ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.2

คำค้น : ปืน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 975

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2559 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2
แบบอักษร

ผมเดินหลบออกมาจากประตูทางออกฉุกเฉินของเรือที่มีคนอออยู่เต็มไปหมดมาอีกทางหนึ่ง ไปออกที่ประตูอีกฟาก ผมมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็รีบเดินออกไปทันที ผมเดินลัดออกมาจากท่าเรือพยายามเอาผ้ามาปิดหน้าให้ได้มากที่สุดแล้วเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแถวนั้น

 

"สวัสดีค่ะ ให้ช่วยอะไรมั้ยคะ"

พนักงานร้านถามผมด้วยรอยยิ้มสุภาพพร้อมกับมองผมอย่างแปลกใจนิดๆที่เห็นผมเดินปิดหน้าปิดตามา ไม่ให้ปิดได้ไงวะข้างนอกนั่นมีทั้งเจ้านายมีทั้งลูกน้อง บางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมต้องปลอมตัวเป็นผู้หญิงเพื่อขึ้นเรือ ขืนมาเห็นสภาพผมตอนนี้โดนล้อยันลูกบวชแน่ นึกแล้วก็แค้นไอ้ท่านชายบ้านั่นที่บังคับให้ผมต้องทำแบบนี้

 

"เอาน่า เพื่อประเทศชาติถือซะว่าเปิดประสบการณ์ใหม่ไปด้วยละกัน"

"เปิดประสบการณ์เหี้ยไรของมึงห้ะ มึงมาทำเองมั้ยล่ะไอ้เพื่อนควาย"

"อะแฮ่ม คุณเลอาตอนนี้คุณอยู่ในเวลาราชการนะครับ ผมเป็นหัวหน้าคุณนะให้เกียรติกันหน่อย"

มันพูดด้วยท่าทางกวนส้นตีนแล้วยักคิ้วมาให้ทีหนึ่ง

"ให้เกียรติบ้าอะไร กูไม่ได้เป็นข้าราชการแบบมึงสักหน่อย อีกอย่างกูจะพูดอย่างนี้มันหนักตีนใคร"

"โอเคๆ ถือซะว่ากูไม่ได้พูดอะไรนะ แต่งานนี้มันก็ต้องมีคนทำแล้วคนที่เหมาะสมที่สุดก็คือมึง"

"นี่ ทั้งสำนักงานมึงเนี่ยไม่มีคนที่ทำงานเป็นแล้วรึไงถึงต้องมาใช้กู ตำรวจผู้หญิงสวยๆก็เยอะแยะ"

ผมทำหน้าเบื่อโลกใส่มัน ผมไม่ใช่ตำรวจหรืออะไรเทือกนั้นหรอกก็แค่คนที่มีความสามารถพิเศษที่ถูกทาบทามให้มาช่วยงานราชการเท่านั้นเอง นอกจากผมแล้วก็ยังมีคนอื่นอยู่อีกแปดคนรวมผมเป็นเก้าคน ทุกคนจะได้รับงานแตกต่างกันไปตามความสามารถ

"ก็ตอนนี้ที่นี่มึงเก่งที่สุดแล้ว อีกอย่างรูปร่างมึงมันก็ไม่ได้ถึกเหมือนผู้ชายเท่าไหร่ แต่งนิดตบหน่อยก็ไม่มีใครรู้แล้วว่ามึงเป็นผู้ชาย"

"ถึงมึงจะอวยกูยังไงกูก็ไม่หลงกลมึงหรอก กูมีสิทธิ์ปฏิเสธงานที่กูไม่อยากทำได้เพราะฉะนั้น กู-ไม่-ทำ"

ผมย้ำใส่หน้ามันช้าๆชัด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมเดินออกจากห้องทำงานของมัน

"ลิรัคคุมะชุดใหม่"

กึก

ผมชะงักทันที ลิรัคคุมะชุดใหม่..............

"ถ้ามึงทำงานนี้สำเร็จมึงจะได้เป็นเจ้าของริลัคคุมะชุดใหม่ก่อนใครในโลกส่งตรงจากญี่ปุ่น ว่าไง เอามั้ย"

ผมหันไปมองมันอย่างแค้นๆ ก่อนจะ..

"เออ!!!!!! เสร็จงานกูต้องได้ของ"

 

และเพราะอย่างนั้นผมเลยต้องมาใส่กระโปรงยาวกรุยกรายอย่างกับเจ้าหญิงผู้แสนอ่อนหวานอย่างนี้ อยากจะอ้วกจริงๆ

 

"เอ่อ คุณโอเคมั้ยคะ"

พนักงานสาวถาม คงเห็นผมเงียบไปนาน

"เอาชุดผู้ชายให้ผมชุดหนึ่ง"

ผมหันไปบอกเธอก็เห็นเธอทำหน้าอึ้งๆ ก่อนจะทำสีหน้าแบบเข้าอกเข้าใจ เข้าใจอะไรครับเจ๊

"ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

เมื่อเธอเดินไปผมก็ไปหามุมลับตาคนนั่งพัก 

"ร้อนชิบ ผู้หญิงทนใส่อะไรแบบนี้ได้ไงวะ แล้วส้นสูงเหี้ยนี่อีกปวดตีนจะตายห่า"

ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆแล้วสะบัดส้นสูงไปให้ไกลๆตีน 

"ไอ้รองเท้าเวร นอกจากทำกูปวดตีนแล้วมึงยังกัดตีนกูอีก"

ผมก้มลงดูหลังส้นตีนตัวเองเห็นเลือดออกซิบๆ แสบชิบหาย

"ขอโทษนะครับ เป็นอะไรรึเปล่า"

เสียงคุ้นๆว่ะใครวะ ผมเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ เหี้ยแล้ววว ไอ้เจ้าชายบนเรือนี่หว่า ผมก้มหน้าลงทันทีไม่ยอมตอบอะไร

"ถ้าไม่ว่าอะไรผมช่วยดูข้อเท้าให้นะครับ"

"ไม่ต้อง"

ผมรีบบอกทันทีที่หมอนี่เอามือมาแตะที่เท้า ผมชักเท้าหนีก่อนจะขยับออกมาอีก

"ผมไม่เป็นไร"

ผมตอบมันไป ไม่แอ๊บเหี้ยไรแล้วให้มันรู้ไปเลยว่าผมเป็นผู้ชาย

"ไม่เป็นไรได้ไงครับ เลือดออกด้วย"

แต่แทนที่มันจะทำหน้าตกใจหรือแสดงท่าทางรังเกียจกลับพูดต่อออกมาหน้าตาเฉย

"ผมบอกว่าผมไม่เป็นไรเลิกยุ่งกับผมได้แล้ว"

ผมบอกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินหนีออกไปหาพนักงานที่ยืนมองหาผมอยู่

"คุณลูกค้าอยู่นี่เอง นี่ชุดค่ะ ลองดูก่อนได้นะคะถ้าไม่ถูกใจเดี๋ยวดิฉันเปลี่ยนให้"

"ขอบคุณครับ"

ผมรับเสื้อผ้ามาแล้วเดินเข้าห้องลองเสื้อทันที ส่วนไอ้เจ้าชายบ้านั่นช่างหัวแม่งเถอะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น