email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ตอนที่ 20 แพ้ท้อง

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 แพ้ท้อง

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.2k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2559 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 แพ้ท้อง
แบบอักษร

ตอนที่ 20

           

 

ร่างเล็กของว่าที่คุณแม่มือใหม่กำลังนั่งรับลมคนเดียวอยู่ที่สวนภายในบริเวณบ้าน เพราะสามีไปทำงาน พลางลูบหน้าท้องของตนที่ตอนนี้เริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ผมมีเจ้าตัวน้อยในท้องได้ประมาณเกือบห้าเดือนแล้ว ตอนนี้ก็ยังคงแพ้ท้องอยู่แต่ไม่รุนแรงมากเท่าเดือนก่อนๆ ตอนนั้นผมรับรู้ได้เลยว่าตัวเองอารมณ์เปลี่ยนไปมากไม่คงที่แถมยังเอาแต่ใจอีก แต่...คุณราฟก็ดูแลผมอย่างที่ไม่เคยบ่นรำคาญเลยแม้สักครั้ง

“คุณราฟ!ไปไกลๆหน่อย ผมเหม็น!”ไอดินบอกด้วยความหงุดหงิด

“เหม็น? เหม็นอะไร ฉันก็ไม่ได้ฉีดน้ำหอมหรืออะไรเลยนะ”มาเฟียหนุ่มพูดออกมาด้วยความงุนงงเพราะเขาเคยโดนคนตัวเล็กว่าใส่เรื่องฉีดน้ำหอมคละคลุ้งไปทั่วแล้วทำให้เจ้าตัวเวียนหัว แต่นี่เขาก็เลิกฉีดแล้ว แล้วมันจะมีกลิ่นอะไรให้เหม็นอีก

“ผมไม่ได้เหม็นน้ำหอมหรือกลิ่นตัวคุณ...”

“แล้วเหม็นอะไรล่ะครับ คนดี”

“ผม เหม็น น้ำ หน้า คุณ ผมเห็นหน้าคุณแล้วหงุดหงิดอ่ะ คุณช่วยไปไกลๆผมได้ไหม!”

ไอดินว่าพลางหันหน้าหนี ฝ่ายคนที่บอกว่าโดนเหม็นน้ำหน้ากลับเดินออกไปจากห้องแบบงุนงง

“อะไรของเขาวะ”ราฟาเอลพึมพำเบาๆ

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

คุณราฟ คุณราฟ ราฟ!”เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ร่างสูงก็พลันได้ยินเสียงคนที่ไล่ตนมาข้างนอกเรียกหา

“อะไร มีอะไรคนดี”

“คุณไปไหนมาเนี่ย ผมหิว อยากกินส้มตำ คุณไปหาให้ผมหน่อยสิ”

“หืม จะกินได้ยังไงครับ ปลาร้ามันไม่สุกนะ เดี๋ยวก็ท้องเสียหรอก” ตอบกลับไปอย่างงงๆอีกครั้ง อะไรของเขา เมื่อกี้ตัวเองก็เป็นคนไล่เรามาแท้ๆ

“...”ฝ่ายคนเอาแต่ใจก็เงียบไปสักพักไม่พูดอะไรออกมา

“ไอดิน?”

“ฮึก ฮึก”ร่างที่ค่อยๆมีเสียงสะอื้นฮักเบาๆพร้อไหล่ที่สั่นสะเทิ้มหน่อยๆ

“ดิน?”มาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ และพบว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้อยู่

“ดิน! ร้องทำไม หืมมมม ไม่ร้องนะ คนดี”ว่าพลางเข้าไปกอดปลอบประโลม พร่ำบอกคำปลอบโยน

“ฮึก ฮืออออออออออออออออออออ”แต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างบางหยุดร้องออกมาได้เลย

“ฮึก คะ คุณไม่รักผมแล้วใช่ไหม ฮึก คุณคงเบื่อผมแล้วใช่ไหม ฮึก”พูดออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น

“ทำไมคิดแบบนี้ล่ะ”

