email-icon

สมองมีไว้สั่งการการกระทำ ดวงใจเล็กๆนั้นมีน่าที่ คอยรัก คอยใส่ใจคอยห่วงหาอาวรณ์ ฉนั้น จึงเจ็บปวดใจทุกครั้งเมื่อต้องสูญเสียรักไป

ชื่อตอน : จุดเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2559 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดเริ่มต้น
แบบอักษร

 “ไม่เป็นไรครับ ไม่รู้จักนะดีแล้ว”รอยยิ้มกว้างที่ทำเอาโลกทั้งโลกสดใสเมื่อครั้งได้มองพิมพ์จันทร์คิดแบบนั้นเธอมองเห็นแววตาที่เป็นมิตรนับแต่บัดนั้นฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากสีฟ้าเป็นสีดำทะมึนเอจ้องมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะเอ่ยปาก

“ ยินดีที่รู้จักค่ะคุณ...พ่อหนูนิว แต่ฉันต้องลาแล้วค่ะ มันมืดแล้วฉันต้องเดินกลับที่พักอีกไกล”ใบหน้าราวรูปสลักนั้นตกใจเล็กน้อยแต่ฉับพลันสีหน้าก็เหมือนกับนึกอะไรขึ้นได้

“ผมไปส่งไหม ผมเอารถมา”เขายืนใบหน้าอันหล่อเหลานั้นมาจนใกล้พร้อมกับอาการพยักหน้าน้อยนั้นทำเอาพิมพ์จันทร์ตัวแข้งทื่อทันที

“มะมะไม่เป็นไรค่ะฉันเดินเล่นไปเรื่อยเรื่อย ออกกำลังกายด้วย”เธอปฏิเสธทันที่เขายิ้มที่มุมปากก่อนจะเลิกคิ้วสูงแสดงว่ารับรู้

“แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม”แววตาวิงวอนนั้น คาดคั้นต้องการคำตอบ  เธอไม่ตอบแต่ยิ้มน้อยๆให้เขาก่อนจะหันหลังเดินจากไป

“ผมจะพาหนูนิว มาที่นี่ทุกวันนะ ถ้าคุณว่างพอ” เสียงนุ่มตะโกนไล่หลังเธอยังคงมุ่งหน้าเดินต่อไปแบบไม่หันหลังกลับ ชายหนุ่มได้แต่เพียงยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่ออำลา

“คุณชนแดน มาอยู่ทีนี่เองครับ ผมตามหาแทบแย่ตอนสามทุ่มมีถ่ายซ้อมสองฉากครับ ผู้กำกับบอกว่ารบกวนแจ้งให้คุณชนแดนทราบด้วยครับว่าจะเปลี่ยนไปถ่ายแถวๆ ถนน ท่าแพ ครับ” ชายวัยสามสิบต้นๆ ท่าทางสุภาพ เอ่ยปาก

“รู้แล้วน่า เมื่อกี้เขาก็line บอกผมแล้ว”สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่าง บอบบางที่เดิน ลับตาไปอย่างอาลัยอาวรณ์

 พิมพ์จันทร์  เดินไปตามถนนที่สว่างไสว เชียงใหม่เป็นเมืองหนึ่งที่ไม่มีวันหลับใหล ไฟประดับตามห้างร้านต่างๆ

สีสันสวยงามแปลกตา พิมพ์จันทร์ชอบ บรรยากาศยามค่ำคืน หนุ่มสาวหลายคู่เดินคู่เคียงหยอกล้อกันไป เธออดคิดถึงตัวเองไม่ได้ คำพูดของพ่อหนูนิว ยังก้องในหู ... แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม... เธอสั่นศีรษะไล่ความคิดเพ้อเจ้อ นั้นออกไป เธอมีภาระที่ต้องทำมากมาย พ่อแม่และน้องเห็นเธอเป็นที่พึ่งเธอจะมัวมาทำเรื่องไร้สาระที่คิดถึงแต่ตัวเองไม่ได้ พรุ่งนี้เธอต้องเดินไกลกว่าเดิมเพื่อออกหางานหวังว่าอาจมีข่าวดีบ้าง หลังจากที่ตะเวนยื่นใบสมัครไปหลายที่แล้ว แต่ยังคงไร้วี่แวว ไม่นานขาเจ้ากรรม ที่หนักอึ้งก็พาร่างกายที่เหนื่อยล้าถึงห้องพักเสียทีเธอจัดแจงกับตัวเอง แล้วมานั่งอยู่ที่เตียงนอนก่อนจะทิ้งตัว ลงบนที่นอนอันอ่อนนุ่มสัมผัสนั้นทำให้ความเมื่อล้าหายไปเกือบหมด และแล้วเธอก็อดคิดถึงผู้ชายสองคนที่ได้พบเมื่อวันนี้ไม่ได้ ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ถึงแม้หน้าตาของทั้งสองคนจะไม่มีใครด้อยกว่ากันเลย แต่ด้วยท่าทางที่หยิ่งยโสของชายคนแรก ทำให้พิมพ์จันทร์อดไม้ได้ที่จะเหยียดริมฝีปากเปล่งเสียง “ชิ”ออกมาทันที คนแบบนี้ต้องอยู่คนเดียวเท่านั้นเธอคิด ถึงโลกส่วนตัวของเขาว่าต้องเป็นเช่นไร แต่ผู้ชายอีกคนนั้นเล่า แสนจะอบอุ่นทำเอาหัวใจของเธอรู้สึกไหววูบได้เช่นกัน ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ที่แม้ว่าจะสวยหวานเหมือนผู้หญิงแต่กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นเมื่อได้มอง เธอเผลออมยิ้ม แต่แล้ว ดวงตาสีสนิมเหล็ก ปนเศร้าที่มีแววหยิ่งยโสนั้นกลับขึ้นมาซ้อนทับขึ้นมาทันทีพิมพ์จันทร์หลับตาปี้ด้วย รู้สึกโมโหตัวเองยิ่งนัก เธอเอื้อมมือไปหยิบผ้าปิดตา ลายการ์ตูนน่ารักขึ้นมารัดไว้ที่ตาทั้งสองข้าง แล้วพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนจะหลับใหลสู่นิทราลมด้วยความเหนื่อยล้า

  ชนแดน เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์จาก หน้ารถสปร์อตคันหรูก่อนจะรับสาย เขากรอกเสียงหวานออดอ้อนไปตามสาย

“สวัสดีครับคุณนายคนสวยมีอะไรให้นายขนแดนรับใช้ครับ” ใบหน้าหล่อเหลา ยังคงยิ้มแย้มตลอดเวลา

เสียงปลายสายแว่วมาทันที

“ ปากหวานจริงลูกชาย  แม่โทรหาพี่ สุดเขต เขาแต่เขาไม่ยอมรับสาย ชนแดนอยู่เชียงใหม่เหมือนกันไม่ใช่เหรอลูก เจอพี่เขาไหม” เขาหัวเราะไปตามสาย

“ผมนี่ปิดคุณนายคนสวยไม่ได้จริงๆเลยว่าอยู่ที่ไหน อุตส่าห์บอกผู้จัดการไว้แล้วนะครับว่าไม่ให้บอกใคร”

“ แม้ ข่าวออกจะดังว่า พระเอกชนแดนคนดังไปถ่ายละครอยู่ที่เชียงใหม่แม่เห็นภาพหลุด แฟนครับเอามาโพสน์ให้ดู”

“ยอมแล้วครับ ผมมาเชียงใหม่สองวันแล้วครับแต่ไม่ได้คุยกับพี่สุดเขตเลยครับ   มาหาที่ตึก เลขาก็บอกไม่อยู่ผมเองก็ยุ่ง ต้องเร่งถ่ายซ้อมครับหนังออนแอร์ไปด้วยถ่ายไปด้วยค่อนข้างยุ่งครับแม่”น้ำเสียงเหนื่อยล้าพอๆกับคำพูด

“ก็แม่บออกแล้ว ว่าให้ลาจอแล้วมาช่วยพี่เขาทำงาน ครอบครัวเราไม่ลำบากอะไร ธุรกิจก็เยอะแยะ”

“ผมชอบครับแม่ มันคือสิ่งที่ผมคิดว่าผมทำได้ดีที่สุดในตอนนี้อนาคตค่อยพูดกันอีกทีว่าแต่คุณนายมีธุระอะไรกับพี่สุดเขตหรือเปล่าครับ”

“แม่  กำลังเตรียมตัวจะเดินทางไปเชียงใหม่ เพื่อจะไปดู บ้านเก่าหลังหนึ่ง ที่คุณป้าเขาติดต่อมา ว่าจะขายเขาบอกเป็นบ้านไม้สักทั้งหลังเลย สวยมากจากที่แม่ดูรูปที่เขาส่งมาให้คาดว่าอายุหลายร้อยปี แต่ ไม้ยังสวยอยู่เลยเจ้าของต้องเสียค่าทำนุบำรุงมาหลายชั่วอายุ  เพราะเป็นคำสั่งเสียตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวด พอตกมาถึงรุ่นเหลนก็ไม่ไหว บอกขายเพราะเก็บไว้ก็เปล่าประโยชน์คล้ายจะเป็นภาระมากกว่า แม่จะเดินทางพรุ่งนี้เลย ถ้าได้เรื่องอย่างไรก็จะทำเป็นบ้านพักตากอากาศในเชียงใหม่ไปเลย” ชนแดนนิ่งฟังอย่างตั้งใจ

“ราคา ล่ะครับ”

“ไม่น่าเป็นปัญหา เท่าไหร่แม่ก็ยอม ถ้าสภาพบ้านเหมือนในรูปแต่แม่ต้องไปอยู่ที่นั่นหลายวันแม่อยากให้ ชนแดนหา เลขา ให้แม่สักคน เพราะลูกชายสองคนคงไม่มีเวลาให้แม่แน่เลยงานยุ่งทั้งคู่” เขาตอบไปในทันทีโดยไม่ต้องคิด

“เรื่องนี้ต้องไว้ใจพี่สุดเขตเลยครับ สายตาเขาเฉียบแหลมกว่าผม”ใจอดคิดถึงร่างระหงที่พบกันที่หน้าตึกของพี่ชายตอนพาเจ้าหนูนิวไปเดินเล่นไม่ได้เธอทำงานที่ไหนนะแล้วจะได้เจอเธออีกไหม

“นั่นแหละแม่ก็คิดเหมือนกันว่าสุดเขตต้องมีคนที่ไว้ใจได้ พาแม่ตะเวนเชียงใหม่แน่ๆ”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมให้ผู้จัดการไปรับคุณนายแม่ที่สนามบิน แล้วเราบุกไปเซอร์ไฟร์ พี่สุดเขตกันเลยดีไหมครับ”

เสียงหัวเราะดังออกมาจากปลายสาย

“เล่นเป็นเด็กอีกแล้วเรา พี่เขาจะเล่นด้วยหรือเปล่า”

 

 

     

       

 

 

 

ความคิดเห็น