร็จราชการแทน ที่เมืองเชียงใหม่ท่านร้องขอให้ พ่อครูที่ท่านเคยรู้จักเมื่อครั้งตามเสด็จมาประภาสฯ คอยเป็นธุระจัดหาเด็กรับใช้ให้ อินทร์5kจึงต้องกลายเป็นทางเลือกแรก ที่พ่อครูมี พ่อครูที่เขารักยิ่งกว่าพ่อ เพราะอินทร์ถาเป็นเด็กกำพร้าที่มีพ่อครูคอยดูแลชุบเลี้ยงมาพร้อมกับมิ่งแก้วลูกสาวคนเล็กที่กำพร้าแม่ตั้งแต่เกิดเช่นกันอินทร์ถา จึงมีน่าที่คอยเป็นทั้งเพื่อน พี่ชาย บ่าว และคนที่หวังดีต่อมิ่งแก้วอย่างจริงใจ แม้มิ่งแก้วจะเอาแต่ใจไปบ้างแต่เธอก็จัดว่าเป็น ผู้หญิงที่มีความเพียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณนิสัยใจคอที่ต่างจากเด็กในละแวกนี้ส่งผลให้มิ่งแก้วสร้างปัญหามาให้เขาตามแก้บ่อยๆ และเมื่อถึงคราวถูกพ่อครูลงโทษมักเป็นเขาที่ออกรับแทนแต่กระนั้นเขา

เองก็ยังคงเห็นเธอเป็นดั่งของสูงส่งที่ต้องปกป้องดูแล

ร่างสูงชะลูดหน้าตาหล่อเหลา ตามแบบคนพระนคร ชาวบ้านร้านตลาดพากันเหลียวมอง  ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นมันคือใบหน้าของ...สุดเขต...ในโลกปัจจุบัน

“กระผม ภัทรบวร ครับลูกชายในข้าหลวงขอรับกระผม” รูปร่างสูงโปร่งตามแบบฉบับ ของคนพระนครนั้นทำเอามิ่งแก้วจ้องตาไม่กระพริบ

“เจ้าคุณพ่อของคุณภัทร บอกกระผมแล้วขอรับว่าวันนี้ คุณ จะมาเรียนภาษาเหนือกับกระผม ตอนนี้ที่ทางก็จัดไว้จนพร้อมหมดแล้วเชิญบนเรือนเลยเถิดขอรับ”พ่อครุแสดงอาการนอบน้อมจนมิ่งแก้วรู้สึกขัดลูกตาแต่ก็ไม่ได้แสดงกิริยาใดๆ ภัทรบวร หันมายิ้มให้ อินทร์ถา และหันไปเจอมิ่งแก้วที่ทำท่าทางค้อนประหลับประเหลือกอยู่เขาอมยิ้มก่อนจะเลิกคิ้วสูงจ้องมองเธอแบบพึงใจ ปนสงสัย เด็กหญิงหน้าตาสะสวยทำไมถึงมาอยู่ในหัวเมืองทางเหนือ ที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ ถ้าหากอยู่ที่พระนครป่านนี้หัวบันไดคงไม่ได้แห้งเขาอดคิดไม่ได้ว่าอย่างน้อยการที่จากถิ่นศรีวิไลมาด้วยความไม่เต็มใจ เพราะถูกเจ้าคุณพ่อบังคับให้ตามมา เพื่ออนาคตในการรับราชการเป็นข้าของพระเจ้าแผ่นดินในวันข้างหน้า ที่เจ้าคุณพ่อพร่ำบอกเขาตลอดมาจะมีเรื่องให้ต้องเพลิดเพลินเมื่อมาเจอช้างเผือกกลางป่าเช่นนี้เขาปล่อยให้ความคิดล่องลอยขณะที่เดินตามพ่อครูขึ้นไปบนเรือน อาการลิงโลดดีใจถูกเก็บไว้มิดชิดทางสีหน้า แต่หัวใจกับพองโตอย่างประหลาด