“ก็คุณไม่ตาม อึก ตามใจผมเหมือนเมื่อก่อน คุณเบื่อผมแล้ว โฮฮฮฮฮฮฮ”ว่าพลางร้องแล้วขยี้ตาจนแดงบวมช้ำไปหมด ราฟาเอลถอนหายใจเบาๆ ไอดินเห็นดังนั้นจึงยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก

“เบื่อผมแล้วสิ ฮึก ถอนหายใจอีกด้วย ฮือออออ”

“เอาล่ะ มาๆที่รัก หยุดร้องก่อน มานี่ โอ๋ๆไม่ใช่อย่างนั้นที่ห้ามไม่ให้กิน ที่ไม่ตามใจก็เพราะว่าเป็นห่วงนายกับลูกในท้อง มันไม่คุ้มหรอกรู้ไหม กับอีแค่ส้มตำเนี่ยจะซื้อให้กินกี่ถุงก็ได้ แต่มันไม่เหมาะกับคนท้องอ่อนๆไหนจะปลาร้าไม่สุก ไหนจะเผ็ดอีก ที่ห้ามเพราะเป็นห่วง แล้วห่วงก็เพราะรักนะครับ รู้ไหม”อธิบายออกมาอย่างยาวเพื่อที่จะให้คนตรงหน้าเข้าใจในสิ่งที่ตนทำ สิ่งที่ตนห้ามเอาไว้

“...”

“หยุดร้องหยุดขยี้ตาได้แล้ว ตาแดงหมดแล้วเนี่ย ไหนดูสิ หืมมม จุ๊บ”ว่าพลางจูบเบาๆที่เปลือกตาของคนขี้แงเพื่อซับน้ำตาให้

“เข้าใจไหม หืมม”

“...”

“ว่าไง?”

“เข้าใจแล้ว...ครับ”คนตัวเล็กโผเข้าไปกอดผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกในท้องก่อนจะซบไหล่อยู่อย่างนั้น จนผ่านไปสักพักก็ผล็อยหลับไป

“เห้ออ หลับไปซะแล้ว คนท้องนี่เอาใจยากจริงๆ”ราฟาเอลอุ้มคนที่หลับไปวางบนเตียงก่อนจะห่มผ้าให้อย่างเบามือ ถึงปากจะบ่นยังไง แต่สายตาที่มองคนที่นอนบนเตียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยเจือการเอ็นดูอยู่ในนัยน์ตา แต่สิ่งที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนที่สุดคือ...รัก

 

หลังจากวันนั้นราฟาเอลก็ยังคงต้องรับศึกหนักอยู่เป็นระยะๆจากคนท้อง ยกตัวอย่างเช่นตอนที่จะไปทำงาน

“ไม่ไปไม่ได้เหรอครับ”คนท้องมองดูสามีของตนซึ่งกำลังแต่งตัวเพื่อที่จะไปประชุมที่บริษัท

“ไม่ได้หรอก วันนี้ฉันมีธุระสำคัญต้องบอกที่ประชุม”ร่างสูงพูดแล้วขยับเนคไทด์ไปด้วยเพื่อจัดให้เหมาะสม

“ก็ให้แจ็คไปแทนเเบบที่เคยทำก็ได้นี่”คนตัวเล็กพูดถึงคนสนิทที่ระยะหลังนี่เป็นคนที่ช่วยเจ้านายทำงานสำคัญๆแทบทุกอย่าง เพราะตัวเจ้านายต้องมาดูแลคนเอาแต่ใจที่บ้านแทน

“ให้แจ็คมันไปบ่อยแล้ว เดี๋ยวคนที่บริษัทจะหาว่าฉันติดเมียติดบ้านไม่ยอมออกมาทำงาน”

“ก็ติดจริงไม่ใช่เหรอ! แล้วทำไมครับ ติดเมีย ติดบ้านมันไม่ดีหรือยังไง อ่อนี่หรือแอบไปมีใครไว้ที่บริษัทกันแน่”

“นี่ ไม่เอาน่า อย่าหาเรื่องเลย”

