ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

MY HUSBAND 1

1 

@สถานีตำรวจ 

ฉันนั่งกอดอกมองหน้าร้อยเวรที่กำลังขีดเขียนๆมาเกือบหนึ่งนาที ลอบถอนหายใจหันไปมองสายตาสองคู่ที่กำลังจ้องมองมาที่ฉันก่อนอยู่แล้ว “...” 

“…” เธอทั้งสองคนถลึงตาใส่  

งงมาก มีเรื่องกันอยู่สองคนแท้ๆซึ่งไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ หมายถึงฉันสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเนี่ยไม่ได้รู้จักกับพวกชีเลย แล้วถามว่าทำไมฉันต้องมานั่งอยู่ในโรงพักกับกระเทยสวยอีกหนึ่งคนตอนตีสองครึ่งน่ะเหรอ?  

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้..  

ฉัน ‘นีน’ ที่กำลังยืนดื่มอยู่ที่โต๊ะโยกย้ายเบาๆเสียงเพลงในผับที่กำลังเปิดอยู่ตอนนี้ไปเรื่อยๆ ‘อีกสิบนาทีกูจะกลับแล้ว!’ 

‘อะไรนะ!’ ‘ยิ้ม’ เพื่อนสนิทที่ยืนเต้นข้างๆตะโกนกลับขยับหน้ามาใกล้เพราะไม่ได้ยิน 

‘สิบนาทีกลับ!’  

‘ไม่กลับ!’ ยิ้มขมวดคิ้ว  

‘หมายถึงกูค่ะอีดอก!’ ฉันตะโกนเสียงดังพร้อมดันหน้าผากยิ้มไปทีหนึ่งและมันฉีกยิ้มกลับมาทำหน้าเด๋อด๋าใส่ ฉันถอนหายใจยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มลงคอก่อนวางลงกับโต๊ะและ ‘รัน’ เพื่อนสนิทฉันอีกคนหยิบแก้วเหล้าไปชงอีกครั้ง ‘แก้วสุดท้าย’ ก่อนที่มันจะเอามาวางตรงหน้าฉัน '...' 

‘มึงรีบ?’ ‘สายชล’ หรือชื่อเรียกในวงการคือ ‘ชลลี่’ เลิกคิ้วมองมาที่ฉันยื่นแก้วมาชนและยกขึ้นดื่มจนหมดยักคิ้วส่งมาอย่างท้าทาย 

‘เออ’ ฉันขานรับพร้อมมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งตอบกลับเพื่อนตัวเองไปอย่างไม่สะทกสะท้าน 

‘แต่พรุ่งนี้มึงเรียนบ่าย’  

‘แล้ว?’  

‘มึงไม่ควรหนีกลับก่อนครับเพื่อน’ รันส่ายหน้าไปมายกมือขึ้นส่ายไปมาด้วย ‘เหล้ายังอยู่..’  

‘ต่อวันหลัง’ ฉันตอบปัดๆ  

‘มึงแม่ง มันต้องหมดกลมหนึ่งดิค้าบ’ รันขมวดคิ้วมองมาที่ฉัน 'ละกลับก่อนสองครั้งแล้วนะมึง- -' 

‘ขอโทษนะ วันนั้นพวกมึงทิ้งกูเหลือคนเดียวทั้งโต๊ะค่ะอีควาย’ ฉันถอนหายใจหยิบแก้วขึ้นมาถือไว้ ทำกับกูได้นะคะพวกนี้ จรั้มไม่ลืม! 

เพล้ง!  

‘ฉิบ มีคนหยุมหัวกัน!’ ยิ้มเอ่ยขึ้นมองไปทางด้านหลัง  

ฉันหันไปมองตามสายตาของยิ้มและพบว่ามีผู้หญิงสองคนกำลังยืนจ้องหน้ากันอยู่ไม่ไกลจากฉันเลย และแล้วเสียงเพียะดังขึ้นก่อนที่พวกเธอจะหยุมหัวกันในที่สุด ‘…’  

‘ในนี้เลยเรอะ?’ รันเลิกคิ้ว 

‘อย่าเซมาโดนกูพอ’ เสียงของนังชลลี่ดังขึ้น  

ฉันถอนหายใจออกมายังไม่ทันได้หันหน้ากลับไปที่โต๊ะหน้าท้องกระแทกโดนโต๊ะอย่างแรง ‘…’  

ปั่ก!  

