ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.1

คำค้น : ปืน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2560 20:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.1
แบบอักษร

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเรือสำราญสุดหรูที่กำลังแล่นอยู่กลางทะเล ผู้คนในชุดหรูหราทั้งหญิงและชายต่างพากันวิ่งหนีเอาตัวรอดกันอย่างอลม่าน ร่างบางสูงเพรียวในชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าที่ใบหน้ามีผ้าผืนบางปิดบังไว้เกือบครึ่งกำลังหลบอยู่หลังเสาต้นหนึ่ง ในมือมีปืนเตรียมพร้อมไว้สองกระบอก สายตากราดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น

"แจ้งทุกหน่วย ค้นหามิสเตอร์ชินให้เจอแล้วจับกุมให้ได้ภายในยี่สิบนาที ไปได้"

ผมสั่งการผ่านบลูทูธเครื่องจิ๋ว ทุกคนที่ได้รับคำสั่งตอบรับพร้อมกันแล้วเริ่มปฏิบัติการทันที ตอนนี้ผมอยู่บนเรือสำราญของมิสเตอร์ชินเจ้าพ่อเพชรพลอยรายใหญ่ของโลกแต่ดูเหมือนว่าแค่นี้มันยังรวยไม่พอถึงได้ค้าอาวุธเพิ่มมาอีกอย่าง แถมยังเล่นไม่ซื่อได้ศัตรูมาเป็นโขยง เสียงปืนเมื่อกี้เดาว่าคงมาจากศัตรูสักกลุ่มของมันนั่นแหละ พวกผมเลยต้องทำงานกันลำบากขึ้นมาอีกเมื่อมีตัวขัดแข้งขัดขามาเพิ่ม ลำพังสภาพตัวเองตอนนี้ก็น่าเวทนาพออยู่แล้วยังต้องมาปวดหัวกับพวกเหลือบไรนี่อีก เรือลำนี้ถูกใช้เป็นสถานที่จักงานประมูลเครื่องเพชรชุดใหม่ มีทั้งนักการเมือง ดารา นางแบบ มากมายมาร่วมงานรวมทั้งบรรดาคุณหญิงคุณนายทั้งหลายแหล่  พวกมันก็คงปลอมตัวขึ้นเรือมาเหมือนพวกผมเพราะเรือลำนี้ถ้าไม่ได้ถูกเชิญมาก็ไม่มีสิทธิ์ขึ้น แต่เชื่อเถอะว่าผมนี่แหละุที่ลำบากในการปลอมตัวมากที่สุด

"ลูฟี่ เราพบมิสเตอร์ชินแล้วอยู่ทางปีกซ้ายชั้นหกกำลังจะทำการหลบหนี ขอกำลังเสริมด่วน"

ลูกน้องผมรายงานมาตามสาย ลูฟี่ที่ว่าเป็นตัวการ์ตูนที่ผมชอบมากเลยเอามาตั้งเป็นรหัสลับเวลาออกปฏิบัติงาน มันคงไม่ฉลาดเท่าไหร่หรอกมั้งที่จะใช้ชื่อจริง

"รับทราบ กลุ่มB ตามไปสมทบด่วน กลุ่มA คุมสถานการณ์เอาไว้ผมกำลังไป"

ผมสั่งเสร็จก็เก็บปืนสองกระบอกไว้ที่ต้นขาใต้กระโปรงแล้ววิ่งเนียนๆไปกับคนอื่นๆที่กำลังวิ่งไปทางประตูทางออกฉุกเฉิน ผมเบียดตัวเองออกมาจากกลุ่มคนแล้ววิ่งไปที่บันไดเพราะตอนนี้ลิฟต์ทุกตัวใช้งานไม่ได้แล้ว ผมกำลังจะวิ่งขึ้นบันไดแต่ดันเหยียบชายกระโปรงตัวเองทำให้หงายหลังจะล้มทันที แต่ก่อนที่จะหัวฟาดพื้นก็มีมือคู่หนึ่งมารวบเอวผมไว้จากทางด้านหลัง ผมถอนหายใจเบาๆกับความซุ่มซ่ามของตัวเองก่อนจะดันตัวออกมาแล้วเงยหน้ามองคนที่มาช่วยผมไว้ได้ทันเวลา

กึก

ผมชะงักนิดหน่อยตอนเห็นหน้าเขา คือแบบว่าหล่ออ่ะ พ่อแม่เลี้ยงดูมาด้วยอะไรวะ ท่าทางคล้ายๆพวกเจ้าชายผู้แสนดีและอบอุ่นอะไรทำนองนั้น เขาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ผมก้มหัวให้เขานิดหน่อยเป็นเชิงขอบคุณแล้วหันหลังจะวิ่งขึ้นบันไดต่อ แต่เขาคว้ามือผมไว้ก่อน ผมหันไปมองแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีอะไร

"เธอจะไปไหน ทางออกอยู่ทางนี้"

เสียงทุ้มน่าฟังเหลือเกินนะ ดูท่าทางคงเป็นพวกเจ้าชู้เงียบชัวร์ 

"ไม่เกี่ยวกับคุณ"