“เดินทางสะดวกดีไหมขอรับ” พ่อครูเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ขอรับ กระผมเรียบร้อยดีครับแต่เจ้าคุณพ่อเหนื่อยต่อการเดินทาง ท่านบอกอีกสองสามวันถึงจะว่าราชการและแวะมาคุยกับพ่อครุได้ครับ”

“คุณมาครั้งนี้โตขึ้นเป็นกอง ต่างจากเมื่อครั้งกระโน้นกระผมจำแทบไม่ได้ยังระลึกถึงใบหน้าของคุณครั้งยังเยาว์ ไม่คิดว่ากาลผ่าน แล้วคุณภัทรจะสง่าผ่าเผยเช่นชายชาตรี แล้วคุณภัทร แต่งงานแต่งการรึยังขอรับได้ ข่าวหมั่นหมายแต่ครั้งยังเล็กกับบุตรสาวของเจ้าพระยาอีกคน” ทั้งมิ่งแก้วและอินทร์ถาต่างตั้งใจฟังคำตอบทั้งคู่

“ยังขอรับ  กระผมจะกลับไปสอบกินตำแหน่งให้ได้เสียก่อน ตอนนี้เจ้าคุณพ่อพามาสอนงาน เผื่อว่าจะกลับไปสอบกินตำแหน่งที่สังกัดเดียวกับเจ้าคุณพ่อขอรับ”

“ดีแล้วขอรับกระผมเราเป็นผู้ชายเป็นหัวหน้าครอบครัว เมื่อเป็นหลวงเป็นพระยา คนในครอบครัวก็จะได้อยู่สบายไปด้วยชายหนุ่มโค้งตัวแทนคำตอบรับ สายตาพลันเหลือบไปพบดวงหน้าสวยหวานที่บัดนี้แลบลิ้นให้เขาแบบจงใจ ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะในลำคอ

“กระผม เรียนคุณพ่อไปแล้วว่าจะไม่ไปกลับจากเรือนรับรองท่าน ให้ลำบากจะ ขออาศัยอยู่ที่เรือนพ่อครูนี่แหละ การเดินทางหน้าฝนค่อนข้างลำบากขอรับออกเดิน จากเช้ากลายเป็นสายกระผมไม่สู้จะชอบใจนัก”

“จะเป็นไรไปเล่ากระผมออกจะดีใจด้วยซ้ำ เรือนกระผมเองก็ออกจะเงียบไปสักหน่อย ไม่ครึกครื้นเหมือนเรือนรับรองที่อยู่ในเวียง(เมือง)”เขายิ้มทั้งแววตาใบหน้าน่ามองนั้นเมื่อยิ้มยิ่งน่ามองไปใหญ่

ภาพอดีตอันเลือนรางนั้น หายวับไปกับตา... สุดเขต...รับยาดมชนิดหลอดจากชายแก่ มาจ่อที่จมูกของพิมพ์จันทร์ เธอเริ่มรู้สึกตัวแต่ยังคงไม่มีสติ

“ภัทรบวร ภัทรบวร” เธอเรียกชื่อซ้ำๆชนแดนเขย่าร่างบางไปมา

“พิมพ์จันทร์ พิมพ์จันทร์” เธอลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้าสุดเขตงงงวย

“ฉันเป็นอะไรค่ะ”สุดเขตมองด้วยความสงสารจับใจ

“แค่เป็นลมไป ดีขึ้นหรือยังถ้ายังไม่ดีขึ้นฉันจะพาไปหาหมอ”เธอส่ายหน้า

“ดีขึ้นแล้วค่ะเราเข้าไปดูในบ้านกันเถอะ”

“พวกคุณดูได้แต่ข้างนอกครับส่วนในห้องต้องไปขอกุญแจจากคุณปราง เพราะมีของที่เป็นของเจ้าของเก่าอยู่หลายชิ้นทีเดียว

ความคิดเห็น