แอบรักเพื่อน
เมื่อผมแอบรักเพื่อน
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

เมื่อผมแอบรักเพื่อน

แอบรักเพื่อน

 

คุณเคยตกหลุมรักใครสักคนไหม?

 

ตกหลุมรักชนิดที่ โงหัวไม่ขึ้น ไม่จะกินจะนอน หรือเดินไปที่ไหน สายตาก็เอาแต่จับจ้องมองหาแต่คนคนนั้น   

 

คุณอาจจะคิดว่ามันไม่แปลกอะไร เพราะใครๆก็ล้วนเคยมีช่วงเวลาตกหลุมรักใครสักคน แต่ถ้าคนที่คุณแอบหลงรักเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองล่ะ คุณจะคิดว่ามันน่าแปลกหรือเปล่า

 

ที่กล่าวมาทั้งหมดก็ไม่ใช่เพราะอะไร ก็แค่ผมกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น สถานการณ์ที่ตกหลุมรักใครบางคน และใครบางคนที่ว่าก็คือเพื่อนสนิทของผม

 

"รสาแม่งไปมีคนอื่นว่ะ"เสียงใสเอ่ยขึ้น ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เมื่อถูกแฟนสาวคนล่าสุดนอกใจไปมีคนใหม่ 

 

"อืม"ผมขานรับอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเปิดหนังสือในมือเพื่อหาคำตอบของการบ้านที่ต้องส่งวันพรุ่งนี้

 

"แม่ง! ทำไมต้องทำกับกูแบบนี้ด้วยวะ ทั้งๆที่กูก็ให้แม่งหมดทุกอย่าง ทั้งกระเป๋า รองเท้า อยากได้อะไรกูก็ซื้อให้หมด แต่พอเงินค่าขนมกูหมดแล้วกูไม่พาไปกินชาบู แค่นั้นแม่งก็ทิ้งกูไปคบคนใหม่เฉยเลย" คนถูกทิ้งระบายความอัดอั้นตันใจ

 

"อือ"

 

"นี่คนที่3แล้วนะไอ้เหี้ย ทำไมทุกคนต้องทำกับกูแบบนี้ด้วยวะ"เอ่ยขึ้นอย่างตัดพ้อน้อยใจ

 

"อือๆ"ผมขานรับเสียงอื้ออึง ก่อนจะก้มลงจดคำตอบของการบ้านวิชาชีวะลงในสมุด

 

"ไอ้เชี่ยซี มึงกำลังทำอะไร"คนอกหักเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ  ก่อนจะเอียงคอมาวางไว้ที่ไหล่ผม เพื่อมองสมุดการบ้านที่ผมกำลังทำ

 

"การบ้าน"ผมตอบ ก่อนจะเริ่มเปิดหนังสือหาคำตอบของคำถามข้อต่อไป

 

"ไอ้เหี้ยกูกำลังอกหักเจ็บเจียนตาย มึงยังมีอารมณ์มานั่งทำการบ้านอีกหรอห๊ะ!!"คนได้รับคำตอบแต่กลับไม่พอใจต่อว่า  ก่อนจะดึงสมุดที่ผมกำลังบรรจงเขียนคำตอบออกไปจากมือ 

 

 เพื่อไม่ให้ผมสามารถทำการบ้านต่อได้อย่างที่ต้องการ

 

ผมชื่อซีครับ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่3ของมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังแห่งหนึ่ง ส่วนนี่เพื่อนสนิทผมชื่อกรีน อยู่ปีเดียวกัน

 

"แต่พรุ่งนี้เช้าต้องส่ง ถ้าไม่ส่งติดFนะ "ผมบอก ก่อนจะหันมองเพื่อนสนิทข้างตัวที่ ดวงตาแดงก่ำคล้ายคนที่กำลังจะร้องไห้

 

"งั้นทำให้กูลอกด้วย"คนช้ำใจเอ่ยสั่ง ก่อนจะส่งสมุดการบ้านคืนให้ผมตามเดิม

 

