Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2565 18:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

หลังจากที่ที่อาบน้ำ ก็เริ่มรู้สึกสร่างมาบ้าง แดนเหนือขยับตัวแทรกเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาที่ตอนนี้มีใครบางตนหลับอยู่ น่านฟ้าขยับตัวเล็กน้อยยามที่แดนเหนือสอดแขนเข้าไปรองใต้คอ กอดจะดึงตัวของอีกฝ่ายมาไว้แนบอก น่านฟ้าที่ไม่รู้สึกตัวดีก็ปัดป่ายแขนกอดตัวกลับ แดนเหนือพรมจูบที่ศีรษะอีกคน ก่อนจะหลับไป

 

“ฟ้า ฟ้า" แดนเหนือเอ่ยปลุกคนมีงานเช้าให้ตื่นจากห้วงความฝัน น่านฟ้าขยับตัวเข้าหาความอบอุ่น ก่อนจะซุกหน้าบนไหล่แกร่ง แดนเหนือมองยิ้ม ไม่เอ่ยห้าม ก่อนจะส่งเสียงเรียกอีกครั้ง

 

"ฟ้าครับ มีงานเช้าไม่ใช่หรอ" คราวนี้น่านฟ้าได้ยิน และนึกได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนคนเดียว และที่กอดอยู่ไม่ใช่หมอนข้าง ก็ดีดตัวออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบลุกไปเข้าห้องน้ำ ไม่หันมามองคนที่ยังนอนอยู่ที่เตียง

 

น่านฟ้ารีบจัดการล้างหน้า ก่อนจะเตรียมตัวจนเสร็จเรียบร้อย แล้วจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ พบว่าอีกคนไม่อยู่ในห้องแล้ว และยังจัดการพับผ้าห่มไว้ให้อย่างเรียบร้อย พร้อมโน๊ตที่แปะไว้

 

' วันนี้ผมไปส่ง '

 

น่านฟ้าดึงออกมาก่อนจะยกยิ้มบางๆ แล้วเดินไปหยิบของใช้จำเป็น เมื่อคิดว่าไม่ลืมอะไรแล้วจึงเดินลงมาข้างล่าง เห็นอีกฝ่ายนั่งทานข้าวเช้ารอ น่านฟ้าเดินไปนั่งที่หัวมุม ก่อนจะทานข้าวต้มที่ถูกตักไว้ให้แล้ว ทั้งคู่ทานข้าวเช้าจนเสร็จ แล้วจึงเดินออกมา

 

"วันนี้เลิกกองกี่โมงครับ" เเดนเหนือส่งเสียงถามตุ๊กตาหน้ารถ ที่นั่งเงียบมาตลอดทาง บนรถจึงมีเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้เท่านั้น

 

"น่าจะสี่ทุ่ม" น่านฟ้าเงียบไป ก่อนจะพูดขึ้น เเดนเหนือพยักหน้าเข้าใจ

 

"ไม่ต้องรอ" เหมือนจะรู้ว่าแดนเหนือคิดอะไร น่านฟ้ารีบเอ่ยขึ้นมาขัดก่อน แต่วันนี้แดนเหนือตั้งใจไว้แล้วว่าจะมารอ ก็คือรอ

 

"ทำไมผมถึงรอไม่ได้" แดนเหนือถามออกมา น่านฟ้าเม้มปากแน่น ไม่ได้ตอบแต่อย่างใด จนมาถึงสถานที่ถ่ายทำ

 

"น้องน่านมาพอดีเลย" เสียงพี่เจี๊ยบช่างเเต่งหน้าประจำกอง ควบตำแหน่งขาเม้าท์ประจำกอง หรือเรียกได้ว่าเป็นผู้กระจายข่าวบันเทิงเลยก็ว่าได้ เอ่ยทักทาย

 

"สวัสดีครับ" น่านฟ้าเอ่ยทักทายก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ว่าง ถึงแม้แดนเหนือจะใส่หมวกและแว่นดำ แต่ก็ยังไม่รอดพ้นไปจากสายตาเฉียบแหลงของพี่เจี๊ยบได้

 

"ใช่ น้องแดนเหนือรึเปล่าคะเนี่ย"แดนเหนือพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะมองไปที่น่านฟ้า