‘อีห่า กูพูดยังไม่ขาดคำเล้ย’ ชลลี่ส่ายหน้าหันไปมองสองคนนั้นที่ไม่สนใจคนรอบข้างเลย แล้วเหมือนรอบข้างจะเริ่มสังเกตแล้วด้วย  

กรี๊ดดดดดด  

‘อย่ายุ่งกับผัวกู!’ หนึ่งในคนนั้นเอ่ยขึ้นยังไม่รู้ว่าที่กำลังมีเรื่องกันนั้นถอยหลังมาโดนฉัน เพลงก็ดังพนักงานในร้านที่อยู่แถวนี้ก็คุมไม่อยู่ แถมอีผู้ชายโต๊ะพวกนั้นก็ยืนมองนิ่งๆ เจริญค่ะ!  

‘เจ็บตรงไหนมั้ยวะ’ รันถามขึ้น  

ฉันส่ายหน้า ‘..ไม่’  

หมับ! ซ่า!  

‘กรี๊ดดดดดดด’ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นหยุดชะงักหันมามองที่นังชลลี่เป็นตาเดียว รอบตัวฉันเงียบกริบเสียงนังชลลี่พูดขึ้น 

‘จะแย่งผัวก็ออกไปแย่งกันข้างนอก คนในนี้เขากำลังสนุกค่ะ อีกอย่างมันโดนคนอื่นเขามารยาทเนอะสะกดเป็นมั้ยเอ่ย?’ มันขมวดคิ้วกอดอกมองเธอสองคนที่จ้องหน้าอย่างหาเรื่องใบหน้าเปียกไปด้วยเพราะมันหยิบถังน้ำแข็งที่มันละลายสาดไปเมื่อกี้ ลากสายตามองชลลี่ไม่พอฉันที่ยืนกอดอกใกล้ๆมันยังมองเหมือนจะกินหัวฉันแหละ 

‘เสือก’  

‘เอ้าอีห่า ก็ถ้ามันไม่โดนเพื่อนฉันก็ไม่เสือกหรอก’  

‘…’ โต๊ะแข็ง จุกท้องค่ะมึง- -  

‘นู่น ออกไปเคลียร์กันข้างนอกนู่น!’ ชลลี่ชี้นิ้วออกไปทางประตูผับ 

แปะ แปะ แปะ! เสียงรอบข้างปรบมือเมื่อชลลี่ตอบกลับไปแต่ตอนนี้หน้ามันไม่ได้ดีใจหรอกนะคะที่คนรอบข้างเชียร์อัปน่ะ น่าจะรำคาญมากกว่า 

‘เสือกนักนะมึง!’  

‘เออ เสือกอยู่เนี่ย จบยัง ขอโทษเพื่อนฉันได้ยัง?’  

‘ไม่เกี่ยวแล้วจะขอโทษเพื่อ?’  

‘…’ ฉันดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มกำลังจะตอบกลับแต่แล้วการ์ดก็เดินเข้ามาจับแขนสองคนนั้นลากออกไป โดนล็อกแขนขนาดนั้นยั้งงงจะเอื้อมมือไปจิกผมกันได้เนอะ แล้วคือโซนที่ฉันอยู่เนี่ยก็ไม่ไกลประตูทางออกเลย  

‘อีสายชล มึงมันมือไวจริงๆเลยถ้าเกิดมันไม่ยอมตบมึงขึ้นมาทำไงวะ’ ยิ้มขมวดคิ้วมองไปทางสายชลที่เบ้ปาก  

‘ตบกลับดิ’ ชลลี่ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มจนหมด  

สิบนาทีต่อมา.. 

‘กูกลับแล้ว หมดรมณ์’ ฉันตอบเซ็งๆ คือไม่ได้อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่แต่ว่าถ้าไม่เซมาโดนฉันเนี่ยจะไม่อะไรเลยค่ะ งงมาก แล้วอีผู้ชายโต๊ะนั้นยืนนิ่งทำไมไม่รู้ ทำเหมือนไม่ได้มาด้วยกันซะงั้น- - ปล่อยเบลอมากแม่ 

ฉันไม่รอเพื่อนตอบกลับเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากผับทันที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพราะก่อนหน้านี้ปิดเครื่องไว้กำลังเดินไปทางรถแต่แล้วฉันก็เหมือนโดนกระชากวิญญาณออกจากร่าง ‘โอ๊ย!’  

‘ปากดีนักนะมึง’  

เพียะ! 

ไม่ทันทีฉันจะตั้งตัวหันไปมองว่าใครมาดึงผมหน้าก็ต้องหันตามแรงมือที่ฟาดลงกับแก้มขวาตัวเอง เอ้า ก็คิดว่าแม่งจะกลับไปกันหมดแล้วซะอีกเนี่ย! โทษนะ ชั้นไปปากดีกับมันตอนไหน!! '?' 