"…"พอได้สมุดการบ้านคืนมาผมก็ตั้งหน้าตาเขียน กะจะให้เสร็จภายในเย็นวันนี้เพื่อจะให้คนข้างตัวเอากลับบ้านไปลอก

 

"ไอ้ซี มึงไม่มีคนที่ชอบหรอวะ"มือที่กำลังเร่งเขียนคำตอบลงในสมุดหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินคำถาม

 

"ถามทำไม"ผมปรับอารมณ์อย่างรวดเร็วก่อนจะ ลงมือทำการบ้านต่อ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้

 

"ก็มึงออกจะหน้าตาดีขนาดนี้ สูงก็สูง หุ่นก็ระดับนักกีฬา หัวแม่งก็ดี แถมบ้านยังรวยโคตรๆอีก  แล้วทำไมมึงถึงไม่ชอบใครเลยวะ"

 

"ใครบอกว่ากูไม่มีคนที่ชอบ"ผมหันไปถาม  จ้องมองเข้าไปในดวงตาสีนิล อย่างต้องการสื่อความหมาย

 

ใช่แล้วครับผมเองก็มีคนที่ชอบ และคนคนนั้นก็คือมัน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผม

 

ผมตกหลุมรักเพื่อนสนิทตัวเอง ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่ควรจะเกิดขึ้น เพราะเราทั้งคู่ต่างเป็นผู้ชายเหมือนกัน

 

"จริงหรอ! ใครวะ มึงชอบใคร!!"แต่นอกจากอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจความรู้สึกที่ผมพยายามจะสื่อ มันกลับตีความไปคนล่ะทิศทางกับความหมายที่แท้จริง

 

"อยากรู้หรอ"ผมถามกลับไป พอเห็นท่าทางกระตือรือร้นของอีกฝ่ายก็ทำเอาปวดแป๊บขึ้นมาในอก

 

"อยากรู้ดิ"มันรีบตอบกลับมาแทบจะทันที ด้วยท่าทางที่อยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่าเดิม

 

"จ่ายมา5พัน แล้วกูจะบอก"ผมบอกเงื่อนไข ทำอีกฝ่ายหน้าหงิก

 

"ไอ้เชี่ย กูเพิ่งบอกเมื่อกี้ว่ากูโดนทิ้งเพราะไม่มีเงินพามันไปกินชาบู ยังจะเสือกพูดเรื่องเงินขึ้นมาอีก"ไอ้กรีนหน้างอยิ่งกว่าเดิม

 

"หึ ไม่มีเงินก็อด"ผมพูดใส่อย่างขบขัน ก่อนจะหันกลับมาทำการบ้านต่อ

 

"แม่ง! ไอ้เหี้ยหน้าไหน ที่มันแย่งแฟนกูไปวะเนี่ย  ถ้ากูรู้นะ กูจะกระทืบแม่งให้จมตีนเลย"เสียงใสพูดออกมาอย่างเจ็บแค้น ทำเอาผมที่กำลังเขียนคำตอบข้อสุดท้ายสะดุดค้าง

 

"ของแบบนี้มันตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก"ผมบอกออกไป ก่อนจะลงมือเขียนต่อให้เสร็จ

 

"มันก็จริงแหละ แต่นี่แม่งคนที่สามแล้วนะไอ้เหี้ย กูอยากรู้ว่าแม่งทำไปทำไม ผู้หญิงบนโลกเยอะแยะ ทำไมต้องแย่งแฟนกูด้วย"คนอกหักยังคงช้ำใจ ร้องถามหาคนร้ายที่แย่งแฟนตัวเอง

 

"เอานี่ เสร็จแล้ว พรุ่งนี้เอาไปส่งให้กูด้วย"ผมบอก ก่อนจะยื่นสมุดโน้ตที่เขียนการบ้านจนเสร็จไปให้กับเพื่อนสนิทตรงหน้า 

 

"เสร็จแล้วหรอ"คนถูกขัดอารมณ์ ถามออกมาอย่างงงๆ

 