 

"มากับน้องน่านหรอคะ"พี่เจี๊ยบก็ยังคงถามไม่หยุด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบคำถาม ก็มีคนเดินเข้ามาร่วมวงทันที

 

"สวัสดีครับ พี่น่าน พี่เจี๊ยบ" เสียงสดใสเอ่ยทักทาย ทันทีที่นั่งลง ใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนคนร่าเริงตลอดเวลา ต่างจากน่านฟ้า ที่ยิ้มแต่บางเวลาเท่านั้น

 

"มาไวนะคะ วันนี้น้องแซน"

 

"นิดหน่อยครับ พอดีเสร็จงานอีกทีแล้วรีบมาเลย เดี๋ยวพี่กรจะรอนาน วันนี้คิวยาวด้วย" เเซนพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะมองเลยน่านฟ้าไปเห็นผู้มาใหม่ จึงทำหน้าสงสัยทันที

 

"สวัสดีครับ มากับพี่น่านหรอครับ" แซนเป็นคนกล้าแสดงออกเป็นอย่างมาก ทุกคนในกองถ่ายไหน ก็ชอบหมด เพราะเป็นคนอัธยาศัยดี และยังพูดเก่ง

 

"ครับ" น่านฟ้าตอบแค่นั้น แดนเหนือจึงพยักหน้าให้ เหมือนทักทายตอบอีกฝ่ายแทน

 

"ดูดีมากเลยครับ ขนาดใส่หมวกกับแว่น" แซนชมออกมาไม่พอ แถมยังจ้องไปในแว่นตาสีดำสนิท ทำเอาแดนเหนือรู้สึกอึดอัดแปลกๆ

 

"พี่เจี๊ยบเเต่งเสร็จแล้วใช่ไหมครับ ผมขอไปเตรียมตัวก่อนนะครับ พี่ขอตัวก่อนนะเเซน" พูดจบก็หันไปคว้าแขนของแดนเหนือให้เดินตามเข้ามาในห้องพักนักแสดงด้วยกัน

 

"นักแสดงกองถ่ายนี้เขามาตรงเวลาดีนะครับ"แดนเหนือพูดขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป หลังจากดึงเขาเข้ามาด้านในเรียบร้อยแล้ว

 

"อืม ก็จะได้ถ่ายเสร็จเร็วๆ" น่านฟ้าตอบกลับ พลางคิดว่าตัวเองงี่เง่า ที่คิดไปแบบนั้น เเถมยังรีบดึงตัวแดนเหนือออกมาจากวงสนทนาอีก เขามีสิทธิ์อะไรไปทำแบบนั้น

 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" แดนเหนือถามขึ้น เมื่อน่านฟ้ายังก้มติดกระดุมไม่ได้ซักที

 

"เปล่า" จนแล้วจนรอดก็ยังใส่เสื้อไม่เสร็จจนคนมองมานาน ถอนหายใจเบาๆแล้วลุกขึ้นไปช่วย

 

"โกรธหรอครับ"แดนเหนือถามขึ้นเมื่อติดกระดุมเม็ดสุดท้ายจนเสร็จ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะผละตัวออกมา

 

"เปล่า" คำตอบที่ยากจะคาดเดา แต่น้ำเสียงนั้นคาดเดาได้ไม่ยาก แดนเหนือยกยิ้ม เหมือนชอบใจที่น่านฟ้ามีปฏิกิริยากับตนเอง เหมือนเมื่อก่อน

 

"ผมชอบนะที่พี่ยังมีความรู้สึกกับผมอยู่"

 

"ชั้นเปล่า"น่านฟ้าเอ่ยออกมาเสียงเบา เหมือนไม่แน่ใจกับคำพูดตัวเอง แดนเหนือเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

 

"คุณน่านคะ" เสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงเอ่ยเรียกดังขึ้นมาจากหน้าประตู โชคดีที่ล็อกประตูไว้ ทีมงานจึงไม่สามารถเปิดเข้ามาได้ น่านฟ้าถอยห่างออกมาก่อนจะเดินไปที่ประตู

 