‘เสือกไม่เข้าเรื่อง’  

ฉันดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มตอนนี้แก้มซ้ายชาไปหมด ขมวดคิ้วเข้าหากันว่าด้านในฉันแทบไม่ได้ทำอะไรพวกนางเลยแค่มองหน้าเฉยๆเท่านั้น คนที่ทำนู่นค่ะอีสายชลสาดถังน้ำแข็งใส่นู่น! ‘จำได้ว่ายังไม่ได้ทำไรนะ’  

‘มองหน้ากู’   

‘แค่มองหน้ามาตบสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ได้ไง’ ฉันเชิดหน้าพร้อมยกนิ้วชี้ขึ้นไปดันอกเธอทีหนึ่งจนเซถอยหลัง 'หะ?!'  

'แล้วทำไม!' เธอยืนจ้องหน้ากำหมัดแน่น  

'แค่ถามไง้' ฉันถามกลับเพราะไม่เข้าใจ 'มองหน้าแล้วไงอ่ะ'  

'ก็มึงมองหน้ากู!'  

'...' ฉันถอนหายใจอย่าคิดว่าฉันจะยอมโดนฝ่ายเดียวหายใจเข้าลึกๆเขาบอกว่าให้นับ1-10แล้วจะใจเย็น โอเค 7 8 9 10  

ผั้วะ!  

ฉันใช้กระเป๋าสะพายตัวเองจับให้มั่นแล้วง้างตั้งแต่หน้าปากซอยพร้อมฟาดไปที่ใบหน้าคนแรกที่ตบฉันดังปึกและแน่นอนว่าหน้าหันแน่ ๆ ตามมาด้วยเสียงกรี๊ด! นี่เป็นครั้งแรกเกิดมายี่สิบสองปีได้ใช้กำลังตบตีคนอื่น มันไม่น่าภูมิใจเลยนะเอาจริง- - ใจเย็นแล้วนะคะ//ก้มหน้า(_ _) 

‘แก! ฉันจะแจ้งตำรวจ’  

‘ตอนทำคนอื่นนี่ไม่คิดจะแจ้งเลยมั้ง’ ฉันเหยียดยิ้ม 'เชิญค่ะ แจ้งกลับได้เหมือนกันจ้า' 

จากนั้นกลายเป็นว่าตั้งใจจะกลับห้องสรุปชุลมุนกันอยู่บริเวณลานจอดรถและชลลี่ที่เดินออกมาตอนไหนไม่รู้พอเห็นว่าเพื่อนตัวเองโดนรุมทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรมันก็เข้ามาช่วยอยู่จนวุ่นวายไปหมด  

จนกระทั่งเสียงการ์ดดังขึ้นมาพร้อมกับตำรวจที่มาลงตรวจพอดี สภาพฉันผมเพ้ากระเซิงไปหมดกลายเป็นมานั่งอยู่ตรงหน้าร้อยเวรที่สถานีตำรวจพร้อมกันสี่คนตอนนี้ยังไงละคะ  

ติ๊ง!  

ยิ้ม : กูบอกแล้วว่าอย่าไปยุ่ง  

นีน : มึงควรไลน์บอกอีชลลี่ค่า  

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดตอบเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้กำลังรออยู่ด้านหน้าสองคนคือยิ้มกับรัน “…”  

ยิ้ม : อีห่า  

ยิ้ม : ละเค้าว่าไงบ้าง ต้องนอนในคุกมั้ย?  

นีน : อย่าเพิ่งแช่ง  

ฉันนั่งอยู่พักหนึ่งร้อยเวรขอเบอร์ติดต่อฉันพอให้เสร็จยังไม่ปล่อยฉันไปจนกระทั่งร้อยเวรรับสายและพูดคุยกันที่ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าปลายสายพูดอะไรแต่แวบหนึ่งร้อยเวรมองหน้าฉัน “…”  

สายชลที่นั่งกอดอกข้างๆหันไปส่งสายตาจิกกัดชีสองตัวที่นั่งฟึดฟัดเพราะตั้งแต่มาถึงยังไม่ทันที่ร้อยเวรจะถามอะไรอีชลลี่ก็พุ่งเล่าเรื่องตั้งแต่สองคนนั้นตีกันเองแล้วเซมาโดนฉันจนถึงตบกันที่ลาดจอดรถ “…”  