"เออ ก็บอกอยู่เมื่อกี้ว่าเสร็จแล้ว หูตึงหรือไงวะ"ผมตอบกลับอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเก็บข้าวของที่ใช้ในการทำการบ้านลงกระเป๋า เตรียมตัวกลับคอนโด

 

"ไอ้ซี วันนี้กูขอไปค้างคอนโดมึงได้ไหม กูอยากกินเหล้า อยากเมา จะได้ลืมเรื่องบ้าๆนี่สักที"คนอกหักตรงเข้ามากอดเอวอย่างอ้อนขอ ก่อนจะช้อนดวงตากลมขึ้นมามองอย่างมีความหวัง

 

ผมลุกขึ้นขึ้นยืนไม่สนใจร่างของเพื่อนสนิท ที่ตอนนี้สวมบทบาทเป็นลูกลิงที่เกาะเอวผมไม่ห่าง สลัดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมออก 

 

"จะไปก็ลุกซิ"จนสุดท้ายก็ได้แต่จำยอมให้อีกฝ่ายทำตามที่ต้องการ

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

เพราะวันนี้เป็นวันพุธ รถจึงไม่ติดมาก แม้พวกเราจะออกจากมหาวิทยาลัยมาในช่วงเวลาเร่งด่วนก็ตาม หลังจากแวะซื้อเบียร์ และกับแกล้มที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่างคอนโดเสร็จ ก็พากับหอบหิ้วขึ้นลิฟต์มาที่ห้องจองผม

 

ผมอาศัยอยู่คอนโดแห่งหนึ่งใกล้ๆมหาลัย เพราะเป็นตื่นยากเลยขอให้แม่ซื้อคอนโดให้ แทนที่จะขับรถไปกลับบ้าน ที่อยู่ที่นนทบุรี  

 

ที่จริงถ้าอยู่หอในของมหาวิทยาลัยเลยคงจะไปเรียนได้ง่ายกว่า แต่เพราะสภาพห้องทรุดโทรมเกินกว่าที่แม่ผมจะยอมให้ผมอยู่ได้ ท่านเลยลงทุนซื้อคอนโดห้องนี้ให้ เพื่อให้ผมได้ใช้ชีวิตนักศึกษาอย่างสุขสบายที่สุด

 

"จานกับแก้วอยู่ในครัว ส่วนน้ำเปล่าอยู่ในตู้เย็นจะเอาอะไรก็จัดการเลย กูขออาบน้ำก่อน"ผมบอก ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องนอน

 

"รับทราบ"เสียงร่าเริงตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี เมื่อกำลังจะได้ดื่มแอลกอฮอล์ของชอบของตัวเอง พร้อมกับแกล้มอีกครบชุด

 

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เลือกที่ตรงเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับร่างกายตัวเอง 

 

ผมวิ่งตรงไปเปิดน้ำจากฝักบัวในระดับที่แรงที่สุด เพื่อให้เกิดเสียงดังกลบเกลื่อนบางอย่างที่ผมกำลังจะทำ 

 

ผมรีบปลดกางเกง ก่อนจะใช้มือกอบกำแท่งเนื้อแข็งขืน แล้วสาวชัก รูดขึ้นลงตามจังหวะ

 

"อ่ะ อ่า อื้อ" คิดถึงใบหน้าใส่สื่อกับเรียวแขนที่โอบกอดรอบเอวผม ยามที่ดวงตากลมช้อนมองขึ้นมาสบตา อุณหภูมิในร่างกายก็เดือดพล่าน จนยากจะควบคุม

 

"อ่ะ อ้า อ่า"ผมเร่งจังหวะสาวมือขึ้นลงตามแรงอารมณ์ เมื่อนึกถึงกลิ่นตัวหอมอ่อนๆยามที่เจ้าตัวเจ้ามาคลอเคลียออดอ้อน 

 

 "อ่ะ กรีน อ่าห์~"ร่างกายผมกระตุกเกร็ง ก่อนจะปลดปล่อยออกมา

 