"นี่บทเพิ่มนะคะ ที่ทางเราแจ้งไป" น่านฟ้ารับมาก่อนจะพยักหน้า และเอ่ยขอบคุณ เธอแจ้งว่าอีก 15 นาที ให้มาเตรียมเข้าฉากได้ น่านฟ้ารับคำ ก่อนจะเดินเข้ามาเห็นแดนเหนือกดโทรศัพท์ ด้วยใบหน้ายุ่งๆ

 

"มีธุระอะไรหรือเปล่า ถ้ามีก็กลับไปได้เลย เดี๋ยวดนัยก็คงมา" น่านฟ้าพูด ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้และอ่านบทเพิ่มเติม

 

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมบอกแล้วไงว่าจะรอรับพี่" แดนเหนือพูดก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า พร้อมกับมองไปที่น่านฟ้าที่กำลังนั่งอ่านบทเพิ่มเติมในกระดาษเอสี่ ใบหน้าที่จดจ้องไปที่กระดาษอย่างตั้งใจ ในมุมด้านข้าง ค่อนข้างดึงดูดคนมองได้ดี แดนเหนือหยิบโทรศัพท์ที่เก็บไปออกมาอีกครั้ง ก่อนจะกดเข้ากล้อง พร้อมกับถ่ายภาพ

 

"ชั้นคิดเงินนะ" น่านฟ้าพูดขึ้น เมื่อรู้สึกว่าถูกแอบถ่าย

 

"เท่าไหร่ครับผมยอมจ่าย แต่ขอถ่ายรูปพี่ตลอดไปเลย "แดนเหนือตอบกลับ น่านฟ้าได้แต่ส่ายหัว ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อจนถึงเวลาที่ต้องออกไปจากห้อง

 

"น่าน" เสียงเอ่ยทักทาย ที่ดูค่อนข้างสนิทกันเอ่ยขึ้น เสียงหญิงสาวหน้าตาสละสลวย ยิ้มแย้มขึ้น

 

"มาเช้านะแตม" เธอคือเฌอเเตมนางเอกสาวสวยของเรื่องพวงด้วยตำแหน่งเพื่อนมหาลัย ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้มาเล่นด้วยกัน

 

"ให้มาเช้าบ้างเถอะเดี๋ยวคนในกองจะเกลียดเอา" เฌอเเตมพูดขึ้นอย่างขำๆ ก่อนจะเดินไปเตรียมตัวในฉากต่อไปที่ต้องเล่นกับเขา

 

"วันนี้ไม่เห็นพี่ดนัยเลย"เฌอแตมทักขึ้น เพราะปกติดนัยต้องมาคอยดูแลน่านฟ้าเสมอ

 

"ไปทำธุระหนะที่ต่างจังหวัด" น่านฟ้าตอบ ตามจริงดนัยจะมาก็ได้ แต่เพราะอีกฝ่ายคงเหนื่อยจากการขับรถ น่านฟ้าจึงให้พักแทน เพราะวันนี้ไหนๆแดนเหนือก็มาแล้ว

 

"อ่าว แล้วน่านมาคนเดียวอะนะ เหงาแย่เลย"เฌอแตมยังคงพูดอยู่ น่านฟ้าไม่ได้ตอบว่ามากับใครแต่ชี้มือไปที่ชายหนุ่มใส่แว่นดำที่นั่งเก้าอี้ อยู่แถวๆ นอกฉาก

 

"เดี๋ยวนะยังไง รีเทิร์นหรอ หรือไงมาเฝ้ากันขนาดนี้ แต่ชั้นไม่ได้เจอน้องแดนมานานแค่ไหน ทำไมหล่อขึ้นกว่าเมื่อก่อนขนาดนี้"เฌอเเตมพูดขึ้นเมื่อเทียบกับสมัยก่อน ที่แดนเหนือยังคงเป็นหนุ่มตี๋ ที่ไม่มีแม้แต่รอยสัก ตัวผอมโคร่ง แต่ยังดีที่อีกฝ่ายสูงจึงทำให้ดูดีอยู่บ้าง

 

"ก็ตั้งแต่ไปอยู่ต่างประเทศกลับมา ก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว" ยอมรับว่าตอนแรกน่านฟ้าเห็นครั้งแรกก็ตกใจ ว่าอีกฝ่ายไปกินอะไรมาถึงดูโตขึ้นมาก แถมยังดูดีขึ้นอีกเป็นเท่า