“อ่อ เดี๋ยวนี้พูดว่าผมหาเรื่องงั้นเหรอ ก็ได้ครับ คุณไปทำงานเถอะ ผมไม่เป็นไรหรอก ก็เเค่ตอนนี้ปวดท้องหน่อย รู้สึกไม่สบายตัวด้วย! ก็เลยอยากให้คุณอยู่ด้วย แต่คุณคงเห็นผมไม่สำคัญเท่างานของคุณ เท่าคนที่บริษัทของคุณงั้นก็ไปเถอะครับ”พูดแล้วก็ตะแคงตัวหนีไปอีกทาง ราฟาเอลได้ยินดังนั้นก็รีบมาพูดง้อทันที

“หะ!ปวดท้องแล้วทำไมไม่บอก ไปหาหมอไหม”

“ไม่ต้องหรอกครับ แค่นี้เอง!คุณไปทำงานเถอะครับ ผมอยู่คนเดียวได้”

“เอาล่ะๆ งั้นฉันไม่ไปแล้ว เดี๋ยวให้แจ็คมันทำแทนล่ะกัน มานี่มาคนดีมาให้กอดหน่อยเร็ว”เมื่อได้ยินดังนั้นคนท้องที่นอนงอนอยู่ก็หันหน้ามาให้กอดทันที

“เดี๋ยวฉันบอกแจ็คมันก่อน นายนอนรอนี่นะ เดี๋ยวฉันมา”ว่าพลางเดินออกไปแล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาคนสนิท เมื่อไอดินเห็นดังนั้นก็ลอบยิ้มด้วยความดีใจ

แผนสำเร็จ!

 

เมื่อไอดินนั่งนึกถึงเหตุุการณ์ต่างเหล่านั้น ก็พลันยกยิ้มขำออกมา เห้ออออ เขามีความสุขจริงๆนะ ไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวจะสร้างความสุขให้เขาได้ขนาดนี้ คนที่ไม่ไคยได้รับความสุขอะไรเลยจากครอบครัวอย่างเขา กลับมีความสุขได้ขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆครับ คุณราฟ....



ออดดด ออดดด

ในขณะที่กำลังนั่งเพลินอยู่อย่างนั้นเอง ก็มีเสียงกดกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นมา เสียงเงียบไปสักพัก จู่ๆก็มีคนใช้วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาไอดิน

“คุณไอดินคะ คุณไอดิน”

“มีอะไรเหรอครับ พี่บัว”

“มีคนมาหาคุณน่ะค่ะ”บัวพูดออกมา

“แล้วเชิญเขาเข้ามาหรือยังครับ”

“ยังค่ะ ก็เป็นคนแปลกหน้าเลยไม่ได้ให้เข้าบ้าน”

“อ่ออครับ เดี๋ยวผมเดินไปหาเอง”เมื่อพูดจบ ร่างบางที่ตอนนี้มีท้องนูนอยู่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางประตูหน้าบ้าน ขณะที่บัวก็ช่วยพยุงไปด้วย

ร่างเล็กเดินไปเรื่อยๆพลางคิดว่าใครกันนะที่จะมาหาเขาได้ ตัวของเขาเองก็ไม่มีญาติหรือคนรู้จักที่ไหน

เดินมาก็คิดไปเรื่อยๆจนเมื่อมาที่ประตูและพบคนที่กำลังเกาะรั้วหันหลังยืนรออยุู่เขาจึงส่งเสียงออกไป

“ใครครับ”และเมื่อร่างนั้นได้ยินก็สะดุ้งขึ้นมาและรีบหันหน้ามาด้วยความลนลานดีใจ พร้อมระร่ำระลักพูดขึ้นมา

“ไอ้หนู ช่วยด้วยลูก ลูกรัก”

เมื่อไอดินได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดและพบว่าคือใครก็อุทานเรียกคนตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจว่า

 

 

 



“แม่!”

_________________________________________________

ขอโทษนะคะที่หายไปนาน มีเรื่องให้เครียดนิดหน่อยน่ะค่ะ

นี่ก็ยังเคลียร์ไม่เสร็จดีเท่าไหร่

พยายามแต่งออกมาให้ได้เท่านี้นะคะ

ขอบคุณที่ติดตามกันอยู่

อย่าหายไปไหนน้าาาาาาาาาา

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/5.gif

 

ความคิดเห็น