ผมหอบหายใจหนักเมื่อความต้องการสิ้นสุด ก้มลงมองหยาดน้ำเชื้อขาวขุ่นในมือตัวเอง ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

 

ความรู้สึกผิดบาปและละอายใจตีวนอยู่ในหัว 

 

เพราะแบบนี้ไงผมถึงไม่อยากให้มันมาที่ห้อง เพราะผมไม่รู้ว่าตัวจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน  

 

ผมรักมันมาก ถึงไม่อยากขืนใจทั้งๆที่มันไม่ต้องการ   เพราะถึงการแอบรักมันมาข้างเดียวตลอด3ปีจะเจ็บปวด   แต่มันคงจะเจ็บปวดยิ่งกว่าหากถูกมันพูดใส่ต่อว่ารังเกียจหากรู้ความจริงทั้งหมด

 

 เพราะแบบนั้นผมจึงได้แต่รอ รอโอกาสที่สักวันมันจะหันมามองผมบ้าง

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

หลังจากอาบน้ำสระผมเสร็จผมก็เดินออกมาหาไอ้กรีนที่ห้องนั่งเล่น เพราะทุกครั้งที่มันมาที่นี่ มันจะนั่งอยู่ที่พื้นโซฟาหน้าทีวีเป็นประจำ ผมจึงไม่จำเป็นต้องเดินไปตามหามันที่ไหน

 

แต่พอมาถึงผมกลับเจอภาพเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน เมื่อไฮนิเก้น12กระป๋องหมดเกลี้ยง เหลือเพียงแต่กระป๋องเปล่าวางเกลื่อนอยู่ที่พื้น

 

"นี่มึงแดก หรือเอาไปเททิ้งห๊ะ ทำไมมันถึงได้หมดไวขนาดนี้"ผมร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อไม่คิดว่าเวลาแค่ไม่ถึงชั่วโมง เบียร์กระป๋องหนึ่งโหลก็ถูกซัดจนเกลี้ยงไม่มีเหลือจากฝีมือคนตัวเล็กตรงหน้า

 

"ไวห่า อาราย มึงอ่า อาบน้ามนาน เป็นชั่วโมงๆ"เสียงยานครางเอ่ยแก้ตัว  ก่อนที่ร่างที่กำลังนั่งโอนเอนจะล้มตึงหงายหลังลงไป 

 

"ไอ้กรีน!!"ผมร้องอย่างตกใจก่อนจะรีบเข้าไปดู เพราะเห็นมันล้มแรงมาก กลัวจะเจ็บตรงไหน แต่โชคดีที่พื้นตรงนี้ มีพรมนุ่มปูลองไว้ หัวของคนเมาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอย่างที่กลัว

 

"กูมึนหัววะไอ้ซี"เสียงยานครางร้องบอก ก่อนที่มือเรียวจะยกขึ้นมาจับที่หัวเพื่อแสดงท่าทางประกอบคำพูด

 

"ไม่มึนก็บ้าแล้วไอ้เหี้ย มึงแดกยังไงคนเดียวเป็นโหลๆห๊ะ"ผมต่อว่า ไม่รู้ว่าดื่มมากขนาดนี้ระดับแอลกอฮอล์ในเลือดจะสูงจนเป็นอันตรายไหม

 

"กูง่วงจังเลย"คนเมาไม่มีท่าทีสำนึก กลับร้องง่วงนอน เมื่อร่างกายทนฤทธิ์แอลกอฮอล์ต่อไปไม่ไหว

 

"มึงนี่มันจริงๆเลย  ง่วงก็ลุกไปอาบน้ำนอนในห้องโน้น"ผมบอก ก่อนจะพยายามประคองร่างคนเมาไม่ได้สติให้ลุกขึ้น เพื่อไปอาบน้ำนอน

 

"กูลุกไม่ไหว อุ้มหน่อย "คนเมาร้องขอ ก่อนจะยื่นสองแขนเข้ามาโอบรอบคอด้วยท่าทางออดอ้อนอย่างไม่ตั้งใจ