 

"ชั้นควรส่งเต๋ามันไปบ้างดีไหมนะ จะได้ดูดีขึ้นแบบนี้บ้าง วันๆเอาแต่ หมกตัวอยู่ในห้อง จนแม่เห็นแล้วเหนื่อยใจ" หญิงสาวเอ่ยพาดพิงถึงน้องในไส้ พลางนึกถึง ก็อดจะเปรียบเทียบกับแดนเหนือไม่ได้

 

"งี้ก็ได้แฟนเด็กแบบแบดๆตามไทป์เลยปะ" น่านฟ้าส่ายหน้า อย่างเหนื่อยใจ

 

"แฟนอะไรหละ ไปๆ พี่กรมองใหญ่แล้ว" น่านฟ้าพเยิดหน้าไปทางผู้กำกับที่มองมาพอดี ก่อนทั้งคู่จะรีบเดินเข้าฉากของตัวเอง เช้าจนถึงเย็นแดนเหนือนั่งรอ จนหลับไปหลายตื่น มีบ้างที่ต้องลุกไปคุยโทรศัพท์ แต่ก็กลับมานั่งที่เดิมอยู่ดี

 

"เสร็จแล้ว"น่านฟ้าเดินเข้ามาหาคนที่นั่งหลับอยู่ที่เก้าอี้ แต่ไร้การตอบรับก่อนจะเอ่ยขึ้น จนต้องเดินเข้าไปก่อนจะยกมือสะกิด

 

พรึบ

 

น่านฟ้าถูกดึงจนล้มลงไป ก่อนที่แขนแกร่งจะกอดรัดช่วงเอวให้ลงนั่งตัก น่านฟ้าพยายามดีดตัวออกทันมีใครเห็นเข้าคงจะเป็นเรื่องใหญ่

 

"ปล่อยชั้น!" น่านฟ้าบอกแต่ไม่ได้จะโกนเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน แดนเหนือยกยิ้มมุมปากเหมือนรู้สึกตัวแล้ว

 

"ตื่นแล้วก็ปล่อย"น่านฟ้าพูดขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายยอมปล่อยแต่โดยดี น่านฟ้ารีบดีดตัวเองออกมายืนตรงๆ ก่อนจะกระแอมเบาๆ

 

"ไปเถอะ"น่านฟ้าเดินนำออกไปที่รถ ก่อนที่แดนเหนือจะบิดขี้เกียจแล้วยืนขึ้น ข้อมือที่สวมนาฬิกา บ่งบอกว่าตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว แดนเหนือเดินตามมาที่รถก็เห็นว่าน่านฟ้ายืนรออยู่แล้ว เมื่อปลดล็อคประตูน่านฟ้าก็รีบขึ้นไปนั่งที่เบาะ

 

"อยากทานอะไรหรือเปล่าครับ" แดนเหนือถามขึ้นเมื่อออกรถมาแล้ว น่านฟ้าส่ายหน้าเป็นคำตอบ

 

โครกกกก

 

เสียงท้องดังขึ้น น่านฟ้ายกมือขึ้นจับท้องทันที แดนเหนือยกยิ้มขำ มองคนที่กำลังเขินอาย เพราะท้องดันมาร้องหิวทั้งที่ปากปฏิเสธ

 

"ไปร้านนั้นก็แล้วกัน" แดนเหนือจอดรถหน้าร้านอาหารทะเล ที่ยังคงเปิดอยู่ คนในร้านมีไม่ค่อยมาก จึงสะดวกกับน่านฟ้า น่านฟ้าไม่ได้ปฏิเสธ ก่อนจะเดินตามเข้าไปในร้าน

 

"กี่ท่านดีคะ"

 

"2 ครับ " แดนเหนือตอบกลับ ก่อนจะเดินตามพนักงานไปที่โต๊ะที่อยู่ด้านนอก ติดริมทะเล น่านฟ้าดูจะชอบเป็นพิเศษ เพราะมองไปทางทะเลอยู่ตลอด ส่วนแดนเหนือก็เป็นฝ่ายมองน่านฟ้าอีกที

 

"มีอะไร"น่านฟ้าหันกลับมาก็ยังคงเห็นแดนเหนือ มองมาที่ตัวเอง แถมตอนนี้ก็ยังไม่ยอมผละออกไป