ผมตอบแล้วสะบัดมือออกแล้วออกวิ่งอีกครั้ง เขาทำท่าจะตามมาอีกแต่เป็นจังหวะที่มีเสียงระเบิดมาจากห้องควบคุมทำให้เรือโคลงไปมา ผมยึดราวจับไว้แน่นเห็นจากหางตาว่าเขาถูกลูกน้องพาตัวไปแล้วแม้ว่าจะพยายามร้องเรียกผมก็ตาม เออ ไปได้ซะก็ดีอยากรู้จริงว่าถ้าเขารู้ว่าผมเป็นผู้ชายจะยังมาทำตาหวานใส่มั้ย ขนลุกชะมัด

ผมวิ่งขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นหกก็มองหาลูกน้องตัวเองแล้วได้ยินเสียงต่อสู้มาจากทางขวาผมก็รีบวิ่งไปทันที ผมไปถึงก็เห็นลูกน้องผมกับลูกน้องของมิสเตอร์ชินกำลังยิงกันอย่างดุเดือด

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ผมมองไปข้างเรือทีตอนนี้มิสเตอร์ชินกำลังพยายามปืนบันไดเชือกที่หย่อนลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ผมล้วงไปใต้กระโปรงหยิบปืนออกมากระบอกนึงเล็งไปที่มือแล้วเหนี่ยวไกทันที

ปัง!!!

อ๊ากกกกกก!!!!

เสียงมันร้องอย่างเจ็บปวดแล้วปล่อยมือที่จับบันไดเชือกร่วงลงมาที่พื้นทันที ผมเดินเข้าไปหามัน

"ใครมันกล้ายิงกู!"

"กูเอง"

ผมตอบมันเมื่อมายืนอยู่ตรงหน้ามันแล้ว

"มึง!! เป็นผู้หญิงมาเสือกเหี้ยไรด้วย เดี๋ยวกูยิงทิ้งแม่ง"

"เหรอ จะยิงกูเหรอ เอาตัวเองให้รอดก่อนมั้ย"

"อีนี่!! ปากดีนักนะ"

มันพยายามลุกขึ้นยืนแล้วหันไปออกคำสั่งกับพวกลูกน้องที่เหลือ

"เฮ้ย!! จัดการนังนี่"

แต่ก่อนที่ลูกน้องมันจะได้ขยับก็มีชายในชุดรัดกุมพุ่งเข้ามาล็อกไว้จากข้างหลัง ใช้เวลาแค่แป๊บเดียวพวกลูกน้องมันก็สิ้นฤทธิ์กันหมด รวมถึงพวกที่กำลังยิงต่อสู้กับลูกน้องผมด้วย ตอนนี้เสียงปืนเงียบไปแล้ว มิสเตอร์ชินดูจะอึ้งมากที่ลูกน้องลงไปนอนกลิ้งกับพื้นกันหมดแล้ว ส่วนพวกชุดดำเมื่อกี้เป็นหน่วยที่ถูกฝึกมาเป็นพิเศษเพื่อมาซับพอร์ตหน่วยหลักในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันหรือเหตุการณ์ที่เกินจะควบคุม แต่ผมก็ไม่ค่อยอยากจะร่วมงานด้วยเท่าไหร่หรอก พวกนี้มันเป็นพวกเอาแต่ใจตัวเองสูงมาก มีความหยิ่งระดับสิบ นิสัยก็ดื้อรั้น เดาอารมณ์ยากชิบหาย ถ้างานไหนที่พวกมันไม่รับก็คือไม่รับเลยถึงแม้ว่ามันจะเป็นงานระดับประเทศก็ตาม ที่มาวันนี้ได้ก็เพราะเกิดเบื่ออยากมาทะเลกะทันหันกูล่ะยอมใจพวกมึงจริงๆ

ผมหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องตัวเองจับพวกนี้ไปให้หมด พวกที่มายุ่งตอนแรกคงหนีไปหมดแล้วล่ะมั้ง ส่วนพวกหน่วยพิเศษมันก็แยกย้ายทางใครทางมันเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่หันมาลากูสักคำถึงแม้ว่าผมจะถูกกำหนดให้เป็นหัวหน้าชุดปฏิบัติการครั้งนี้แต่เชื่อเถอะว่าต่อให้เป็นใครมันก็ไม่เห็นหัวหรอก ไม่รู้ว่าท่านชายคิดอะไรอยู่ถึงยังเลี้ยงพวกนี้ไว้ ผมส่ายหัวเอือมๆแล้วมองไปนอกเรือที่ตอนนี้มาจอดที่ท่าตั้งแต้่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ข้างล่างมีรถตำรวจ รถพยาบาล รถนักข่าวต่างๆจอดรออยู่ข้างล่างเต็มไปหมด ผมก้มมองตัวเองก็ได้แต่ปลงใจ 

"กูจะลงไปได้ยังไงวะเนี่ย"

ความคิดเห็น