 

ผมกัดฟันฝืนทนอาการยั่วยวนของคนตรงหน้า พยายามควบคุมสติไม่ให้ลงมือทำอะไรตามใจ

 

"มีงนี่มัน"แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่อาจเมินท่าทางน่าเอ็นดูของคนตรงหน้าไปได้  เลยตัดสินใจช้อนตัวคนเมาขึ้นมาให้อ้อมแขน ก่อนจะพาเดินเข้ามาในห้องนอน แล้วบรรจงวางลงบนเตียงอย่างเบามือ

 

"…"ทันทีที่หัวถึงหมอน คนไม่ได้สติก็หลับลงทันที 

 

ติ๊ดๆๆๆ

 

แต่ในระหว่างที่ผมกำลัง ง่วนกับการดูแลคนเมาตรงหน้า และคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อคนที่ผมไม่อนุญาตให้โทรหาโทรเข้ามา

 

ผมกดรับสายด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียงห้องนอนเพื่อคุยกับคนปลายสาย

 

"ซีคะ"ทันทีที่กดรับสายเสียงหวานใสก็ดังขึ้น

 

"รสา! ผมบอกแล้วไงว่าห้ามโทรมาเครื่องนี้"ผมต่อว่ากลับไปอย่างหัวเสีย เมื่อคนปลายสายไม่ยอมทำตามคำสั่ง

 

"คือสาโทรหาซีเบอร์นั้นแล้ว แต่โทรไม่ติด สากลัวว่าซีจะเป็นอะไรไป สาเลยลองโทรเข้าเบอร์นี้แทน"

 

"ผมจะเป็นอะไรล่ะ วันนี้ที่มหาลัยคุณก็เห็นว่าผมสบายดี มีอะไรให้ต้องห่วงหนักหนา"ผมบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ที่อีกฝ่ายละเมิดข้อตกลง "ถ้าเกิดไอ้กรีนเห็นเข้าจะทำยังไงกัน"

 

"สาขอโทษค่ะ"

 

"ขอโทษ ครั้งที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้ ผมบอกแล้วไงว่าเรื่องระหว่างเรา ห้างให้ไอ้กรีนรู้เด็ดขาด ถ้าคุณยังผิดสัญญาอยู่แบบนี้ ผมคงจะคบกับคุณต่อไปไม่ได้"ผมใช้ไม้แข็ง ไม่ใช่แค่จะข่มขู่ แต่หากอีกฝ่ายยังละเมิดสัญญา ผมก็คงไม่ยอมปล่อยเอาไว้

 

"ไม่นะคะซี สาขอโทษจริงๆค่ะ สาจะไม่ทำอีกแล้ว อย่าโกรธสาเลยนะคะ ซีก็รู้ว่าสารักซี สายอมทุกอย่าง ยอมเลิกกับกรีนทันทีตามที่ซีบอกเลย สาจะไม่ทำอีกแล้วนะคะ"เสียงสั่นเครือปนสะอึกสะอื้นพูดขอโทษรัวๆ เพราะกลัวผมจะบอกเลิก

 

"งั้นก็ได้  แต่ครั้งนี้ผมจะยอมเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าขืนคุณโทรมาเบอร์นี้อีก ผมจะเลิกกับคุณ"ผมบอกอย่างหนักแน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจ

 

"ค่ะ สาไม่ทำแล้ว ขอโทษนะคะ"

 

"งั้นก็ดี ตอนนี้ผมกำลังยุ่งกับการทำการบ้านอยู่ เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้วผมจะโทรไปหา"ผมบอก ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวเร็ว ว่าผมเคยใช้เธอเป็นเครื่องมือ

 

"ค่ะ สาจะรอนะคะ"พูดเท่านั้น ก่อนที่ผมจะกดวางสาย

 

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องหลังวางสายเสร็จ ก่อนจะทอดสายตามองร่างของเพื่อนสนิทที่หลับสนิท ทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