 

"ทะเลน่ามองนะครับ แต่พี่น่ามองกว่า"

 

"เพ้ออะไรของแก"น่านฟ้าพูดขึ้น ก่อนจะก้มมองเมนูแล้วสั่งไปสองสามอย่าง

 

"แค่นี้ครับ" ก่อนจะส่งเมนูให้พนักงาน แล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู หลังจากไม่ได้เข้ามา โชคดีที่วันที่ไปสนามแข่งไม่มีใครถ่ายรูปเขาได้ทัน ไม่งั้นคงเป็นเรื่องแน่

 

หลังจากอาหารมาเสิร์ฟทั้งคู่ลงมือทาน กุ้งตัวโตเรียกน้ำย่อยได้ดี น่านฟ้ามองมันก่อนจะเอื้อมมืิอไปหยิบ แต่ก็มีกุ้งที่แกะแล้ววางในจานก่อนมือจะถึงตัวกุ้ง

 

"ผมรู้ว่าฟ้าแกะกุ้งไม่เก่ง เดี๋ยวกุ้งก็เหลือแต่เปลืิอก ผมแกะให้ดีกว่า" น่านฟ้าถอนหายใจก่อนจะหยิบที่แกะแล้วขึ้นกิน

 

"เลิกเรียกชั้นด้วยชื่อนั้นได้แล้ว มันเป็นอดีตไปแล้ว" น่านฟ้าเอ่ยบอก ก่อนจะหยิบกุ้งมาแกะเอง

 

"อดีตของฟ้าคนเดียวหรือเปล่า ไม่ใช่อดีตของผม ของผม ฟ้าคือปัจจุบันและอนาคตต่างหาก" น่านฟ้าถอนหายใจ ไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะนั่งกินต่อไปเงียบๆ

 

หลังจากทานเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับบ้าน น่านฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ แสงไฟสลัวๆ เรียกความงาวงนอนได้ดี อาจจะเป็นเพราะวันนี้มีคิวเข้าหลายฉาก ทำให้เหนื่อยล้ามากเป็นพิเศษ แดนเหนือที่เห็นอีกฝ่ายที่หันไปอีกทาง ก็ถือโอกาสคว้ามืออีกข้างที่อีกฝ่ายไม่ได้ท้าวคาง มากุมไว้ น่านฟ้าที่รู้สึกว่ามือไม่ได้อยู่ที่เดิมก็หวังจะกระตุกมือกลับ

 

"ทำอะไรของนาย"

 

"ขอกำลังใจหน่อยครับ ผมรู้สึกไม่มีแรงขับรถ" แดนเหนือเอ่ยเสียงอ้อนๆ จนน่านฟ้าถอนหายใจออกมา พลางระงับความใจอ่อนที่เคยมีมาตลอด ไม่ให้ใช้มันอีก

 

"ไม่ ปล่อยชั้น นายจะขับก็ขับไปสิ ถ้านายไม่ขับก็จอด ชั้นจะขับเอง"น่านฟ้าพูด แต่ก็ยังไม่ได้แกะมือออก เพราะคิดว่าขืนกระชากแรงๆ รถอาจจะเซได้ เพราะอีกฝ่ายขับมือเดียว

 

"ไม่เอาหน้าเมื่อก่อนผมก็ทำออกจะบ่อย แล้วก็ตอนนี้ผมขับรถเก่งแล้ว ตอนนี้ผมจูบมือพี่ไปด้วยยังได้" ว่าจบก็ก้มลงจูบที่หลังมืิอ ทำเอาน่านฟ้าตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำจริง

 

"หอม" แดนเหนือว่าก่อนจะก้มลงไปอีกรอบ แต่คราวนี้น่านฟ้าสบัดออกได้ทันก่อนทีีมันจะแตะลงที่มือ

 

"พอใจแล้วก็ปล่อยมือชั้นได้แล้ว"น่านฟ้าเอ่ยห้าม ใบหูขึ้นสีแดง การกลับมาอยู่ด้วยกันครั้งนี้ไม่ดีต่อใจสักเท่าไหร่

 

"ฟ้าหูแดงนะ"

 

"หุบปากไป"

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว