อ้าวทำไมพักซะล่ะ

ไหนบอกจะช่วยไง

ลุกเร็วสิ//จับผมสะบัดขึ้น

ก็ต้องลุกออกกำลังกายเยอะๆให้เหงื่ออกสิ

//นั่งลงข้างๆ//

อ่าทำไมผมแห้งแบบนี้

ไม่ดูแลตัวเองซะเลยนะ

นี่!! ว่างอะไรกัน

ตารางฉันแน่นเอียดจะตายอยากใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นก็ไม่ได้ใช้

ทุ่มเทเต็มที่เพื่ออาร์มี่

และแน่นอนว่าการดูแลหน้าตาให้ดีมันก็เป็นส่วนหนึ่งที่อาร์มี่มีความสุข

ฉะนั้นงานของพวกฉันจึงใช้ทั้งประสิทธิภาพและหน้าตา//ถากถาง//

นี่เมื่อกี้พูดอะไร

นึกออกและ

ไปอาบน้ำ ฉันจะบำรุงผมเธอให้

เห็นล่ะมันรับไม่ได้ว่ะ

อยากทำอะไรกับผมเธอ

//อุ้ม///

หยุดดิ้น

ไม่งั้นจะวางลงแบบหลังหัก

อยากลองมั้ย

//ทำมือปล่อยลง//

หึ!!

อย่าซ่าส์กับพี่ไอ้น้อง!!!

เฮ้ย

กลัวความสูงหรอ

กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ

ขอโทษนะ...

นี่เธอกล้าหลอกฉันหรอ

ยัยลูกหมาเอ้ยยย มานี่นะ//วิ่งไปจับตัว

จับได้แล้วไปสระผม//อุ้มเดินไปที่ห้องน้ำ

ถ้าไม่อยากให้อาบน้ำให้ด้วยอยู่เฉยๆ

นั่งลง หันหลังไป

เอาผมพาดออกมา

เด็กดียัยลูกหมา

ผมแห้งขนาดนี้ได้ดูแล บ้างมั้ยเนี่ย

ดีนะยังไม่เสีย

คืออะไร

นั่นไม่ใช่เหตุผลในการไม่ดูแลตัวเอง

//ขยี้ผม//

ยิ้ม//

เมื่อกี้ทำไมหลอกฉัน

หรอ? งั้นต้องจัดหนักๆ

เสร็จ

สาบานได้เลยผมเธอจะดีขึ้นมาก

//หน้าแดง//งั้นอาบน้ำ เดี๋ยวหยิบเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน

ใครใช้ห้องน้ำอ่ะ

มิว

อาบน้ำน่ะ

ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนหนิ

ผมบังคับเธอสระผมน่ะ

ผมแห้งยิ่งกว่าอะไรดี

ทำใจไม่ได้

แต่ดันดื้อเลยเปียกทั้งตัว

//หน้าแดง//ระวังเป็นหวัดไข้ขึ้นนะ

ไม่หรอก

เดินจากไป//

เคาะ//มิวอยู่ในนั่นใช่มั้ย

//เขิน///

ไม่ต้องเติมอปป้าก็ได้

วีมันแกล้งหนูหรอ

//หน้าแดง//โอเครพี่ไม่กวนล่ะ

ชุดส่วนมากที่มีก็มีแต่ชุดผู้ชาย

อ่า...

ชุดนอนคงใส่ได้..ล่ะมั้ง

เจอล่ะ

ชุดนี้คงใส่ได้แหละ

เสร็จยัง

เร็วด้วย

ยื่นเสื้อให้//เอ้า

ฉันเสียสละเลยนะ

นั่งลงหลังพิงประตู//นี่!!

ตอนนั้นน่ะกลัวจริงหรือเปล่า

หรือแค่หยอก

อ๋า...อย่างงั้นหรอ

แต่ฉัน

กลัวจริงนะ

กลัวจะทำให้เธอร้องไห้อย่างไงอย่างงั้นเลย

ตอนที่เห็นน้ำตาแทบจะทนไม่ได้เลยแหละ

เพราะงั้น...

มาให้ฉันลงโท...

//หันไปมอง//

////

น่ารัก

น่ารักมาก

//อึ้ง//

//ตกใจ//

//เปิดเสื้อขึ้น//

ขอดูพุงหน่อยยยย...

ขะขอโทษ

เผลอไปน่ะ

ไม่ได้ตั้งใจ

คือฉัน ฉั....

ทำไม?

มิวเดี๋ยวก่อน//วิ่งตามไป

มิว!!ถ้าวิ่งแบบนั้นจะสุดล้มเอานะ

(อยู่คนเดียวหรอ...)

ไม่ได้หรอกถ้าเป็นโรคซึมเศร้าขึ้นมาจะเป็นยังไง//ตะโกน

หยุดก่อนข้างหน้าบันได//ตะโกน

//เร่งสปีด.คว้าข้อมือ//

//กระชาก//

ถ้าตกลงไปฉันจะโกรธเธอ มากกว่าที่เธอโกรธฉันอีก//เสียงดุ

เข้าใจมั้ย?

จับข้อมือ//ตามมา

เข้าห้อง

จะพาเด็กดื้อไปสั่งสอน

ฉันโกรธเธออยู่ ลืมแล้วหรอ?

เรื่องที่เปิดเสื้อเมื่อกี้ ขอโทษนะ

ฉันขอไถ่โทษด้วยการให้เธอเลือกเสื้อคลุมจากตู้ฉันเลย

เรื่องมากจริง!

เธอควรดีใจนะที่เป็นผู้หญิงคนที่สองได้แตะตู้เสื้อผ้าฉัน

แม่

มิว

ชุดน่ารักจัง

ของวีสินะ

ทาทามาเชียว

มิวก็น่าร้ากกกก

ทำไมใส่เสื้อคลุมล่ะหนาวหรอ

มีไข้ขึ้นอีกรึเปล่า//ลุกจากโซฟา

//ทำท่าเอามือเดินไปแตะหน้าผาก//

ออ//หยุด

มิว

พี่โฮปว่าจะสั่งชุดแล้วก็ของสำหรับผู้หญิงมาให้

พรุ่งนี้จะได้มีชุดดีๆใส่กลับไง

มาเลือกมา

ชอบแบบไหน

//หน้าแดง//

บอกแล้วไม่ต้องใช้หรอก อปป้าน่ะ

ไม่ต้อง

ไม่ต้องๆเผื่อต้องเล่าเรื่องของพวกเราตอนอยู่ด้วยกัน

พี่จะได้มีภาพลักษณ์ดูดี

นั่งเร็วๆ

//จับมือ.ลากไปนั่ง//

ชอบแบบไหน

ไม่เอาคุณสิ!!

พี่โฮป!

พี่-โฮป

Good Girl!!!

แน่นอน ใช้โต๊ะคอมได้เลย

แต่ว่า....

ใช้ของพี่แทนล่ะกัน

ถ้าใช้ของวิลล่าการเข้าสู่ระบบนู้นี่จะยากแถมลำบากอีก

นี่แหละ//ยื่นโทรศัพท์ให้

ไว้ใจน่ะ

ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆคนร้ายก็อยู่ใกล้แค่นี้ไม่กลัวหรอก

จะจับไม่ให้ไปไหนเลย

เสร็จแล้วหรอ

เร็วจัง

เป็นห่วงแต่คนอื่นไม่ห่วงตัวเองหรอ

อยู่กับผู้ชายตั้ง7คน

ไม่กลัวว่าจะโด...

ไม่แน่นะ อาจจะหลอกให้ตายใจแล้วพาไปขาย

อ่า...ไว้ใจสินะ😁

ทำอะไรอยู่น่ะโฮป//เดินเข้ามา

ฉันกำลังสั่งเสื้อผ้าให้มิวน่ะ พรุ่งนี้จะได้ใส่กลับ

งั้นหรอ สั่งแบบไหนไปอ่ะ

ขอดูหน่อยยยยย//เสียงอ้อน

รอพรุ่งนี้

มิว

หิวมั้ย จะทำอะไรให้กิน

อ่า..ยุนกิให้มาตามน่ะ

เห็นว่าอยากคุยเรื่องเพลง

แรงบันดาลใจ

แน่นอน

//ลุกขึ้น//

จริงๆฉันกังวลมากนะ

ใช่

กลัวว่าเมเนจะเข้ามาเจอเธอน่ะสิ

เมเนชอบสุ่มๆมาด้วย

ไม่หรอก

เมเนกับพวกเราไม่เท่าไหร่

แต่กลับเธอน่ะสิ

กลัวว่าจะส่งกลับแบบไม่เป็นรูปเป็นร่าง

ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกลับเธอก่อนกลับ

อาจบังคับให้เซ็นสัญญาว่าห้ามเปิดเผยเรื่องในวันนี้

อะไรประมาณนั้นอ่ะนะ

แน่ใจนะ..?

มันอันตรายกว่าที่เธอคิดนะ

ใช่..

เจ้านั่นบ้าพลังสุดๆไปเลย

ออกกำลังกายทั้งวันใช้ร่างกายข่มพวกฮยอง

ฮยองอย่างพวกฉันน่าสงสารแค่ไหน

เปิดประตู//โอ้ จองกุก

ตะโกน//โอ้ ฮยองแปปนะ

ขออีกเซ็ตก่อน

ฮึบ ฮึบ ตุบ ตุบ//ต่อยมวยต่อ

พักได้แล้วนะ

ฉันสงสารกระสอบทรายน่ะ

ถ้ามันพูดได้คงร้องขอชีวิตแล้ว

นูนาอยู่ด้วยหรอ//หยุดต่อย

หยิบน้ำมาดื่ม//นี่กำลังจะไปไหนกัน

ไปห้องอัด

ทำไมอ่ะ//หอบ

ยุนกิเค้าอยากคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ

อ่า...

นี่!!! นูนาต่อยมวยเป็นป่ะ

งั้นนูนาก็ต่อยเป็นอ่ะดิ

ลองหน่อยๆ//เอานวมมาสวมให้คุณ

จองกุกไม่มีใครอยากใส่นวมเปียกเหงื่อของนายหรอกน่า

เอาน่าฮยอง ให้นูนาลองหน่อย

ตบไปที่กระสอบ//ลองดู

//หัวเราะ//

//หัวเราะ//

นูนาแรงกว่านี้อีก

เบาไปแรงกว่านี้

นูนาลองอีกครั้งเหอะ

นูนาาา//เสียงอ้อน

พอเหอะจองกุก

มิวเค้าตัวเล็กแค่นี้จะเอาแรงมาจากไหน

ต้องไปแล้วมิว//เดินออกไป

นูนา!!

บอกพรุ่งนี้แล้วกัน😁

อ่า...จองกุกเริ่มเอาแต่ใจขึ้นแล้วสินะ//กุมขมับ

ใช่

และก็ไม่

เพราะฉันถูกคาดหวังว่าต้องคอยดูแลเมมเบอร์คนอื่นๆ

ต้องเป็นผู้นำวงด้านความคิดเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

มันเหนื่อยด้านการแบกรับการคาดหวัง

ตอนเดบิวต์ใหม่แอบเครียดเรื่องนี้เหมือนกัน

ว่าเราจะแก่เกินไปมั้ย

ต้องรับผิดชอบกับคำคาดหวัง

แต่ตอนนี้...

เหมือนลูกมากกว่า

เหมือนเด็กๆ

ที่ฉันต้องคอยดูแล

ปล่อยได้บางครั้ง แต่บางครั้งก็แอบห่วง

บางทีฉันก็อยากเป็นมังเน่บ้าง

แลดูมีอิสระไม่ต้องคาดหวังอะไร

ไม่ต้องแบกรับเรื่องชีวิตคนอื่น

แม่?

ลักษณะฉันเหมือนแม่มากเลยหรอ?

ขอเป็นพ่อเถอะ

ว่าแต่...กับฉันใช้คุณแต่ทำไมจองกุกใช้นายล่ะ?

อ่ะถึงแล้ว//เปิดประตู