แต่แล้วเราสองคนก็โดนจับแยกมาอีกห้องหนึ่งชลลี่ยกมือไหว้อาของมันที่อยู่เวรพอดีเลยได้นั่งเล่าเรื่อง(อีกครั้ง)ให้อามันได้ฟัง สรุปคือก็ปล่อยไปก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้มาอีกทีก่อนจะเดินออกมานั่งที่เดิมหน้าร้อยเวร เพราะถือว่าทำร้ายร่างกายกันทั้งสองฝ่าย-_- 

“…”  

“นายสายชล นางสาวนรีกุล” ร้อยเวรเอ่ยชื่อสายชลและชื่อฉันก่อนจะยกมือขึ้น   

“กลับไปได้แล้ว”  

“อะไรกันคะคุณตำรวจ ปล่อยไปง่ายๆดูสภาพฉันสิคะ?!” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นหันขวับมามองฉัน  

“คู่กรณีคุณไม่ใช่พวกเขานี่” ร้อยเวรเอ่ย  

“…” ฉันทำหน้าตายมองสองคนนั้น  

“จริงๆพวกคุณควรขอโทษเขาก่อน”  

ฉันและสายชลกลั้นขำ “…” 

“…” กริบ พอให้ขอโทษคือเงียบกริบไม่มองหน้าไม่สบตาเลยด้วยซ้ำ   

“มือไม้แข็งกันจังเลยนะคะทีงี้” ชลลี่หันไปแซะยกมือปิดปากหัวเราะ 

“งั้นขอตัวนะคะ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ร้อยเวรเดินจูงมืออีชลลี่เดินไปเปิดประตูออกมาเจอยิ้มกับรันที่ยืนรอเดินวนไปมา  

“มึง เป็นไง”  

“กลับบ้านนอน เหนื่อย” ฉันตอบกลับ 

“เดี๋ยว แค่นี้?” 

ฉันมองยิ้มและพยักหน้ารับ “เออ กูบอกมึงแค่นี้แหละ”  

“เรื่องนี้รู้ถึงพี่โดแน่นอนเอาหัวไอ้รันเป็นประกัน” ไอ้รันส่ายหน้าไปมา “มึงไอ้ชล วันหลังเนี่ยห้ามใจตัวเองหน่อย!”  

“กูไม่ยอมเห็นเพื่อนเจ็บตัวค่ะ กูปกป้องเพื่อน” ชลลี่ไหวไหล่  

“ปกป้องแล้วเป็นไงล่ะ ถ้าอามึงไม่ได้เข้าเวรพอดีอยู่นี่มึงจะรอดมั้ยวะ” รันมองไปทางชลลี่ที่ถอนหายใจเซ็งๆ 

“จริง แค่นี้กูตกใจฉิบหาย” ยิ้มยกมือขึ้นลูบอกป้อยๆ “มึงอย่าหาเรื่องใส่ตัวเองนักสายชล”  

“จ้ะ โอเคจ้ะ” ชลลี่พยักหน้ารับ “ขอโทษจ้ะวันหลังจะไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านแล้วค่ะ อภัยให้ชลลี่ด้วย ขอโทษที่ทำให้มึงเดือดร้อนด้วยนะอีนีน”  

“ช่างมันเหอะ แต่อย่างรันว่าแหละพี่โดรู้กูตายค่ะ” ฉันทำหน้าเอือม “ไปค่ะแยกย้ายกับไปนอน เจอกันที่มอจ้าเพิ่นๆ”  

“ตลกนักเหรอ?” ยิ้มขมวดคิ้ว  

“^^” ฉันโบกมือลาเพื่อนและเดินไปหยิบกุญแจรถจากมือรันเดินไปที่รถก่อนจะขับออกไปเพื่อที่จะกลับคอนโด  

ครึ่งชั่วโมงต่อมา..  

ฉันเดินเข้ามาในตัวคอนโด กดลิฟต์ไปยังชั้นสิบหกหันไปมองตัวเองทางกระจกภายในลิฟต์ นี่เกิดว่าพี่ฉันรู้โดนบ่นแน่นอน แต่โชคดีที่พี่ฉันไม่อยู่ หุหุ ฉันเดินถือกระเป๋าแตะคีย์การ์ดหน้าประตู “…”  

แกร๊ก!  