 

"ไอ้กรีน ไอ้กรีนลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จะได้นอนสบายๆ"ผมเอื้อมมือไปปลุกคนเมา ให้ไปอาบน้ำ เพราะขืนนอนทั้งๆแบบนี้ เจ้าตัวอาจจะนอนไม่สบายตัว

 

"…" แต่กลับไร้ซึ่งเสียงใดๆตอบกลับ เมื่อคนเมายังคงนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหว

 

"กรีนไอ้กรีน"ผมเพิ่มแรงเขย่าตัวคนเมาอีกครั้ง เพราะอยากให้มันลุกไปอาบน้ำล้างหน้า จะได้มากินยาแก้แฮงค์กันไว้ เพราะพรุ่งนี้ยังมีเรียน

 

"อือออ"มันพลิกตัวหนีมือผมด้วยท่าทางรำคาญ แต่ถึงแบบนั้นผมก็ไม่ล้มเลิกความพยายาม

 

"ไอ้กรีนตื่นไปอาบน้ำก่อน แล้วจะได้กินยาแก้แฮงค์"ผมบอกอีกครั้ง

 

"ไม่ กูง่วง อยากนอน"ปฏิเสธออกมาทั้งๆที่ดวงตาทั้งสองข้างยังคงปิดสนิท

 

"เดี๋ยวค่อยมานอน วันนี้ทั้งวันมึงเอาแต่วิ่งไปทั่วมอ เสื้อผ้ามึงมีแต่งฝุ่นเนี่ย เห็นไหม"ผมบอก พยายามโน้มน้าวให้คนเมายอมลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไว

 

"ทำไม มึงรังเกียจกูหรอ"จู่ๆดวงตากลมก็เปิดออก ก่อนจะจ้องมองมาที่ผมอย่างตัดพ้อ เพราะคิดว่าผมรังเกียจที่เสื้อผ้ามันสกปรก

 

"เปล่า กูจะรังเกียจมึงทำไม กูก็แค่กลัวผื่นจะขึ้นตัวมึง ถ้าใส่เสื้อผ้าสกปรกนอนทั้งแบบนี้"ผมรีบอธิบาย ไม่อยากให้มันคิดจริงๆว่าผมรังเกียจ

 

"งั้นอุ้มกูไปหน่อย"มันบอก ก่อนจะยกสองแขนขึ้นมาโอบรอบคอผมอีกครั้ง กลิ่นกายเฉพาะตัวกับกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมผสาน ทำร่างกายผมเดือดพล่านจนใกล้ถึงขีดจำกัด

 

"เออๆ งั้นก็รีบไป"ผมบอก ก่อนจะช้อนตัวคนเมาขึ้นอุ้ม แล้วพาเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ

 

แต่ระหว่างทางที่เดิน ผมก็รู้สึกถึงสายตาของคนในอ้อมแขนที่จับจ้องมองผมตลอดเวลา

 

"ไอ้ซี ถ้ามึงเป็นแฟนกู มึงจะนอกใจกูไหม"เสียงหวานเอ่ยถามอย่างคนกำลังกลัดกลุ้ม

 

"ถามบ้าอะไรของมึง"ผมพยายามควบคุมสติ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ความในใจ

 

"ตอบมาซิ ว่าถ้าเป็นมึงจะไม่มีวันนอกใจกูใช่หรือเปล่า"ยังคงถามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"เออ กูจะไม่มีทางนอกใจ หรือทิ้งมึงไปเด็ดขาด กูสัญญา"แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายถามออกมาอย่างไม่ได้สติ แต่ผมก็เลือกที่จะตอบออกไปตามความจริง

 

ผมรักมัน ถ้าเกิดได้มันมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจ ผมจะไม่มีวันนอกใจหรือทิ้งมันไปมีใครอื่นเด็ดขาด

 

"งั้นขอกูเป็นแฟนมึงได้ไหม"

 

ไม่พูดเปล่าคนเมายังซบหน้าลงกับอกผมอย่างออดอ้อน ทำเอาผมไปต่อไม่ถูก หยุดเท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างกะทันหัน

 

"มึงแค่กำลังเมา มึงไม่รู้ตัวหรอก ว่าพูดอะไรออกมา" ผมบอกอย่างรู้สึกปวดหนึบในอก เมื่อคิดว่ามันแค่พูดออกมาเพราะความเมา

 

"รู้ซิ เพราะกูรู้ถึงได้พูด ถ้ามึงไม่รังเกียจกูล่ะก็ ช่วยรับกูเป็นแฟนหน่อยจะได้ไหม"ไม่เพียงแค่พูด แต่เจ้าตัวยังโน้มคอผมลงมาหา  ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาประทับจูบที่ริมฝีปากอย่างแน่หนัก "นะ ได้หรือเปล่า"

 

ผมบอกภาพตรงหน้าด้วยใจที่เต้นระรัว รู้สึกเหมือนทั้งชีวิตรอคอยช่วงเวลาแบบนี้มาตลอด

 

"ถ้าพรุ่งนี้มึงตื่นขึ้นมาแล้วกลับคำล่ะก็ กูเอามึงตายคาเตียงแน่น"ผมบอกออกไปด้วยหัวใจที่ลิงโลด

 

ไม่คิดฝันว่าช่วงเวลาที่ผมรอคอยมาตลอด3ปีจะเป็นจริงในที่สุด 

 

"มึงก็ด้วย ถ้าผิดคำพูด นอกใจกูไปมีคนอื่นล่ะก็ กูจะหนีมึงไปไกลๆ ไกลจนมึงไม่มีทางตามเจอ"

 

"กูไม่มีทางผิดคำพูด กูสัญญา"ผมบอกอย่างหนักแน่น ก่อนจะก้มลงไปประกบริมฝีปากหวานตรงหน้า 

 

แล้วดื่มด่ำกับร่างกายขาวนวลเนียน ให้สมกับช่วงเวลา3ปีที่รอคอย

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

ครืดดด~ๆ

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือราคาแพงดังขึ้น ก่อนที่หน้าจอจะโชว์แสงไฟสว่างวาบ พร้อมกับหมายเลขของคนที่โทรเข้ามา

 

ร่างโปร่งบางไร้อาภรณ์ปกปิด ก้าวลงจากเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปหาเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักของโต๊ะเขียนหนังสือ 

 

สา 089 xxx xxxx

 

ดวงตากลมจ้องมองหมายเลขที่โทรเข้ามาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนจะเอื้อมมือไปกดตัดสาย พร้อมบล็อกเบอร์โทร อย่างถือสิทธิ์

 

จากนั้นจึงเดินกลับไปที่เตียง ก่อนจะล้มตัวนอนบดเบียดร่างกายเข้าหาร่างหนา เพื่อขอไออุ่น

 

"ไปไหนมา"คนง่วงงุนเพราะเสียพลังงานไปมากหลังจากกลืนกินร่างกายหอมหวาน ที่เฝ้ารอมานาน ไปถึง4รอบติดเอ่ยถาม

 

"ห้องน้ำ"คนถูกถามเอ่ยตอบเสียงหวาน ก่อนจะบดเบียดร่างกายเปลือยเปล่าเข้าแนบชิดอย่างจงใจยั่วยวน "หนาว"

 

"หึ หนาวหรอ งั้นเดี๋ยวกูช่วยกอด"พูดแค่นั้น ก่อนจะคว้าร่างบางของอดีตเพื่อนสนิทเข้ามากอดแนบชิด 

 

ในที่สุดมึงก็เป็นของกู ไอ้ซี

 

  The end.

 

 

 

จบแล้ว แวะมาส่งของขวัญให้ทุกคนวันวาเลนไทน์ แต่เกินวันจนได้ไม่ว่ากันเนอะ

 

ปล.ประโยคสุดท้ายไม่ได้พิมพ์ผิดนะจ๊ะ บอกไว้ก่อน

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น