ไฟภายในห้องเปิดขึ้นถอดรองเท้าเก็บเสร็จเดินผ่านหน้าทีวีก็ต้องชะงักขาเมื่อเจอคนหนึ่งกำลังนั่งกอดอกไขว้ขามองมาที่ฉัน พร้อมกับพี่วรรณที่นั่งอยู่ไม่ไกลมองมาและยกมือขึ้นทำท่าปาดคอ 

“พี่โด!” ฉันเบิกตากว้าง “ไหนบอกกลับพรุ่งนี้ไงO.O”  

“ฉันกลับพรุ่งนี้ก็ไม่ได้รู้เรื่องดีๆของแกสิ” เสียงแตกเอ่ยลุกขึ้นเดินช้าๆมาหยุดตรงหน้ายกมือลูบแก้มเบาๆด้านที่โดนตบพร้อมกับมุมปากของพี่โดยกยิ้ม “..ถึงห้องตั้งแต่เที่ยงคืนแล้วล่ะ” 

จึก!  

“โอ๊ยยย พี่โด นีนเจ๊บบบ!!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อคิดว่าพี่แค่จะลูบเบาๆแต่เปล่าเลยจิ้มมาเต็มแรง  

“แกนี่มัน! (%$%$#*))#(^%*@&)&%@($)^_+!*&^@%^!”  

ขวับ!  

“ทำไมพี่วรรณไม่บอกนีนเล่าว่าพี่โดกลับมาแล้วอ่ะ” ฉันหันไปมองพี่วรรณพี่เลี้ยงของฉันที่นั่งยิ้มเจื่อนมาให้กัน 

“พี่พยายามโทรหาแล้วค่ะแต่น้องนีนปิดเครื่อง”  

“ไม่ต้องไปโทษพี่วรรณเขาเลยนะ!” พี่โดนัทเอื้อมมือมาดันหน้าผากฉันจนเซถอยหลังง้างมือทำท่าจะตีจนต้องถอยยกมือไหว้เหนือหัวแทบไม่ทัน  

“เดี๋ยวววว อย่าเพิ่งสิเรื่องนี้นีนอธิบายได้” ฉันเบ้ปากทำหน้าจะร้อง  

“นั่งลง” นิ้วเรียวของพี่โดชี้ไปที่โซฟา “เดินไปนั่ง เร็วๆ”  

“ค่ะๆ กำลังเดินไปนี่ไงTT” ฉันเม้มปากแน่นเดินเลี่ยงไปอีกฝั่งที่พี่โดยืนอยู่ทิ้งตัวนั่งลงกับโซฟาเม้มปากเข้าหากันแน่น “ละ เล่าพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอนีนง้วงง่วงอ่ะ”  

“เล่า!”  

“โอเคคค จะเล่าเดี๋ยวนี้ค่ะ!” ฉันพยักพเยิดหน้าโดยมีพี่สาวแสนสวยยืนค้ำหัวฟังอยู่ไม่ไกล “..นีนยืนมองเหตุการณ์เฉยๆอ่ะพี่โด งงมาก”  

“…”  

“พอนีนเดินออกมาที่รถก็เริ่มเลอนางบอกมึงมองหน้ากู ละซัดนีนเลย” ฉันเล่าไปด้วยทำน้ำเสียงน่าสงสารไปด้วย “คิดดูจะให้นีนอยู่เฉยๆไม่สู้ได้ไง”  

“…” พี่โดนัทถอนหายใจออกมา “ถึงมือตำรวจนะนีน ไม่ใช่เรื่องสนุกค่ะสาว”  

“…” ฉันยิ้มเจื่อน 

“ยังมีหน้ามายิ้มอีก! แกจะเดินเข้าเดินออกสถานีตำรวจมากกว่าห้องฉันแล้วมั้ย?” พี่โดนัทขมวดคิ้ว  

“…” ฉันหุบยิ้มลงทันทีและคิดในใจเราจะยอมให้ตัวเองที่โดนกระทำก่อนได้ยังไงถ้าไม่ได้ทำไรผิดและไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อนอ่ะ "ดูพูด ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย" 

"เออ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเองเยอะ!" 

แล้วพี่โดก็สวดฉันอีกนิดหน่อยก่อนจะปล่อยให้เข้าห้องของตัวเองไปในที่สุด อาบน้ำอาบท่าเสร็จอะไรเสร็จก็เกือบตีสี่แล้วเพื่อนก็ส่งไลน์มาไม่หยุดปิดเน็ตก่อนจะนอนคว่ำหน้าและผล็อยหลับไป..  

*มาแน้วววววววว เย่เย่ //มีคำหยาบเพื่อความอรรถรสน้า เอนด์จอยรีดดิ้งค่า :) 1 เมนต์ 1 กำลังใจ 💜
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น